Ενας πιο αδύνατος Καραμανλής!

Δεν ξέρω τις σχολικές επιδόσεις του Γ. Παπανδρέου αλλά εικάζω πως στην έκθεση ήταν καλός. Αυτό φαίνεται κι από τις κατά καιρούς εξαγγελίες του, που ακούγονται ωραίες στα αφτιά μας, αλλά δεν "ενηλικιώνονται" ποτέ για να γίνουν πράξη...
Οποιος άκουσε τί είπε σήμερα ο πρωθυπουργός στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε θα νόμιζε πως βρισκόμαστε ακόμα στην προεκλογική περίοδο: περιέγραφε τα ίδια που περιέγραφε κι όταν ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δεν αμφιβάλλω πως η χώρα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις, τα πρώτα δείγματα γραφής, όμως, της κυβέρνησης προδίδουν κομματισμό, αδιαφάνεια και παλινωδίες. Ο,τι γινόταν δηλαδή και με την προηγούμενη κυβέρνηση. Μήπως, τελικά, ο Γιώργος είναι ένας πιο αδύνατος Καραμανλής;...

Ανόητοι είναι, όχι ήρωες!

Ηρωας είναι εκείνος που είναι πρόθυμος να θυσιάσει τη ζωή του για την προστασία ενός αγαθού που δεν είναι ούτε ο εαυτός του ούτε η οικογένειά του. Ηρωας είναι, για παράδειγμα, αυτός που πέφτει στη φουσκοθαλασσιά για να σώσει κάποιον που πνίγεται ή εκείνος που μπαίνει σε ένα σπίτι που έχει πιάσει φωτιά για να γλιτωσει εκείνον που καίγεται. Δεν είναι, όμως, ήρωας εκείνος που στέκεται ακίνητος φρουρός ενός αγάλματος παρότι έχει υπάρξει προειδοποιητικό τηλεφώνημα για βόμβα...

Στην καλύτερη περίπτωση τον χαρακτηρίζεις γενναίο, στη χειρότερη ανόητο που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του για να προστατεύσει τί; Ενα μάρμαρο, "ένα πουκάμισο αδειανό", που θα γραφε κι ο Γ. Σεφέρης. Το 'χω ξαναγράψει: ένας από τους λόγους που έχει τελματώσει αυτή η χώρα είναι η ηλίθια προσκόλληση στα σύμβολα. Σύμβολο της δημοκρατίας κι ο άγνωστος στρατιώτης, που στο θυμικό ορισμένων στρατοποιημένων ελλήνων η προστασία του αξίζει περισσότερο κι από ανθρώπινες ζωές. Πίσω ακριβώς από αυτό το σύμβολο, στη Βουλή, οι "πατέρες του έθνους" θα ετοίμαζαν συγκινητικούς επικήδειους για τα παιδιά που έμειναν στις θέσεις τους παρά την προειδοποίηση για τη βόμβα. Και οι γονείς αυτών των παιδιών θα έθαβαν περήφανοι τους γιους τους για να συνεχίζουν οι πολιτικοί μας να διαχειρίζονται σύμβολα και να κλέβουν το δημόσιο χρήμα...

"Πάμε" αλλού;...

Οι πρώτες 100 ημέρες μπορεί να μην άφησαν πολλούς ευχαριστημένους, άφησαν όμως πολλούς χωρίς...χέρια! Αναφέρομαι στους γνωστούς μετεκλογικούς "κοψοχέρηδες" που μετανιώνουν την ώρα και τη στιγμή που ψήφισαν το εκάστοτε κυβερνών κόμμα. Μετά την απομάκρυνση, όμως, από την κάλπη οι σημερινοί κυβερνώντες έχουν κάθε λόγο να γελούν με τους αφελείς που πίστεψαν τα ωραία προεκλογικά λόγια του Γιωργάκη...

Δεν θέλω να είμαι άδικος: η κυβερνητική αποτελεσματικότητα δεν θα κρινόταν σε αυτές τις 100 ημέρες, αλλά στα επόμενα χρόνια. Η αξιοπιστία της, όμως, κρίνεται καθημερινά και μέχρι τώρα δεν έχει πει και λίγα ψέματα η κυβέρνηση: από τη μη απόσυρση των Ι.Χ. μέχρι τη νυχτερινή...ντροπολογία για τις γονικές παροχές οι κυβερνώντες αποδείχθηκαν ψεύτες. Επειδή, όμως, δεν είμαι μοραλιστής, δεν θα τους κρίνω από την ηθική τους: έτσι κι αλλιώς ποιός έχασε την αξιοπρέπειά του για να τη βρουν οι πασόκοι; Θα τους κρίνω από τα αποτελέσματα, όπου όμως κι εκεί οι προχειρότητές τους δε δημιουργούν αισιοδοξία. "Πάμε", έλεγε ο Γιωργάκης προεκλογικά. Μήπως, όμως, πρέπει να πάμε αλλού;...

Χειρότερος κι από τον Αντώναρο!

Οταν ο Β. Αντώναρος αποχαιρετούσε την θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου δυσκολευόμουν να πιστέψω ότι θα βρισκόταν στο μέλλον κάποιος συνάδελφός του που να ήταν χειρότερος από αυτόν. Κι όμως, δε χρειάστηκε παρά να περιμένω το διάδοχό του για να αντιληφθώ ότι η ανθρώπινη ανικανότητα εύκολα αντιγράφεται!
Ο Γ. Πεταλωτής κατάφερε να γίνει ρεζίλι και με την υπόθεση της τροπολογίας για τις γονικές παροχές, την οποία η κυβέρνηση, "τιμώντας" την πασοκική παράδοση, φρόντισε να περάσει νύχτα: η δήλωσή του πως τηρήθηκε μια προεκλογική υπόσχεση του κόμματός του δεν είναι απάντηση στο γιατί η υλοποίησή της έπρεπε να γίνει στο "σκοτάδι". Αλλωστε, προεκλογική υπόσχεση του ΠΑΣΟΚ ήταν και η διαφάνεια σε όλους τους τομείς, αν θυμάμαι καλά. Αλλά αν το ΠΑΣΟΚ ήταν κόμμα που τηρεί τις προεκλογικές υποσχέσεις του, σήμερα η χώρα θα ήταν ένας σοσιαλιστικός παράδεισος κι όχι ένα κομματικό κράτος...

Ο παράδεισος δε βρίσκεται πουθενά...

Ο Γούντι Αλεν έχει πει πως η μεγαλύτερη δυστυχία μας είναι πως δε μπορούμε να είμαστε κάποιοι άλλοι. Το λέω με αφορμή όλους εκείνους, ανάμεσά τους κι ο Γ. Παπανδρέου που θέλει να μας κάνει Δανία του Νότου, που βλέπουν τη ζωή στην Ελλάδα σαν κόλαση, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει, για παράδειγμα, στην κεντρική και βόρειο Ευρώπη...
Σύμφωνοι, στην Ελλάδα δεν απολαμβάνουμε το κοινωνικό κράτος που απολαμβάνουν οι βορειοευρωπαίοι. Σύμφωνοι, δεν απολαμβάνουμε ούτε τις υποδομές και την πολιτική ηρεμία των βόρειων. Από την άλλη, όμως, δεν έχουμε τα αποκαλούμενα δωμάτια πανικού στα σπίτια μας, όπως ο δανός σκιτσογράφος που είχε κάνει τα περίφημα σκίτσα του Μωάμεθ και τον οποίο απειλούν οι φανατικοί. Οποιος έχει ζήσει στο εξωτερικό ή έχει περάσει τα σύνορα απλώς για τουρισμό δε βλέπει γύρω του ευτυχισμένες φάτσες. Αλλωστε, αν ίσχυε αυτό δεν θα βλέπαμε και τόσους "πολιτισμένους" βόρειους να ξεσαλώνουν κάθε καλοκαίρι στα ελληνικά νησιά...
Ηθικό επιμύθιο: δεν υπάρχει ούτε παράδεισος ούτε κόλαση. Ούτε στη γη ούτε στον ουρανό...

Ως πότε θα περιμένουμε το..."παιδί";

Ο Γ. Παπανδρέου προετοιμαζόταν να γίνει πρωθυπουργός από τότε που έμαθε ποιός ήταν ο πατέρας του και ποιός ο παππούς του. Ο ίδιος υπήρξε υπουργός από τη δεκαετία του '80, ενώ έγινε αρχηγός του ΠΑΣΟΚ το 2004. Κι όμως, όπως αποδεικνύεται αυτές τις 100 ημέρες που κυβερνά τον τόπο, μοιάζει με ένα παιδί που του έχουν πάρει οι γονείς του ένα περίπλοκο δώρο, το οποίο δεν ξέρει τί να το κάνει...
Η πιο οφθαλμοφανής απόδειξη είναι τα "ράβε-ξήλωνε" για την οικονομία. Η κυβέρνηση παρουσιάζει, με τη μορφή "διαρροών" στον Τύπο, κάθε μέρα κι από ένα καινούριο φορολογικό κι ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Οσο για τα μέτρα που εφαρμόζει, όπως τα υψηλά τέλη κυκλοφορίας των αυτοκινήτων και οι αποδείξεις, έχουν αποτελέσει, ήδη, υλικό για τις επιθεωρήσεις του καλοκαιριού...
Μακάρι η κυβέρνηση να "πιάσει ρυθμό", όχι, βεβαίως, για το καλό του ΠΑΣΟΚ, αλλά για το καλό όλων μας. Ο Γιωργάκης, όμως, πλησιάζει τα 58 κι ακόμα να ωριμάσει. Ως πότε η Ελλάδα θα πρέπει να περιμένει το "παιδί";...

Βουλευτές: "συμπαθές" είδος τρωκτικών!

Αν υπάρχει κόλαση κι αν, σε αντίθεση με τη γη, υπάρχει εκεί δικαιοσύνη, την Ελλάδα αντιπροσωπεύουν επάξια οι...βουλευτές! Οσοι δεν το γνωρίζετε, ο βουλευτής ανήκει σε ένα ιδιαίτερο είδος τρωκτικών: σε εκείνο που τρώει κι όταν νιώσει πως κινδυνεύει η τροφή του μπορεί να σε κατασπαράξει...
Σήμερα άκουσα τον εικονιζόμενο πρόεδρο της Βουλής, Φίλιππο Πετσάλνικο ( που μοιάζει και με τρωκτικό!) να "κλαίγεται" για το ότι οι βουλευτές δε μπορούν να αντεπεξέρχονται στις υποχρεώσεις τους με "μόνο" επτά χιλιάδες ευρώ το μήνα! Σε αντίθεση, δηλαδή, με όσους αμείβονται με 700,600,500 ή και λιγότερα ευρώ μηνιαίως, οι οποίοι μπορούν κι επιζούν γιατί δεν είναι συνηθισμένοι στα λούση και στις πολυτέλειες...
Αναρωτηθήκατε γιατί οι βουλευτές έχουν περισσότερα του ενός γραφεία κι απασχολούν δημόσιους υπάλληλους, που θα ήταν πιο χρήσιμοι σε άλλα πόστα; Οχι, "βέβαια", για να έχουν ενδελεχή ενημέρωση για τα προβλήματα των ψηφοφόρων τους, αλλά για τα ρουσφέτια που εκείνοι τους ζητούν. Οσο για το επιχείρημα πως ο βουλευτής πρέπει να αμείβεται καλά γιατί αλλιώς ενδέχεται να υποκύπτει σε πειρασμούς μόνο ως αστείο ακούγεται στη χώρα των σκανδάλων. Αλλωστε, όποιος ζητά λεφτά για να είναι έντιμος, δεν ήταν ποτέ...