Απεργούμε και για όσα μας έχουν για μετά...

Ποιος να το φανταζόταν πως εν έτει 2021, με τις νέες τεχνολογίες να κάνουν θαύματα, στην Ελλάδα θα αναγκαζόμασταν να αμυνόμαστε για τη διατήρηση του οκτάωρου και δεν θα συζητούσαμε για την εβδομάδα των 35 ωρών με πλήρη δικαιώματα. Το εργασιακό νομοσχέδιο Μητσοτάκη- Χατζηδάκη δεν θα περάσει, θα περάσουν σαν οδοστρωτήρας από πάνω του τα εκατομμύρια των εργαζόμενων και των άνεργων που προσδοκούν σε μια καλύτερη ζωή, όχι στη διαιώνιση της νεοφιλελεύθερης ιδεοληψίας. Η πρώτη απάντησή τους θα δοθεί στη μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση της Πέμπτης...

Ο Τζο Μπάιντεν έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως ο νεοφιλελευθερισμός- όψη τού οποίου είναι οι φοροαπαλλαγές στους πλούσιους για να δημιουργήσουν τάχα θέσεις εργασίας- δεν πέτυχε ποτέ και πουθενά. Το ερώτημα είναι γιατί, ύστερα μάλιστα από πάνω από δέκα χρόνια παρόμοιων πολιτικών, εξακολουθεί να πλασάρεται στην Ελλάδα ως κάτι το νεωτερικό και μεταρρυθμιστικό. Η απάντηση είναι πως στη χώρα μας ο τριτοκοσμικός καπιταλισμός βρίσκει απήχηση στους άκριτους θαυμαστές τής Εσπερίας, οι οποίοι αδυνατούν να ξεχωρίσουν τα θετικά από τα αρνητικά της, με αποτέλεσμα να υιοθετούν τις αποτυχίες της και να σνομπάρουν τις επιτυχίες της...

Η κατάργηση του οκτάωρου, οι απλήρωτες υπερωρίες ή οι ατομικές συμβάσεις δεν θα μπουν στη ζωή μας με το επίμαχο νομοσχέδιο. Τις βιώνουμε εδώ και χρόνια στην Ελλάδα. Κάθε φορά, ωστόσο, που νομιμοποιείται ο εργασιακός μεσαίωνας δίνεται πάτημα στους ολετήρες των εργασιακών δικαιωμάτων να ψηλώνουν τον πήχη των απαιτήσεών τους, να ζητούν περισσότερα από τους εργαζόμενους και να δίνουν λιγότερα. Επομένως, ο αγώνας για να μην περάσει το νομοσχέδιο δεν αφορά τόσο το περιεχόμενό του όσο αυτά που μας έχουν για μετά. Γιατί σίγουρα μας έχουν κάτι και για μετά...

 

Σύντροφοι, όποιος έχει θάρρος προλαβαίνει...

"Δεν προλάβαμε". Μαζί με το "φταίνε τα μίντια για τα πάντα" αυτή είναι η αγαπημένη φράση των συριζαίων το τελευταίο χρονικό διάστημα. Τα τεσσεράμισι χρόνια στην εξουσία, ιδίως όταν έχεις παραλάβει ένα χρεοκοπημένο, μνημονιακό κράτος που κυβέρνησαν οι πολιτικοί σου αντίπαλοι για τέσσερις δεκαετίες, δεν είναι μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν είναι, όμως, κι αμελητέο, γι' αυτό κι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε τον καιρό να αλλάξει χρόνιες παθογένειες, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις φέρθηκε με φοβία απέναντι στις ίδιες του τις ιδέες πρωτίστως και δευτερευόντως στην αντιπολίτευση...

Έγραψε, για παράδειγμα, ο Αλέξης Τσίπρας πως δεν πρόλαβε η κυβέρνησή του να αλλάξει το πλαίσιο των πανελλαδικών εξετάσεων ώστε να απαλλάξει μαθητές και γονείς από το περιττό άγχος και την πίεση. Γιατί δεν πρόλαβε; Τόσα εκπαιδευτικά νομοσχέδια εισήχθησαν στη Βουλή κι επί ημερών του...

Στηλιτεύουν, επίσης, στην αξιωματική αντιπολίτευση την υποκρισία τής ΝΔ με αφορμή το "come out" του οικονομικού συμβούλου Μητσοτάκη. Γιατί οι ίδιοι, όμως, δεν ψήφισαν τον πολιτικό γάμο ομοφυλόφιλων ή να αποκτήσουν το δικαίωμα στην υιοθεσία;...

Όταν υπάρχει πολιτική βούληση υπάρχουν και χρόνος, αδιαφορία για το συντηρητισμό τής αντιπολίτευσης και της κοινωνίας και θάρρος για την υλοποίηση προοδευτικών πολιτικών. Όταν, όμως, διακατέχεσαι από δειλία, τότε στήνεις μόνος σου μπροστά σου χίλια εμπόδια. Ακόμα και τώρα, άλλωστε, ο Αλέξης Τσίπρας διστάζει να επιβληθεί σε μια κλίκα παλαιοκομματικών που θέλουν μόνοι τους να διοικούν ένα κόμμα που έχει μεγαλώσει πολύ σε σχέση με την εποχή που αυτοί όριζαν καταστάσεις και που αυτό δεν έγινε χάρη σε αυτούς, αλλά μολονότι εκείνοι έβαζαν εμπόδια. Θέλει αρετή και τόλμη και η πρόοδος...

 

Οι τραβεστί που σιχαίνομαι: Ρατσιστές που ντύνονται σοφιστές...

Ο ρατσισμός, ακριβώς επειδή αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ρατσισμό, αναζητά καλές δικαιολογίες για να στέκεται στα πόδια του. Γι' αυτό και προτιμώ εκείνον που θα πει ξεκάθαρα ότι απεχθάνεται τους τραβεστί από αυτόν που ενώ αισθάνεται ακριβώς το ίδιο θα ντύσει τη μισαλλοδοξία του με λογικοφανή στολίδια. Θα σου πει, για παράδειγμα, πως αν δοθεί η δυνατότητα επιλογής φύλου, σύμφωνα με το νομοσχέδιο που βρίσκεται στη Βουλή, τότε μπορεί κάποιοι να το χρησιμοποιήσουν για να γλιτώσουν από φορολογικές ή ποινικές τους υποθέσεις...

Με το δικό τους σκεπτικό θα έπρεπε να απαγορεύσουμε και το γάμο, αφού κάποιοι κάνουν εικονικό για να αποκτούν άδεια παραμονής. Όπως καταλαβαίνετε, όσοι τέλος πάντων κάνετε προσπάθεια να καταλαβαίνετε ακόμα κι αυτό με το οποίο διαφωνείτε, τέτοιου είδους επιχειρήματα θα θεωρούνταν παιδικά ακόμα κι από τους σοφιστές...

Άκουσα, μάλιστα, το επιχείρημα από βουλευτές τής ΝΔ πως ορισμένοι θα κάνουν απανωτές αλλαγές φύλου, εξυπηρετώντας παράνομα συμφέροντά τους! Λες κι έχει γίνει αυτό πολλές φορές στις χώρες όπου εφαρμόζεται η επιλογή φύλου ή λες και δεν θα επιλαμβάνεται δικαστήριο, αλλά θα πηγαίνει καθένας στο αστυνομικό τμήμα και με μια υπεύθυνη δήλωση τις καθημερινές θα είναι άνδρας και τα σαββατοκύριακα γυναίκα. Καιρός, επομένως, να σοβαρευτούμε, να αντιληφθούμε ότι ζούμε στο 2017, ότι ανήκουμε στις αναπτυγμένες χώρες κι ότι η απαγόρευση του στοιχειώδους αυτοπροσδιορισμού δεν προσβάλλει κατά βάση το νομικό μας πολιτισμό, αλλά την ίδια την ανθρώπινη υπόστασή μας..

Οι επιτήδειοι θα βρίσκουν παραθυράκια σε κάθε νόμο και χρήσιμο είναι να "κλειστούν" όσο το δυνατό περισσότερα μέχρι να ψηφιστεί ο συγκεκριμένος νόμος. Αλίμονο, όμως, αν κλείνουμε και τα μάτια σε μια κοινωνική πραγματικότητα άμεσα συνδεόμενη με βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, προτάσσοντας τις εξαιρέσεις και λησμονώντας πόσο έχουν υποφέρει οι διεμφυλικοί συμπολίτες μας...

Φυσικά με τη δυνατότητα επιλογής φύλου δεν διπλοκλειδώνουμε πίσω μας την πόρτα των διακρίσεων, απλώς δεν την αφήνουμε κι ορθάνοιχτη σε όσους δεν ανέχονται τίποτα άλλο πέρα από τον κομπλεξισμό τους. Πολλώ δε μάλλον όταν κατ' εξοχήν συντηρητικοί θεσμοί όπως η εκκλησία επιμένουν να βλέπουν τον κόσμο όπως τον έβλεπαν το μεσαίωνα. Το παιχνίδι, ωστόσο, της πραγματικής ισότητας θα κριθεί από τις νεώτερες γενιές, οι οποίες από καθήκον απέναντι στη νιότη τους οφείλουν να είναι και πιο ανοιχτόμυαλες. Από αυτές ευελπιστώ περισσότερο να δώσουν τέλος στον κακοποιητικό λόγο, που συνήθως υποκρύπτει πολλά απωθημένα από εκείνους που τον χρησιμοποιούν συχνά...

Το νομοσχέδιο για τη δυνατότητα επιλογής φύλου συνιστά, συνεπώς, ένα πρώτο πολύ καλό βήμα, έστω κι αν για να ψηφιστεί υποχρεώθηκε ο Αλέξης Τσίπρας να υπερασπιστεί τον πολυτελή βίο τού κυβερνητικού του εταίρου. Μερικές φορές τέτοιου είδους συμβιβασμούς μπορείς να τους χαρακτηρίσεις κι έντιμους κι όχι μακιαβελικούς...