Μισούμε την Ευρώπη, λατρεύουμε τα λεφτά της...

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Το ότι έχουμε μάθει τα πάντα για όσα συνέβησαν με τις κοινοτικές επιδοτήσεις την τελευταία πενταετία δεν σημαίνει πως στις προηγούμενες δεν υπήρχαν εγκληματικά κυκλώματα με πολιτική κάλυψη. Όποιος το πιστεύει αυτό αγνοεί δολίως ή αφελώς 200 χρόνια νεοελληνικού κράτους. Το ότι έχουμε μάθει τα πάντα συμβαίνει γιατί ο θεσμός τού Ευρωπαίου Εισαγγελέα είναι νεοφυής. Μόνο που αυτό το επιχείρημα μπορούμε να το χρησιμοποιούμε όλοι εκτός από εκείνους που κυβερνούν τα τελευταία επτά χρόνια...

Φυσικά και υφίστανται διαχρονικές παθογένειες, βεβαίως και δεν αρκούν ούτε επτά έτη για να τις εξαλείψεις. Αρκεί, ωστόσο, μία και μόνο στιγμή για να αναλάβεις την πολιτική βούληση για να τις διορθώσεις. Προφανώς και η διαφθορά δεν μπορεί να εξαλειφθεί εντελώς, ιδίως ανάμεσα σε εκείνους που ασκούν επί χρόνια εξουσία, ωστόσο εν προκειμένω η μόνη προσπάθεια που καταβάλλεται την τελευταία επταετία- κι όχι μόνο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ- δεν είναι η διόρθωση αλλά η συγκάλυψη...

Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστεί αυτή την ασθενική πολιτικά και νεοφιλελεύθερη οικονομικά ΕΕ. Αν, όμως, αφαιρούνταν αύριο από την ελληνική οικονομία όλα τα Κοινοτικά κονδύλια να είστε σίγουροι ότι οι πρώτοι που θα διαμαρτύρονταν θα ήταν εκείνοι που ρητορεύουν συνεχώς κατά τού Δημοσίου αλλά σιτίζονται επί δεκαετίες από αυτό, καθώς και το ΚΚΕ που χρησιμοποιεί ως άλλοθι τον αντικομμουνισμό με την ίδια συχνότητα που επικαλείται το κράτος τού Ισραήλ τον αντισημιτισμό. Χωρίς το ρουσφέτι, άλλωστε, τον κοτζαμπασισμό, τον πελατειασμό, το συντεχνιασμό και το μικροκομματισμό το μόνο που θα απέμενε από το πολιτικό μας σύστημα θα ήταν ένα Κοινοβούλιο χωρίς βουλευτές...

 

 

Η Μουρτζούκου στο Μαξίμου...

Η οικογένεια Μητσοτάκη δεν τρώει τα παιδιά της, βιολογικά, πνευματικά κι εκ ρουσφετιού. Αυτά τα κανακεύει και τους κάνει όλα τα χατίρια, συχνά και σε βάρος τού δημόσιου ταμείου και του δημόσιου συμφέροντος. Η οικογένεια Μητσοτάκη, ωστόσο, "σκοτώνει" όλα τα υπόλοιπα παιδιά προκειμένου να προστατεύσει τα δικά της και να διαιωνίσει την εξουσία της. Υπό μία έννοια, δηλαδή, η συμπεριφορά της ομοιάζει με αυτή της Ειρ. Μουρτζούκου, έστω κι αν δεν εκλαμβάνεται από πολλούς με την ίδια κοινωνική απαξία, ιδίως από όσους έχουν δει τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς να αβγατίζουν από αυτά τα καμώματα...

Η ανάγνωσή μας για τις πολιτικές εξελίξεις, ιδίως αυτές που διακατέχονται από έντονη απαισιοδοξία, εμπεριέχουν δύο μεταβλητές που κάνουμε το λάθος να τις θεωρούμε σταθερές: ότι ο Κ. Μητσοτάκης και η ΝΔ θα κυβερνούν για πάντα κι ότι η κεντροαριστερά θα παραμείνει ένα σκορποχώρι στον αιώνα τον άπαντα. Υπάρχει και μία ακόμα παράμετρος η οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί, μπορεί κι όχι και σχετίζεται με το κατά πόσο μπορεί τη δεξιά διακυβέρνηση να μην την διαδεχθεί μια προοδευτική αλλά μια ακροδεξιά...

Η ΝΔ κι ο Μητσοτάκης δεν θα κυβερνούν για πάντα ούτε η κατάσταση στην κεντροαριστερά θα είναι αιωνίως ρευστή. Είτε κάποιος από τους σημερινούς παίκτες θα πάρει κεφάλι είτε θα εμφανιστεί κάποιος νέος, κάποιος πραγματικά νέος και θα κυριαρχήσει. Το παιχνίδι όχι μόνο δεν είναι χαμένο αλλά στην ουσία τώρα ξεκινά. Όποιος, συνεπώς, προεξοφλεί νικητές και χαμένους είτε δεν έχει διαβάσει ιστορία είτε το μυαλό του έχει θολώσει από προσωπικές πικρίες ή κι εμπάθειες... 

 

 

Ο αρχινεολαίος τού ΣΥΡΙΖΑ προσβάλλει τα εκατομμύρια που αγωνίστηκαν για το σοσιαλισμό κι όχι για τον καπιταλισμό τού δίνω για να πάρω...

Το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι να υπερασπιστώ ρεπορτάζ μιας ρυπαροφυλλάδας όπως το "Πρώτο Θέμα". Καλώς ή κακώς, πάντως, υποβολιμαίως ή μη το έντυπο του Θ. Αναστασιάδη δημοσίευσε ένα κομμάτι για το διορισμό συγγενών τού γραμματέα τής Νεολαίας τού ΣΥΡΙΖΑ σε θέσεις συμβούλων υπουργών, ακόμα και στο πρωθυπουργικό γραφείο. Ο Ιασ. Σχινάς-Παπαδόπουλος εξέδωσε μια επιθετική ανακοίνωση στην οποία έκανε λόγο για "ρουφιάνους", "Πρώτα Φλέματα" και για τους αγώνες που έδωσε η οικογένειά του κι ο ίδιος για την Αριστερά. Για την ταμπακιέρα, ωστόσο, δεν είπε τίποτα ή, μάλλον, είπε πολλά με τον τρόπο του. Αποκάλυψε τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται ορισμένοι στην Κουμουνδούρου. Ο συριζαίος αρχινεολαίος με την ακτιβιστική δράση ούτε λίγο ούτε πολύ υποστηρίζει πως τώρα που είμαστε εξουσία ήρθε η ώρα τής επιβράβευσης για τους αγώνες τής επονίτισσας γιαγιάς μας ή για τα ένσημα που κόλλησε ο οικοδόμος πατέρας μας...

"Το κόμμα μάς ζήτησε να βάλουμε πλάτη", δικαιολογείται ο και ράπερ Σχινάς-Παπαδόπουλος για να αιτιολογήσει αυτό που στα ελληνικά χωριά από τα χρόνια τής τουρκοκρατίας ονομάζουν πολύ λαϊκά "ρουσφέτι". Φαντάζομαι, όμως, "αγαπητέ" Ιάσωνα πως το κόμμα και την Αριστερά μπορεί να τα υπηρετεί κανείς και χωρίς να αμείβεται από το δημόσιο ταμείο γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν υπηρετούμε το σοσιαλισμό αλλά τον καπιταλισμό τού δίνεις για να πάρεις. Ασε που τέτοιου είδους επιχειρήματα προσβάλλουν τα εκατομμύρια των Αριστερών που αγωνίστηκαν κι αγωνίζονται για τις αξίες τους δίχως να ζητούν ή να προσδοκούν σε κρατικά οφίτσια...

Η κυβέρνηση της Αριστεράς πυροβολεί τα πόδια της όταν την ίδια ώρα που δίνει μια σοβαρή μάχη για την καταπολέμηση της διαπλοκής και της φοροδιαφυγής, με την αξιοποίηση των διαφόρων σχετικών λιστών σε αντίθεση με ό,τι δεν έπρατταν οι προκάτοχοί της, υποκύπτει στο αμάρτημα της δημιουργίας κομματικού κράτους, προσφέροντας επιχειρήματα να την επικρίνουν ακόμα και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Οποιος συγγενής ή φίλος βουλευτή ή υπουργού επιθυμεί να συνδράμει στην προσπάθεια η χώρα να απαγκιστρωθεί από τα μνημόνια είναι καλοδεχούμενος. Αρκεί αυτό να μην προϋποθέτει την κατάληψη δημόσιας θέσης, πόσω μάλλον επί πληρωμή, στην περίπτωση που υπάρχουν κι άλλοι υποψήφιοι με περισσότερα ή ακόμα και με τα ίδια προσόντα...

Το ζητούμενο δεν μπορεί να είναι η αντικατάσταση του "πράσινου" και του "γαλάζιου" κράτους από ένα "μοβ-ροζ", αλλά να στελεχωθεί με κριτήρια αξιοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης, ώστε να μην μπορεί κανένας Μητσοτάκης να χρησιμοποιεί την αναποτελεσματικότητά του ως δικαιολογία για τη διάλυσή του. Και η αξιοσύνη δεν αποδεικνύεται από τα πόσα χημικά έχεις "φάει" σε πορείες ούτε από το πόσες εκδρομές πήγες με την ΕΔΑ όταν ήσουν νέος, αλλά από τις σπουδές και την επαγγελματική σου πορεία, για παράδειγμα. Τα υπόλοιπα δεν είναι τίποτα άλλο από εμπόριο ιδανικών για τις μάζες...

Οι δημοσκοπήσεις τού Σαββατοκύριακου είναι τόσο αξιόπιστες όσο και οι πληροφορίες που μπορείς να αντλήσεις από μια συζήτηση μεταξύ του Βαρόνου Μινχάουζεν και του Πινόκιο. Ακόμα κι αν δεν είναι πειραγμένες, που πολύ το αμφιβάλλω για εταιρείες που γελοιοποιήθηκαν ουκ ολίγες φορές τον τελευταίο χρόνο, με ποσοστά αναποφάσιστων πάνω από 30% και με τη ΝΔ να έχει εκλέξει πρόεδρο μόλις πριν μερικές ημέρες και δίχως αυτός να έχει δώσει δείγμα γραφής (τί προτείνει, για παράδειγμα, ο Κούλης για το ασφαλιστικό που θα είναι λιγότερο νεοφιλελεύθερο από τις απαιτήσεις των δανειστών;) είναι πολύ πρόωρο να μιλάμε για ανατροπή τού πολιτικού σκηνικού, όπως πολύ θα επιθυμούσε η ελίτ. Ελπίζω, όμως, τα καμπανάκια να ακούγονται δυνατά στο Μαξίμου, όπου οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι η καθημερινότητα των μικρομεσαίων βγάζει και γκρεμίζει κυβερνήσεις...

Ακόμα, για παράδειγμα, κι αν διαγραφεί το σύνολο του δημόσιου χρέους, που έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να συμβεί, αυτή η εξέλιξη θα είχε μακροπρόθεσμα οφέλη για την τσέπη τού μέσου έλληνα και με την προϋπόθεση πως αυτό δεν θα αυξανόταν ξανά λόγω πρακτικών όπως η ευνοιοκρατία. Αν δεν βελτιωθεί η ποιότητα ζωής τού μικρομεσαίου σε σχετικώς σύντομο χρονικό διάστημα, όσα πρόστιμα εκατομμυρίων και να πληρώσουν εκείνοι που βρίσκονται στις λίστες Λαγκάρντ ή Μπόργιανς δεν πρόκειται να τον πείσουν πως αξίζει να συνεχίζει να εμπιστεύεται αυτούς που τον κυβερνούν σήμερα. Δεν είναι ο Κούλης που θα έπρεπε να τρομάζει τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά ο ΕΝΦΙΑ, οι φόροι, τα χαράτσια, οι εισφορές και, κυρίως, να γίνει το τέρας που κυνηγούσε από τα σχολικά του χρόνια. Κατανοητό;...