Οι Έλληνες βρίσκαμε αφορμές για διχόνοια πολλούς αιώνες πριν εμφανιστούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν είχαμε ανάγκη τον Μ. Ζάκερμπεργκ για να μας διαιρέσει, το κάναμε και το κάνουμε πολύ καλά και μόνοι μας. Όποιος, όμως, θεωρεί πως οι αλγόριθμοι των social media δεν συμβάλλουν στην κοινωνική πολεμική ατμόσφαιρα μάλλον έχει βάλει τόσο βαθιά το κεφάλι του στην άμμο ώστε να μην παίρνει μυρωδιά για το τι συμβαίνει στην επιφάνεια...
Όταν τα τρία τέταρτα των αναρτήσεων που προσλαμβάνουμε συμφωνούν με τις κοσμοαντιλήψεις μας έχει μια λογική να θεωρούμε το υπόλοιπο ένα τέταρτο από τοξικό ως χυδαίο ή απαράδεκτο. Στην πραγματικότητα στήνουμε μικρές φούσκες κι αν κάποιος επιχειρήσει να τις τρυπήσει είναι εκ των πραγμάτων ένοχος. Τα επιχειρήματα έχουν πολύ δευτερεύουσα σημασία μπροστά στις προκαταλήψεις μας. Η αλήθεια των άλλων είναι μια ενοχλητική μύγα την οποία πρέπει να σκοτώσουμε για να ησυχάσει το μυαλό μας...
Σε αυτό το πλαίσιο, δικάζουμε χωρίς μαρτυρίες και καταθέσεις και καταδικάζουμε δίχως γνώση όλων των στοιχείων. Ο ποινικός μας κώδικας είναι τα στερεότυπά μας, οι ηθικές μας αξίες οι μανιχαϊστικές θεωρίες μας για τη ζωή και τον άνθρωπο...
Δεν χρειαζόμαστε τίποτα παραπάνω για την ετυμηγορία μας κι απορούμε για το ότι υπάρχουν και δικαστήρια τα οποία οφείλουν να εξετάζουν με λεπτομέρεια πριν καταδικάσουν ή αθωώσουν. Όλα αυτά, βεβαίως, δεν μπήκαν στη ζωή μας όταν δημιουργήθηκαν το facebook ή το X. Όταν, όμως, το επίσης επικίνδυνο κουτσομπολιό τού καφενείου και το χωριάτικο χωνί γίνεται παγκόσμια αλληλεπίδραση ο κίνδυνος μετατρέπεται σε ηθικό πανικό και η αλήθεια μια ανθυπολεπτομέρεια μπροστά στις φαντασιώσεις μας για τις ζωές των άλλων...
