Το μεγάλο ανέκδοτο Τσίπρα, ΣΥΡΙΖΑ κι αποκομμάτων του που φέρνει δάκρυα στα μάτια...

Όταν ο Αλ. Τσίπρας κι ο ΣΥΡΙΖΑ σκαρφάλωναν μετεωρικά στην πολιτική ζωή τής χώρας το μεγάλο τους πλεονέκτημα δεν ήταν η πείρα και οι γνώσεις για το πώς κυβερνάται ένα κράτος. Αντιθέτως, ήταν το μεγάλο τους μειονέκτημα αφού η ανανεωτική Αριστερά δεν είχε βρεθεί ποτέ στο παρελθόν σε θέση να διεκδικήσει την εξουσία, με όρους τουλάχιστον ηγέτιδας δύναμης γιατί ζήσαμε και την κυβέρνηση Τζαννετάκη το 1989 και την οικουμενική που ακολούθησε. Το μεγάλο πλεονέκτημα Τσίπρα- ΣΥΡΙΖΑ ήταν το αποκαλούμενο ηθικό: δεν είχαν κυβερνήσει, δεν είχαν κλέψει, δεν είχαν χρεοκοπήσει την Ελλάδα, σε αντίθεση με τον πάλαι ποτέ δικομματισμό ΠΑΣΟΚ- ΝΔ...

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έκλεψε. Μπορεί να μην τόλμησε να αλλάξει την Ελλάδα αλλά δεν έβαλε χέρι στο δημόσιο ταμείο, έστω κι αυτό το ασθενικό που παρέλαβε. Αν είχε κλέψει, άλλωστε, είναι σίγουρο ότι η εκδικητική κυβέρνηση Μητσοτάκη θα είχε στείλει τον Αλέξη στο ειδικό δικαστήριο ή κάποιον από τους υπουργούς του γι' αυτό το λόγο αντί να ψάχνει ψύλλους στα άχυρα για να βρει κάτι να κατηγορήσει, όπως συνέβη με τον Ν. Παππά... 

Ο Αλ. Τσίπρας, όμως, κι ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν απωλέσει εδώ και πολύ καιρό το ηθικό τους πλεονέκτημα, το οποίο δεν σχετίζεται μόνο με τη ρεμούλα αλλά και με την τήρηση των δημοκρατικών κανόνων. Αν δεν τους τηρείς στο κόμμα σου, εξάλλου, πώς να σε εμπιστευτεί κάποιος πως θα τους τηρήσεις διοικώντας τη χώρα;...

Όσα συμβαίνουν στο ΣΥΡΙΖΑ, στα αποκόμματά του και στο υπό ίδρυση κόμμα Τσίπρα είναι ένα τεράστιο ανέκδοτο με το οποίο, ωστόσο, κλαίνε όσοι πίστεψαν στην πρώτη φορά Αριστερά και στους επιγόνους της. Πολιτικοί νάρκισσοι που μπερδεύουν τη σκιά τους με το μπόι τους κι εκπροσωπούν τον εαυτό τους και μερικές χιλιάδες ακόμα αλλά όχι περισσότερους, κόμματα που βρίσκονται λίγο πάνω ή λίγο κάτω από το 3% ή που δεν ανιχνεύονται καν από τους δημοσκόπους, στελέχη που δεν θα μπορούσαν να διοικήσουν ούτε αυτόματο μηχάνημα πώλησης και μέλη που συνεδριάζουν σε μπαρ και σε ταβέρνες μολονότι θα χωρούσαν και σε ασανσέρ, όλοι αυτοί μαζί είναι ταυτισμένοι με την απόλυτη τοξικότητα. 

Είναι όλοι τους συνυπεύθυνοι- άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο- για το ότι ο Κ. Μητσοτάκης οδεύει προς μια τρίτη τετραετία. Το μετεκλογικό τοπίο θα μας ξεκαθαρίσει αν αυτό έγινε από αμέλεια ή από δόλο, τουλάχιστον από ορισμένους...    

    

Οι πλούσιοι κι όσοι σιτίζονται από πλούσιους μόνο για επιδόματα θα σας μιλάνε...

Το πραγματικό νούμερο ένα παγκόσμιο πρόβλημα δεν είναι το Ιράν. Ούτε, φυσικά, η Γροιλανδία ή όποιο άλλο κράτος θέλει να ελέγξει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Είναι οι ταξικές ανισότητες, αυτό που συνηθίζουμε να λέμε πως το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού ελέγχει το 99% του παγκόσμιου πλούτου. 

Φυσικά αυτό δεν μπορεί να επιλυθεί από μία και μόνο κυβέρνηση ακόμα κι αν είχε τις καλύτερες των προθέσεων, πολλώ δε μάλλον από την όποια ελληνική. Μόνο που και στη χώρα μας η πολιτική αντιπαράθεση δεν εστιάζει στην αναδιανομή τού πλούτου αλλά στο ποιος έχει τις καλύτερες επιδοματικές προτάσεις...

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το παράδειγμα του πλαφόν στις τιμές των καυσίμων. Ορθώς η αντιπολίτευση επισημαίνει πως θα έπρεπε να μπει στα δύο διυλιστήρια κι όχι στα βενζινάδικα αν θέλουμε να μην πληρώνουμε περισσότερο στην Ελλάδα για βενζίνη σε σχέση με την Κύπρο, η οποία αγοράζει από αυτά τα δύο διυλιστήρια. Ακόμα, όμως, κι αν εφαρμοζόταν ένα τέτοιο μέτρο η κοινωνική πλειοψηφία δεν θα γινόταν πλουσιότερη ούτε οι οικογένειες Βαρδινογιάννη- Λάτση θα αισθάνονταν κάποια ουσιαστική απώλεια στις τσέπες τους. Με λίγα λόγια, καμία αναδιανομή πλούτου δεν θα λάμβανε χώρα, απλώς θα αισθανόμασταν λιγότερο κορόιδα...

Βεβαίως κι αντιλαμβάνομαι πως πολλές οικογένειες χρειάζονται ανακούφιση εδώ και τώρα κι όχι μετά από κάποια χρόνια κι αυτό δύναται να γίνει μόνο με κάθε είδους άμεσα επιδόματα κι ελαφρύνσεις. Από την άλλη, ωστόσο, δεν βλέπω από κανένα κόμμα- ούτε από τα αυτοαποκαλούμενα προοδευτικά- προτάσεις που να χτυπούν το πρόβλημα στη ρίζα του και οι οποίες να μην είναι μόνο διαχειριστικές. Εξαιρώ το ΚΚΕ, μόνο που το μοντέλο που μας προτείνει έχει ήδη εφαρμοστεί κι άφησε πίσω του εξαθλιωμένους λαούς όπου κι αν εφαρμόστηκε...

Από την παγίδα τής διαχείρισης δεν ξέφυγε ούτε η πρώτη φορά Αριστερά και το ότι εφάρμοσε μνημόνιο είναι απλώς μια πολύ καλή δικαιολογία αλλά δικαιολογία. Καμία τρόικα, για παράδειγμα, δεν της απαγόρευσε να φορολογήσει περισσότερο τους εφοπλιστές. Ίσα ίσα που το πρότεινε, αν και για τα δικά της συμφέροντα, μόνο που δεν έγινε ποτέ. 

Και πώς να γίνει όταν το πολιτικό μας προσωπικό είτε ανήκει στην οικονομική ελίτ είτε σιτίζεται από αυτή; Μόνο αν η λαϊκή κυριαρχία αποκτήσει πραγματική σάρκα κι οστά και δεν παραμείνει αντιπροσωπευτική μπορεί να δούμε κοινωνική δικαιοσύνη, αρχής γενομένης από τη δίκαιη άμεση φορολόγηση. Μέχρι τότε καλά pass... 

 

Υπάρχει Αριστερά; Δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι...

Αν η "πρώτη φορά Αριστερά" δεν είχε απογοητεύσει ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα κυβερνούσε ήδη εξίμισι χρόνια. Προφανώς τον συνέδραμαν κι άλλοι παράγοντες αλλά αν η κυβέρνηση Τσίπρα είχε περάσει πάνω από τον πήχη των προσδοκιών που η ίδια είχε θέσει ακόμα ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία θα ήταν πρωθυπουργός και δεν θα χρειαζόταν να σκάσει ένα τόνο λεφτά για rebranding. Για το ότι, επομένως, η Αριστερά φυτοζωεί σήμερα πρώτα οφείλουμε όλοι οι Αριστεροί να κοιταχτούμε στον καθρέφτη μας...

Όταν διασχίζεις, πάντως, την έρημο δεν είναι όλα αρνητικά. Ιδίως αν αξιοποιήσεις το χρόνο για να εμφανιστείς διαφορετικός, εγκαταλείποντας τόσο το λαϊκισμό όσο και τον ελιτισμό οι οποίοι οδήγησαν σωρευτικά στη χρεοκοπία. Προφανώς, για παράδειγμα, κι όλοι οι Έλληνες πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες για την παραγωγή πλούτου και η δίκαιη αναδιανομή του πρέπει να είναι προτεραιότητα για οποιαδήποτε προοδευτική κυβέρνηση. Τι να κάνουμε όμως; Δεν μπορεί να είμαστε όλοι δημόσιοι υπάλληλοι, δεν είναι δυνατό όλες οι συντεχνίες ξεχωριστά να έχουν πάντα δίκιο ούτε όλοι οι στρατιωτικοί να γίνουν στρατηγοί. 

Κι από την άλλη, φυσικά κι έχουμε ανάγκη από σπουδαγμένους ανθρώπους με πλούσια ακαδημαϊκή, πνευματική ή επιχειρηματική καριέρα. Ούτε αυτοί, όμως, έχουν όλες τις λύσεις, ιδίως όταν είναι αποκομμένοι από τον τρόπο ζωής τής κοινωνικής πλειονότητας...

Η προοδευτική παράταξη θα ξανακυβερνήσει κάποια στιγμή. Αν θέλει, όμως, και να μακροημερεύσει οφείλει, πρώτα από όλα, να ανακτήσει την αξιοπιστία της. Κι αυτό δεν θα συμβεί ούτε όταν λέει σε όλες τις κοινωνικές ομάδες πως έχουν πάντα δίκιο ούτε όταν, σε γενικότερο πλαίσιο, υπόσχεται τον ουρανό με τα άστρα γιατί όταν έρθει η ώρα τής εξουσίας και, εκ των πραγμάτων, δεν τα κατεβάσει στη γη θα είναι και πάλι απολογούμενη. Αντιθέτως, αν η ευρύτερη Αριστερά δεσμευτεί για πέντε δέκα ρεαλιστικά πράγματα και τα υλοποιήσει όλα θα γίνουν πολύ πιο εύκολα και πολύ πιο μακροχρόνια...  

 

 

Στον επόμενο τόνο η Συμφωνία των Πρεσπών θα γίνει προδοτική...

Ακόμα και σήμερα αν συνομιλήσεις με κάποιον αμετανόητο τσιπρικό θα σου πει πως ένα από τα μεγαλύτερα λάθη τού ΣΥΡΙΖΑ ήταν πως δεν υπερασπίστηκε όσο θα έπρεπε το κυβερνητικό του έργο. Κι ως ένα βαθμό θα έχει δίκιο αφού το τελικό ισοζύγιο ήταν θετικό, μολονότι ούτε η πρώτη φορά Αριστερά προχώρησε σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που θα κατοχύρωναν την κοινωνική δικαιοσύνη, την αναδιανομή τού πλούτου και τις ίσες ευκαιρίες για παραγωγή νέου. Τι να την κάνεις, όμως, την υπεράσπιση της κυβέρνησης Τσίπρα όταν ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας την αποδομεί (και) ο ίδιος στο βιβλίο του; Μόνο πως η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν προδοτική φαίνεται πως δεν έχει γράψει...

Ο μεγαλύτερος ένοχος για το ότι η χώρα έχει αναιμική αντιπολίτευση και την πιο διεφθαρμένη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης είναι ο Τσίπρας. Αυτός την άφησε στο 17,85% και στους μόλις 47 βουλευτές, αυτός υπονόμευσε τον διάδοχό του κι εργαλειοποίησε τον διάδοχο του διαδόχου του... 

Φυσικά μεγαλύτερο θύμα αυτής της κατάστασης είναι η κοινωνική πλειονότητα αλλά ακόμα μεγαλύτερα όσοι κι όσες περάσαμε την τελευταία δεκαετία τής ζωής μας επιχειρηματολογώντας, για παράδειγμα, για το πρώτο εξάμηνο του 2015, για τις τηλεοπτικές άδειες ή για τη Novartis με επιχειρήματα που αυτός ο οποίος τα χρησιμοποιούσε δεν τα πίστευε. Κι αυτό είναι ένα συλλογικό τραύμα το οποίο αν με κάποιο τρόπο δεν επουλώσει ο πρώην πρωθυπουργός το "πρώην" θα τον συνοδεύει για πάντα...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2023 ήταν η αναξιοπιστία, όχι μόνο του αρχηγού του αλλά και του αρχηγού του. Γι' αυτό κι αναρωτιέμαι πώς αυτό το κυρίαρχο λαϊκό συναίσθημα για τον Τσίπρα θα ανατραπεί όταν με αυτά που έχουν διαρρεύσει από το βιβλίο του το επιτείνει; 

Γιατί να πιστέψουμε ξανά έναν πολιτικό ο οποίος στην ουσία αποδομεί τον εαυτό του προκειμένου να γοητεύσει ακροατήρια που τον θεωρούσαν ήδη αναξιόπιστο; Το μόνο που θα καταφέρει στο τέλος κι αργά ή γρήγορα θα είναι να προκαλέσει τη δυσφορία κι εκείνων που πιστεύουν ακόμα ότι δεν είναι διαφορετικός από το 2015, απλώς ωριμότερος...

  

   

Ο Μητσοτάκης θα πολεμήσει τα ρουσφέτια κι ο Τοτός απορεί πώς δεν το σκέφτηκε...

Αν απολύονταν όλα τα ρουσφέτια τής οικογένειας Μητσοτάκη στο Δημόσιο, θα ζούσαμε τις περισσότερες μαζικές απολύσεις στην ιστορία τού ελληνικού κράτους. Κι όμως, ο υιός Μητσοτάκης, που ως αρμόδιος υπουργός απέλυσε καθαρίστριες και σχολικούς φύλακες γιατί αυτοί μάλλον χρεοκόπησαν το κράτος, έρχεται σήμερα να χρησιμοποιήσει ως ανάχωμα των δικών του μεγάλων ευθυνών για το δυστύχημα στα Τέμπη το κομματικό κράτος και την οικογενειοκρατία! Είναι τόσο ένοχος που ακόμα και οι δικαιολογίες του υποδεικνύουν τον ίδιο ως ένοχο...

Διαρρηγνύει ανοιχτές θύρες όποιος ισχυρίζεται πως για τις διαχρονικές παθογένειες της ελληνικής πολιτείας ευθύνονται οι πελατειακές σχέσεις, ο νεποτισμός, η γραφειοκρατία, η ευθυνοφοβία, η διαπλοκή, η διαφθορά κι ο συντεχνιασμός. Το να υπόσχεται, όμως, να τα πατάξει όλα αυτά ο πολιτικός που είναι κάθε λέξη τους μοιάζει με το να άκουγαν οι Αμερικανοί τη δεκαετία τού ΄30 τον Αλ Καπόνε να τους υπόσχεται πάταξη του οργανωμένου εγκλήματος. Μόνο το θράσος αυτού που μας κυβερνά είναι μεγαλύτερο από τη βρομιά του...

Η εμπειρία τής πρώτης φοράς Αριστεράς απόδειξε ότι οι ρίζες των προβλημάτων είναι πολύ πιο βαθιές από όσο τις θεωρούσαν οι ψευδαισθήσεις της. Κάποια, μάλιστα, όπως τους κομματικούς διορισμούς, τα "πότισε" και η ίδια. 

Αν, όμως, αυτή η χώρα έχει κάποιες πιθανότητες να σωθεί αυτές θα προκύψουν από την υλοποίηση ενός κοινωνικού συμβολαίου στο οποίο λαός και κυβέρνηση θα συμφωνήσουν πως θα γίνουν τομές με πολιτικό κόστος. Αν κάποιοι, άλλωστε, μπορούν να τα καταφέρουν είναι αυτοί με τις λιγότερες εξαρτήσεις κι όχι εκείνοι που είναι γεννήματα της αδικίας, της ανομίας και της διαφθοράς...  

 

Ο σκοπός δεν αγιάζει τους Ρασπούτιν...

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έκανε υπουργό τον Δημ. Παπαγγελόπουλο το 2015 γιατί ο τελευταίος είναι καραμανλικός, αλλά γιατί ήθελε έναν άνθρωπο με επιρροή στο χώρο τής Δικαιοσύνης προκειμένου να προχωρήσει η κάθαρση και η τιμωρία των διεφθαρμένων, όπως είχε υποσχεθεί στο λαό. Κι αυτό είναι το μεγάλο του σφάλμα στη συγκεκριμένη περίπτωση, γιατί όσο κι αν είναι καλές οι προθέσεις σου υπάρχει κι αυτή η άτιμη η διάκριση των εξουσιών που απαγορεύει στην εκτελεστική εξουσία να αναμειγνύεται στη δικαστική. Ακόμα κι όταν οι πολιτικοί σου αντίπαλοι το έκαναν επί δεκαετίες- και συνεχίζουν σήμερα- να παρεμβαίνουν, να εκβιάζουν και να απειλούν για να επιτυγχάνουν συγκαλύψεις για τους ίδιους και τους χρηματοδότες τους, εσύ δεν δικαιούσαι να αντιγράφεις τις μεθόδους τους, έστω κι αν αποσκοπείς σε κάτι ευγενέστερο από το κουκούλωμα...

Το ίδιο συμπέρασμα θα εξαγόταν ακόμα κι αν ο Δημ. Παπαγγελόπουλος είχε κατορθώσει να τεκμηριώσει την ενοχή πολιτικών για το σκάνδαλο Novartis ή είχε φέρει στο δημόσιο ταμείο δισεκατομμύρια ευρώ από τις διάφορες λίστες φοροδιαφυγής. Το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, στο οποίο αναφέρθηκε πολλάκις κατά την απολογία του στη Βουλή ο πρώην υπουργός, δεν βασίζεται στο σκοπό που αγιάζει τα μέσα. Δεν εμπεριέχει τίποτα το μακιαβελικό ή το ρασπουτινικό. Σε διαφορετική περίπτωση, θα θεωρούσαμε ηθικά και τα βασανιστήρια, για παράδειγμα, σε βάρος τρομοκρατών...

Όλα αυτά δεν τα γράφω γιατί δεν υπάρχει σκάνδαλο Novartis ούτε γιατί οι παρεμβάσεις Παπαγγελόπουλου έχουν την ίδια ηθική απαξία. Τα γράφω γιατί η Αριστερά έχει χρέος να μην μιμείται το τέρας που δικαίως καταδικάζει...

Κι αν ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης δεν είναι Αριστερός για να φέρει αυτό το ηθικό βάρος, οφείλουν να το θυμούνται οι Αριστεροί τής αξιωματικής αντιπολίτευσης όταν ξαναγίνουν κυβέρνηση. Τη δεύτερη φορά Αριστερά ο έλεγχος των αρμών τής εξουσίας θα είναι ασυγχώρητος, ακόμα κι αν στεφθεί με μεγαλύτερη επιτυχία σε σχέση με την πρώτη φορά...

Homo Kommatikus, αυτή η εθνική μάστιγα...

Το να είσαι μέλος ενός πολιτικού κόμματος του δημοκρατικού τόξου δεν είναι ντροπή. Υπό ιδανικές συνθήκες θα μπορούσε να συμβολίζει το ότι είσαι ενεργός πολίτης που ενδιαφέρεται για περισσότερα πράγματα από τη βολή τη δική του και της οικογένειάς του. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως αυτοί που χειροκροτούσαν το Σάββατο τον Αλ. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, αλλά κι αρκετοί ανάμεσα σε εκείνους που τον αποδοκίμαζαν στους δρόμους δεν το έκαναν από ιδεολογική στήριξη ή αποδοκιμασία, αλλά για την ικανοποίηση στενών προσωπικών συμφερόντων τους. Κι αυτή είναι μια ακόμα τραγωδία τού έθνους, όταν δηλαδή τα κόμματα δεν αποτελούν εργαστήρια εφαρμοσμένης πολιτικής σκέψης, αλλά εκκολαπτήρια άχρηστων κομματόσκυλων τα οποία αλώνουν τη δημόσια διοίκηση την ίδια ώρα που αναγκάζουν τους άξιους να φεύγουν στο εξωτερικό...

Ο Αλ. Τσίπρας αφιέρωσε για ξεκάρφωμα τη μισή ομιλία του στη ΔΕΘ για να μας μιλήσει για το όραμά του για την επόμενη ημέρα όταν αυτό που πραγματικά ήθελε να μας πει δεν ήταν τίποτα άλλο από το να τάξει τα πάντα και σε όλους προκειμένου να εξασφαλίσει την πολιτική του επιβίωση. Γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να είναι τόσο μαξιμαλιστής όσο με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του 2014, αλλά αυτό δεν τον απότρεψε από το να δώσει υποσχέσεις για ομολογουμένως κοινωνικώς δίκαιες πράξεις τις οποίες ωστόσο μάλλον δύσκολα θα προλάβει να υλοποιήσει ο ίδιος ακόμα κι αν δεν αποδεικνυόταν αναξιόπιστος αυτήν τη φορά. Έτσι κι αλλιώς από κάτω το κομματικό ως επί το πλείστον ακροατήριό του ήταν έτοιμο να ζητωκραυγάσει τα πάντα έχοντας εξασφαλισμένη μια θεσούλα στη νομή τής εξουσίας...

Ο πρωθυπουργός πανηγυρίζει για στατιστικά επιτεύγματα τα οποία οφείλονται στη σκληρή οκταετή και νεοφιλελεύθερη λιτότητα, μέρος τής οποίας έχει και τη δική του υπογραφή. Κι αν καμία έξοδος από την άγρια επιτροπεία δεν έρχεται ως φυσική συνέχεια αν δεν παλέψεις για να αποκτήσεις ως ένα βαθμό την οικονομική σου αυτοτελεια, εν τούτοις πάει πολύ και να θριαμβολογείς γιατί τα κατάφερες όντας το καλύτερο μνημονιακό παιδί και να αισθάνεσαι ευχαριστημένος με τον εαυτό σου γιατί οι παλαμάκηδες αυλοκόλακες δεν σταματούσαν να σε επευφημούν. Το πρόγραμμα που εξάγγειλε ο Αλ. Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη είναι εν πολλοίς αριστερό, μάλλον όμως αυτό ήρθε πολύ αργά και σε πολύ μετριοπαθείς ποσότητες για να λησμονηθεί η ήττα τής πρώτης φοράς Αριστεράς το 2015...