Ο κόσμος δεν μπορεί να αναπνέει με τυφλή εκδίκηση...

Μακάρι όλοι εκείνοι που συγκλονίστηκαν, και δικαίως, με τον τρόπο που δολοφονήθηκε ο Τζορτζ Φλόιντ να έδειχναν τα ίδια ανθρώπινα αντανακλαστικά κι όταν ένας αδύναμος στην Ελλάδα πέφτει θύμα τής κρατικής βίας ή της κρατικής ανοχής στη βία. Υπενθυμίζω πως για αρκετούς που θρηνούν σήμερα πάνω από τον τάφο τού αφροαμερικανού ο Ζακ Κωστόπουλος δεν ήταν παρά ένα ομοφυλόφιλο πρεζάκι που πήρε ό,τι του άξιζε. Για να μην αναφερθώ, εξάλλου, στις χιλιάδες άλλες περιπτώσεις ευάλωτων ομάδων οι οποίες στην καλύτερη περίπτωση αντιμετωπίζονται με λεκτικό ρατσισμό και στη χειρότερη με συμπεριφορές που ομοιάζουν αρκετών λευκών αστυνομικών στις ΗΠΑ...

Η βία, εξάλλου, για να τερματιστεί θα πρέπει κάποιος να αποφασίσει πως δεν θα την αντεκδικηθεί, ανεξαρτήτως αν αυτός ο κάποιος με το νόμο τής εκδίκησης θα είχε το "δικαίωμα" να το κάνει. Κανένας αφροαμερικανός δεν θα επιστρέψει, για παράδειγμα, στη ζωή ή δεν θα είναι πιο ασφαλής όσα αστυνομικά τμήματα κι αν καούν στο όνομά του. Η βία γεννά βία μέχρι κάποιος γενναίος να δώσει τέρμα στην αναπαραγωγή τού μίσους...

Δεν ισχυρίζομαι πως η δικαιοσύνη οφείλει να απονέμεται με εκπτώσεις ή πως η εμπιστοσύνη μου είναι απόλυτη στον τρόπο που λειτουργεί. Θα ήμουν τουλάχιστον αφελής αν το πίστευα. Ούτε, όμως, η αυτοδικία ούτε η εκδίκηση ούτε το οφθαλμός αντί οφθαλμού έκανε τον κόσμο μας καλύτερο.

Μάλλον χειρότερο, όπως συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις που παραμερίζουμε τη λογική και τη σύνεση για πιο αυθόρμητα συναισθήματα. Οι άνθρωποι οφείλουν να εξεγείρονται απέναντι στην αδικία, η τυφλή βία όμως δεν οδηγεί πουθενά γιατί ακριβώς δεν βλέπει πού πηγαίνει...

Αν είχαν σκοτωθεί δικοί μου στο Μάτι θα έβλεπα λιγότερες ταινίες εκδίκησης...

Αρκετοί παρακολουθούν περισσότερες αμερικανικές ταινίες εκδίκησης από αυτές που μπορούν να αναλύσουν. Γι' αυτό και σε κάθε περίπτωση που απασχολεί την επικαιρότητα επαναφέρουν το λαϊκιστικό επιχείρημα του τύπου "τι θα έκανες εσύ αν είχαν σκοτωθεί δικοί σου στο Μάτι" ή "αν είχε σκοτώσει ο Δ. Κουφοντίνας κάποιον συγγενή ή φίλο σου". Γι' αυτούς η απόδοση δικαιοσύνης συνδέεται άμεσα με το βρασμό ψυχής, με το οφθαλμός αντί οφθαλμού και με ξεκαθάρισμα λογαριασμών α λα Φαρ Ουέστ. Είναι, όμως, αυτός ο τρόπος για να απονέμεται δικαιοσύνη;

Η απάντησή μου είναι ένα ένα απερίφραστο "όχι". Αλίμονο αν στη δημοκρατία τοποθετούσαμε στη θέση των δικαστών τούς συγγενείς των θυμάτων ή επιτρέπαμε τη λαϊκή αυτοδικία ως μέσο επίλυσης των διαφορών. Ο δικαστής πρέπει να είναι όσο το δυνατό πιο αμερόληπτος κι αυτό προϋποθέτει, το λιγότερο, να μην έχει συγγενική, φιλική ή οποιαδήποτε άλλη συναισθηματική σχέση με τον δικαζόμενο ή τα όποια θύματά του...

Ο Δ. Κουφοντίνας, για παράδειγμα, είναι δολοφόνος, αλλά δεν έχει παραβιαστεί καμία ποινική ή δικονομική διάταξη για χατίρι του. Ίσα ίσα που άργησε πολύ να πάρει την πρώτη του άδεια λόγω, βεβαίως, πολιτικών σκοπιμοτήτων...

Το ίδιο συμβαίνει και με τα "κεφάλια" που πρέπει να πέσουν για την τραγωδία στην Ανατολική Αττική. Η λογική επιτάσσει ως αυτονόητο ότι αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί ούτε μεσούσης της κρίσης ούτε χωρίς να έχουν προκύψει τα πρώτα στοιχεία ώστε να αξιολογηθούν καταλλήλως...

Καλώς ή κακώς οι ανθρωποθυσίες "γίνονται" πλέον μόνο στα αρχαία θέατρα ανά τη χώρα, όπου αυτήν την εποχή παίζονται τραγωδίες των μεγάλων μας συγγραφέων. Όσοι θέλουν να τις φέρουν στο σήμερα ας περιοριστούν στην παρακολούθηση ταινιών με πρωταγωνιστή τον Χάνιμπαλ Λέκτερ για να κορέσουν την ανθρωποφαγία τους...