Στη δημοκρατία οι βασιλιάδες κυκλοφορούν γυμνοί...

"Αν δίνονται στη δημοσιότητα τα πρακτικά τής επιτροπής των ειδικών, θα γίνουν αντικείμενο σαπουνόπερας από τα κόμματα και τα ΜΜΕ". Αυτό είναι το κυβερνητικό επιχείρημα προκειμένου να μην γνωρίζουμε ποιος εισηγείται τι εδώ κι ένα χρόνο. 

Φυσικά και η δημοσιοποίησή τους θα αποκτήσει και χαρακτηριστικά σίριαλ και τα συμπεράσματα που θα εξάγονται από μη ειδικούς πιθανόν πολλές φορές να είναι λανθασμένα. Δημοκρατία, ωστόσο, σημαίνει και διαφάνεια κι από τη στιγμή που τα εν λόγω πρακτικά δεν αφορούν την εθνική ασφάλεια θα έπρεπε να θεωρούμε αυτονόητη την ελεύθερη διάθεσή τους σε όλους μας. Είναι, δηλαδή, καλύτερες οι εικασίες που ακούγονται στη δημόσια σφαίρα από την αδιαμεσολάβητη γνώση των γεγονότων;...

Αν συντασσόμασταν με τη λογική τής αποφυγής λαϊκού μυθιστορήματος, τότε οι περισσότεροι θεσμοί, ακόμα και η Βουλή, θα έπρεπε να λειτουργούν με κλειστές πόρτες. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, πόσες από τις θεατρικές παραστάσεις πολιτικών που έχουμε παρακολουθήσει κατά καιρούς στο Κοινοβούλιο θα είχαν αποφευχθεί αν οι ομιλητές γνώριζαν ότι δεν τους παρακολουθεί το πόπολο. 

Μόνο που οι δημόσιοι άνδρες και γυναίκες- σε αυτούς λόγω πανδημίας συγκαταλέγονται και τα μέλη τής επιστημονικής επιτροπής- οφείλουν να εργάζονται σε γυάλινα, διαφανή γραφεία ώστε να μπορούν όλοι να τους παρακολουθούν και να τους κρίνουν. Αυτή τη λειτουργία θα έπρεπε να έχει, άλλωστε, και το πόθεν έσχες: από τη στιγμή που έχεις επιλέξει να εργαστείς για τα κοινά, ακόμα και η ιδιωτική σου περιουσία και το πώς αυτή αποκτήθηκε πρέπει να είναι γνωστά σε όλους...

Συνεπώς, στη δημοκρατία η ελευθερία του λόγου και του Τύπου καλούνται να συνοδεύονται από την σχεδόν πλήρη διαφάνεια. Μόνο κατ' εξαίρεση πρέπει να ανεχόμαστε τις κλειστές πόρτες και μόνο ως εξαίρεση της εξαίρεσης ότι δεν θα μαθαίνουμε τι συνέβη πίσω από αυτές τις κλειστές πόρτες. 

Σε διαφορετική περίπτωση θα συντηρούμε μια μυστικοπαθή νοοτροπία που ωφελεί την εξουσία, ιδίως τη φαύλη, αλλά δεν επιτρέπει στους πολίτες την πληρέστερη πληροφόρησή τους για ζητήματα που αφορούν τις ζωές τους. Εν έτει 2021, 54 χρόνια μετά από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, είναι πολύ λίγο να είμαστε ικανοποιημένοι μόνο και μόνο γιατί δεν κυκλοφορούν τανκ στις κεντρικές λεωφόρους των πόλεών μας...

 

 

Τι μου θυμίζει άραγε πρωθυπουργός να κόβει κορδέλες δίπλα σε παπάδες λίγο πριν την 21η Απριλίου;...

Δεν απαξιώνω τη σημασία τής ολοκλήρωσης, επιτέλους, οδικών αξόνων, όπως στα Τέμπη ή της Κορίνθου- Πατρών, που καθυστέρησαν χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων κι αν θρηνήσαμε θύματα. Γι' αυτές τις καθυστερήσεις, εξάλλου, κάποιοι- πολιτικοί κι επιχειρηματίες- οφείλουν να λογοδοτήσουν και στη Δικαιοσύνη για αδικαιολόγητο πλουτισμό. Συγκαταλέγεται, επομένως, στα θετικά αυτής της κυβέρνηση το ότι ολοκληρώνει αυτοκινητόδρομους που πέρα από ασφάλεια εξυπηρετούν και την πραγματική οικονομία, κερδίζοντας παραλλήλως κι εκπτώσεις για το δημόσιο ταμείο χάρη και στην "καλή" προαίρεση του νέου μας εθνικού εργολάβου, που ό,τι στοχεύει με το "τόξο" του το πετυχαίνει...

Κατανοώ, επίσης, την ανάγκη τού Αλέξη Τσίπρα να μεταφέρει τη δημόσια κουβέντα από τις μειώσεις συντάξεων κι αφορολόγητου στα νέα στρώματα ασφάλτου, στα τούνελ και στις γέφυρες. Μόνο που η εικόνα τού πρωθυπουργού με ένα ψαλίδι στο χέρι να κόβει κορδέλες δίπλα σε παπάδες πέρα από βλαχομπαρόκ θυμίζει έντονα μια άλλη σκοτεινή περίοδο στην πρόσφατη Ιστορία τής χώρας, την εποχή τής χούντας των συνταγματαρχών, από την εκδήλωση της οποίας συμπληρώνονται 50 χρόνια σε λίγες ημέρες. Φυσικά και δεν ταυτίζω τον Αλέξη Τσίπρα με τους χουντικούς σε επίπεδο πολιτικών επιλογών, μόνο που δυστυχώς φαίνεται να τους αντιγράφει στην επικοινωνιακή διαχείριση μιας δυσάρεστης πραγματικότητας...

Το κακό, βεβαίως, είναι γενικότερο, αφού η κυβέρνηση όλο και περισσότερο αντιγράφει τις προηγούμενες τόσο σε ρητορική όσο, το δυστυχέστερο, σε πράξεις. Από τη στιγμή που δεν έχει άρτο να προσφέρει στο λαό τού δίνει θεάματα. Αντί, για παράδειγμα, να μειώσει την τιμή τής βενζίνης και τους φόρους γενικότερα του "χαρίζει" αυτοκινητόδρομους που δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να χρησιμοποιεί...

Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν εκεί έξω οι προϋποθέσεις για την αναγέννηση της πραγματικής οικονομίας με την ολοκλήρωση της β'' αξιολόγησης, την αναμενόμενη διευθέτηση του χρέους, την ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση, την επιστροφή στις αγορές. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως με την θηλιά που μας έχει περάσει και η σημερινή κυβέρνηση στο λαιμό ό,τι θα παίρνουμε με το αριστερό χέρι θα το δίνουμε με το δεξί και θα αισθανόμαστε κι ευχαριστημένοι. Κι αυτή είναι η χειρότερη μορφή εξαπάτησης, να πιστεύεις δηλαδή ότι σώθηκες την ίδια ώρα που σε μαχαιρώνουν πισώπλατα...