Στις πόσες χρεοκοπίες "καίγεται" ο δικομματισμός;...

Αν ο δικομματισμός ήταν αθλητής, θα είχε πιαστεί ντοπέ κατ' επανάληψη! Το τελευταίο "κρούσμα" είναι η επιπλέον χρηματοδότησή του μήπως και καταφέρει, με "τεχνητές αναπνοές", να φτάσει το 50% και να κυβερνήσει ξανά στο όνομα της τρόικας και του επιχειρηματικού-μιντιακού κατεστημένου. Μόνο οργή, άλλωστε, μπορεί να προκαλούν στον ελληνικό λαό τα δύο μέτρα και δύο σταθμά με τα οποία εξακολουθούν να πολιτεύονται ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. σε μια απέλπιδα προσπάθειά τους να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Από τη μια νέοι φόροι και μειώσεις μισθών, που μας περιμένουν από τον Ιούνιο, κι από την άλλη ευνοϊκές ρυθμίσεις, επιπλέον χρήμα και μιντιακή προβολή σε ένα σύστημα η μόνη επαφή τού οποίου με την οικονομία είναι το ρουσφέτι και οι λαϊκίστικες κορώνες...

Θέλουν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. να χρηματοδοτήσουν τις αφισοκολλήσεις τους, τις προκάτ συγκεντρώσεις τους και τη διαφήμισή τους από τα μέσα ενημέρωσης; Ας απευθυνθούν στους οπαδούς τους κι ας μην υποχρεώνουν όλους τους έλληνες φορολογούμενους να πληρώνουν τα "ρετούς" στις φάτσες του κάθε Βενιζέλου και του κάθε Σαμαρά και την ωραιοποίηση αδιέξοδων και χρεοκοπημένων πολιτικών. Επιπλέον, τα κόμματα θα έπρεπε να είναι υποχρεωμένα να δημοσιοποιούν και να ελέγχονται για το όνομα κάθε χρηματοδότη τους, ώστε να γνωρίζει ο ελληνικός λαός ποιό είναι το αγαπημένο κόμμα του κάθε Βαρδινογιάννη και του κάθε Λάτση. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά και στις τηλεοπτικές εκπομπές δε χρειάζεται να βλέπουμε και να ακούμε τους ίδιους και τους ίδιους. Γι' αυτό και πρέπει να δοθεί πολύς χρόνος, περισσότερος από αυτός που δίνεται στα κοινοβουλευτικά κόμματα, στους μικρότερους σχηματισμούς ώστε να είναι πλήρως ενήμερο το εκλογικό σώμα πριν πάει στην κάλπη...

Πώς να μη σχεδιάζει, όμως, η ελληνική αστυνομία την καθιέρωση του φράχτη σε διαδηλώσεις που γίνονται στο κέντρο της Αθήνας; Αυτό το "κόλπο", άλλωστε, δεν είχαν εφεύρει και οι ανατολικογερμανοί για να μην τη σκαπουλάρουν οι συμπατριώτες τους που ζούσαν "ευτυχισμένοι" στον υπαρκτό σοσιαλισμό ή οι ισραηλινοί για να γλιτώσουν από την "αγάπη" των παλαιστινίων; Η κοινοβουλευτική ολιγαρχία έχει μάθει να λειτουργεί μόνο με πειθήνια στρατιωτάκια γι' αυτό κι έχει πανικοβληθεί μπροστά στη σταδιακή αφύπνιση των "σκλάβων"...

Οι εκλογές, εφόσον πραγματοποιηθούν, είναι η μεγάλη μας ευκαιρία να απαλλαγούμε από το δικομματισμό, αυτό το ζόμπι πλέον της μεταπολίτευσης η ανακύκλωση του οποίου όχι μόνο δεν είναι παραγωγική, αλλά είναι και καταστροφική. Αλήθεια, στις πόσες χρεοκοπίες θα καταλάβουμε ότι στηρίζοντας τους ίδιους και τους ίδιους δεν καταδικάζουμε μόνο τον εαυτό μας σε ένα φαύλο κύκλο φτώχειας κι αναξιοκρατίας, αλλά και τις μελλοντικές γενιές;...

Οχι άλλο κάρβουνο...

Τί όμορφη που θα ήταν αυτή η χώρα χωρίς ναυτεργάτες! Διαβάζοντας και παρακολουθώντας, άλλωστε, όλα τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης διαπιστώνω ότι τα νησιά, ο τουρισμός και η γεωργία καταστρέφονται από αυτό το πανάθλιο είδος ανθρώπων που, άκουσον άκουσον, έχει το θράσος, μεταξύ άλλων, να πληρώνεται στην ώρα του κι όχι ύστερα από κάποιους μήνες και να εργάζεται υπό πολύ καλύτερες συνθήκες από αυτές σκλάβου σε γαλέρα, όπως ονειρεύονται οι υπέρμαχοι της άρσης του καμποτάζ...

Ακούω, για παράδειγμα, να ισχυρίζονται οι ίδιοι άνθρωποι που ευθύνονται για τη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού πως οι ναυτεργάτες παρεμποδίζουν τον κόσμο να πάει στα νησιά από τη Μεγάλη Τρίτη και τη Μεγάλη Τετάρτη. Μα, ποιοί έχουν πλέον τα χρήματα για να κάνουν διακοπές διαρκείας; "Παραδόξως", δεν ακούω επίσης τα διαπλεκόμενα μίντια, ιδιοκτησίας εφοπλιστών, που υποτίθεται πως κόπτονται για τον τουρισμό να λένε κουβέντα για την αύξηση των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων, για τη μείωση των δρομολογίων και της ταχύτητας με την οποία κινούνται τα πλοία. Δεν ακούω, επίσης, τίποτα από όσους κλαυθμηρίζουν για τη φοροδιαφυγή κι από τους ίδιους τους...φιλάνθρωπους και πατριώτες εφοπλιστές για το ότι δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ φόρο για την επαγγελματική τους δραστηριότητα από την οποία αποκομίζουν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Για να μη μιλήσω καν για τις σημαίες ευκαιρίας στα καράβια...

Τα νησιά, ο τουρισμός και η γεωργία δεν πλήττονται από μια διήμερη απεργία ανθρώπων του μόχθου, αλλά από εκείνους που έκαναν περιουσίες με το αίμα των ίδιων εργατών που σήμερα κατηγορούν για ανεύθυνη στάση. Φαίνεται, όμως, πως ο φαρισαϊσμός τους ταιριάζει γάντι με τη Μεγάλη Εβδομάδα που ήδη διανύουμε...

Μήπως ξαναζούμε τη δεκαετία του 1960;...

Εντάξει, οι μαθητές δεν πηγαίνουν στο σχολείο με ποδιές, δε σχηματίζονται ουρές έξω από πολλούς κινηματογράφους με κόσμο που θέλει να δει την τελευταία ταινία της Αλίκης Βουγιουκλάκη, οι "γιεγιέδες" δεν είναι της μόδας και οι γυναίκες δε φορούν πια πλαστικές μπότες μέχρι το γόνατο! Κι όμως, η Ελλάδα της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα μοιάζει πάρα, μα πάρα πολύ με την Ελλάδα της ταραγμένης δεκαετίας του 1960, τότε που η δημοκρατία είχε στην ουσία καταλυθεί με εκλογές βίας και νοθείας, αστυνομοκρατία, εξορίες, αποστασίες και δικτατορίες...

Είναι δυνατό ακόμα να συζητάμε για τα αυτονόητα, όπως δηλαδή πως πρέπει να στηθούν κάλπες όσο πιο άμεσα γίνεται για να γλιτώσουμε όσα μπορούμε να σώσουμε και για να μην παραδοθεί η χώρα στο χάος στο οποίο μόνο τα χειρότερα μπορεί να "φυτρώσουν"; Ή, μήπως, θα προκύψει κάποια προβοκάτσια, η οποία θα "στείλει" τη λαϊκή βούληση στις ελληνικές καλένδες; Ως πότε θα έχουμε για πρωθυπουργό κάποιον ο οποίος δεν εκλέχτηκε από τον ελληνικό λαό, αλλά διορίστηκε για να εξυπηρετήσει πρώτα και κύρια τα συμφέροντα του εγχώριου κι αλλοδαπού πολιτικού, τραπεζικού κι επιχειρηματικού συστήματος; Θα μπει, επιτέλους, ένας φραγμός στη δράση των δυνάμεων καταστολής, οι επιθέσεις των οποίων, όπως το πισώπλατο χτύπημα με γκλομπ στον πρόεδρο των φωτορεπόρτερ, θυμίζουν αλήστου μνήμης εποχές όταν ο Γρηγόρης Λαμπράκης δολοφονείτο από πρακρατικούς επιβαίνοντες σε τρίκυκλο;...

Η περιλάλητη κοινωνική έκρηξη δεν είναι φυσικό φαινόμενο, όπως ένας σεισμός ή ένα τσουνάμι, για να μη μπορούμε να την αποφύγουμε. Αν προκύψει, θα είναι δημιούργημα όλων εκείνων που επιμένουν να κρατούν τις πέντε αισθήσεις τους μακριά από την κοινωνική πραγματικότητα γι' αυτό και οι δημόσιες τοποθετήσεις τους αρμόζουν περισσότερο σε ανθρώπους οι οποίοι μόλις έχουν προσγειωθεί στην Ελλάδα από τον πλανήτη Άρη! Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της μεταπολίτευσης η σύνθεση του Κοινοβουλίου και της κυβέρνησης δε βρίσκονται σε τόσο μεγάλη αναντιστοιχία με το λαϊκό αίσθημα όσο σήμερα. Αν τα δύο μνημόνια συνιστούσαν ευθεία προσβολή της κοινωνικής δικαιοσύνης, μια τυχόν υπερψήφιση του νέου μεσοπρόθεσμου του Ιουνίου από την παρούσα Βουλή θα συνιστά ένα πραξικόπημα αντίστοιχων συνεπειών με εκείνο των συνταγματαρχών. Πολύ φοβάμαι, μάλιστα, πως σε μια τέτοια περίπτωση η λαϊκή οργή θα είναι τόσο έντονη ώστε δεν θα γλιτώσουμε ούτε από τα τανκ...

Απάντησαν με χυδαιότητα στον ηρωισμό...

Το πρωί της Τετάρτης ένας ηλικιωμένος συνάνθρωπός μας, ο οποίος έχει ζήσει κι άλλες τραγωδίες του ελληνισμού, αποφάσισε να θέσει τέλος στη ζωή του με τον πλέον δημόσιο τρόπο: τράβηξε τη σκανδάλη, αφήνοντας πριν το κάνει ένα σημείωμα που ήταν εξόχως πολιτικό. Η πράξη του μπορεί να χαρακτηριστεί τόσο αυτοκτονική όσο ήταν, για παράδειγμα, η ενέργεια του Μανώλη Γλέζου και του Λάκη Σάντα να κατεβάσουν τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη ή του Αλέκου Παναγούλη να επιχειρήσει σχεδόν μόνος του να απαλλάξει τη χώρα από το δικτάτορα Παπαδόπουλο. Με λίγα λόγια, η πράξη του Δημήτρη Χριστούλα ήταν ηρωική γιατί έθεσε τη ζωή του στη διάθεση ενός ευρύτερου σκοπού, ο οποίος ξεπερνά το στενό όριο της δικής του οικογένειας κι αποκτά όχι μόνο εθνική αλλά και ταξική διάσταση. Αυτός ο άνθρωπος είπε ένα βροντερό "όχι" σε όλους εκείνους που μας δολοφονούν με τις πολιτικές τους, οι οποίες μόνο στα μέσα που χρησιμοποιούνται δε μοιάζουν με γενοκτονία...

Ποιά ήταν η αντίδραση του πολιτικού και μιντιακού κατεστημένου σε αυτήν την πράξη γενναιότητας; Στην καλύτερη περίπτωση ήταν αμήχανη, όπως συνέβη για παράδειγμα με το Λ. Παπαδήμιο, το επίπεδο συναισθηματικής νοημοσύνης του οποίου ταυτίζεται με την πνευματική ευφυία ενός ακροδεξιού. Στη χειρότερη, όμως, εκδοχή όσα λέχθηκαν χθες και σήμερα από κομματάρχες τύπου Μπεγλίτη ή Κουκουλόπουλου αγγίζουν τη ρητορική καφρίλα. Οσο κι αν προσπάθησαν οι αγκιτάτορες της κοινής γνώμης να οχυρωθούν πίσω από έναν πολιτικό καθωσπρεπισμό, δε μπόρεσαν να κρύψουν τον ξεδιάντροπο κυνισμό τους, τον οποίο είχε ορίσει ως "μαζί τα φάγαμε" ο Θ. Πάγκαλος. Τί κι αν ο νεκρός είχε πουλήσει το φαρμακείο του εδώ και 20 χρόνια, τί κι αν δεν είχε χρέη, οι αγύρτες που θα μας ξαναζητήσουν την ψήφο μας έσπευσαν να του προσάψουν αναπόδεικτες αμαρτίες, οι οποίες ως επί το πλείστον βαρύνουν το δικό τους επάγγελμα. Μέσα στην ανείπωτη ξετσιπωσιά τους έφτασαν στο σημείο να προσάψουν στο Χριστούλα ακόμα και τη διόγκωση της φαρμακευτικής δαπάνης την τελευταία δεκαετία!

Η "αυτοκτονία" Χριστούλα ήταν δολοφονία. Δυστυχώς, όμως, δεν άκουσα ούτε μια "συγγνώμη" από κάποιο πολιτικό, έστω για τα μάτια του κόσμου. Είτε σφύριξαν αδιάφορα είτε ασχημόνησαν πάνω στο πτώμα ενός ανθρώπου ο οποίος προχώρησε στην πιο πολιτική πράξη της τελευταίας διετίας. Αλλη μια απόδειξη ότι ο πόνος του ελληνικού λαού, τον οποίο δήθεν συμμερίζονται, είναι για τους ίδιους τόσο ξένος όσο και οι έννοιες της αλληλεγγύης και της απονομής δικαιοσύνης...

Το αίμα της πλατείας Συντάγματος να γίνει ξυπνητήρι συνειδήσεων...

Αν θέλετε να κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, τότε ας λέμε πως ζούμε σε δημοκρατικό καθεστώς κι έτσι να καμωνόμαστε τους πολιτισμένους. Αν, όμως, πιστεύετε ότι δημοκρατία είναι πολύ περισσότερα από το να ψηφίζουμε μια Κυριακή κάθε τέσσερα χρόνια 300 ολιγάρχες και ύστερα να παλεύουμε ημέρα νύχτα για το μεροκάματο, όταν δεν αποχαυνωνόμαστε μπροστά στην τηλεόραση ή στον ηλεκτρονικό μας υπολογιστή, τότε θα συμφωνήσετε μαζί μου πως πλέον έχουν χαθεί και τα προσχήματα. Πρώτα οι σπόνσορες των βουλευτών μας διόρισαν για πρωθυπουργό έναν τραπεζίτη. Τώρα κάνουν ό,τι μπορούν για να μη γίνουν καν βουλευτικές εκλογές. Ποιός ξέρει, μπορεί και το 2013 να θεωρήσουν πως η κοινωνική ένταση είναι τόσο μεγάλη ώστε να δικαιολογείται αναβολή των εκλογών επ' αόριστον. Τουλάχιστον μέχρι να πειστούν τα "ζώα" οι έλληνες πως πρέπει να ψηφίσουν είτε ΠΑΣΟΚ είτε Ν.Δ., αλλιώς θα αποκτήσουν τρία μάτια, τέσσερα αφτιά, πέντε πόδια και ύστερα θα πεθάνουν!

Η δημοκρατία που σέβεται το όνομά της δεν περιορίζεται σε ένα εκλογικό υπερθέαμα ανά τετραετία. Χρειάζεται, ει δυνατό, καθημερινή πρακτική εξάσκηση ώστε να απαλλαγούμε επιτέλους από τη μάστιγα των πολιτικών και των συνδικαλιστών τύπου ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, οι οποίοι εκπόρνευσαν τη λαϊκή εξουσία προκειμένου να αποκομίσουν προσωπικά πλούτη. Αυτά, δηλαδή, που στέρησαν από ανθρώπους όπως ο αυτόχειρας της πλατείας Συντάγματος, ο οποίος στο ύστατο "κατηγορώ" του επιτέθηκε στην κυβέρνηση Τσολάκογλου, η οποία του εκμηδένισε κάθε ίχνος επιβίωσης. "Δε μπορώ να βρω άλλον τρόπο αντίδρασης εκτός από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για να επιβιώσω και πριν γίνω βάρος στο παιδί μου", έγραψε στην αποχαιρετιστήρια επιστολή του. Ας είναι, τουλάχιστον, το αίμα του ξυπνητήρι των ακόμα κοιμισμένων συνειδήσεων που είναι έτοιμες να υποδουλωθούν γι' άλλη μια φορά στο δικομματισμό...

Αμετανόητοι!

Μπορεί να μην του φαίνεται, αλλά ο Α. Σαμαράς έχει το ίδιο πρόβλημα με το Β. Βενιζέλο: πάντοτε σχεδιάζει να ξεκινήσει δίαιτα από τη Δευτέρα, αλλά "τάχα η θέλησή του λίγη, τάχα ο πόνος του μεγάλος, η ζημιά ήταν στο ζύγι, πάντοτε έφταιγε κάποιος άλλος". Κάπως έτσι ο δικομματισμός μάς υπόσχεται, για πολλοστή φορά, πως από την επομένη των εκλογών θα δούμε ένα άλλο πρόσωπό του: "θα είναι καλός, θα είναι γλυκός, θα έχει τις χάρες όλες", θα διαπραγματεύεται και δεν θα σύρεται πίσω από την τρόικα, θα φέρει την αξιοκρατία και τη διαφάνεια στη χώρα και θα μας οδηγήσει στην ανάπτυξη και στην προκοπή. Μόνο που πριν ακόμα ο κόκορας λαλήσει τρεις φορές ο δικομματισμός μάς αποδεικνύει ότι είναι όπως ο σκορπιός του γνωστού ανεκδότου: μολονότι ξέρει ότι δηλητηριάζοντας το "βάτραχο" λαό θα πεθάνει κι ο ίδιος, εν τούτοις η φύση του τον καλεί προς την αυτοκαταστροφή...

Δείτε τί συμβαίνει, για παράδειγμα, με την κωμωδία της εξεταστικής επιτροπής για το έλλειμμα, τις ρουσφετολογικές ντροπολογίες της τελευταίας στιγμής, το όργιο σπατάλης από τους κομματικούς συνδικαλισταράδες της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ ή με τις υποσχέσεις τύπου "αρχίζουμε" και "θα επανεξετάσουμε το χαράτσι στα ακίνητα". Μαρτυρούν ένα σύστημα που σαν τον τελευταίο καπιταλιστή είναι πρόθυμο να πουλήσει ακόμα και το σκοινί με το οποίο θα κρεμαστεί, λαϊκίζοντας και ψευδολογώντας ασύστολα. Καμιά μετάνοια, κανένα μάθημα δεν πήρε ο δικομματισμός από όσα έχουν γίνει στον τόπο τα τελευταία δυόμισι χρόνια, γι' αυτό και συνεχίζει αμέριμνος τις κοκορομαχίες του πριν ακόμα ξεκινήσει επισήμως η προεκλογική περίοδος. Ή, μήπως, το ένστικτο αυτοσυντήρησης θα οδηγήσει ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. στην απόφαση αναβολής των εκλογών επ' αόριστον;...

Αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες...

Ποιός φταίει για το κατάντημα της χώρας μας; Το ανίκανο πολιτικό προσωπικό, το οποίο διαιώνισε την εξουσία του χάρη στην υποταγή του στο επιχειρηματικό κεφάλαιο και στην εξαγορά συνειδήσεων μέσω του ρουσφετιού και της δημιουργίας κομματικών στρατών; Η επιχειρηματική ελίτ, η οποία δε στήριξε τον πλούτο της στην καινοτομία και στο ρίσκο αλλά στη συνδιαλλαγή της με τους πολιτικούς, όπως και το μιντιακό σύστημα που χάιδευε αφτιά για να πλουτίζει το ίδιο αδικαιολόγητα; Μήπως έφταιξε κι εκείνο το κομμάτι του ελληνικού λαού που υποδουλώθηκε ευχαρίστως στους αφέντες του με αντάλλαγμα μια θεσούλα στο Δημόσιο για το ίδιο και τα παιδιά του ή κάποια άλλη εξυπηρέτηση; Οχι βεβαίως! Η Ελλάδα χρεοκόπησε εξαιτίας του ενός εκατομμυρίου παράνομων μεταναστών. Αυτοί φταίνε για όλα και γι' αυτό δικαίως θα τους κλείσουμε σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ώστε η χώρα μας να ξαναγίνει ο ευνομούμενος παράδεισος δίκαιης κατανομής του πλούτου που ήταν πριν εμφανιστούν στα μέρη μας αυτά τα φρικώδη πλάσματα...

Τί σημασία έχει αν η ψεύτικη ανάπτυξη της περασμένης δεκαετίας βασίστηκε και στη δουλειά εκείνων που σήμερα ρίχνουμε στο πυρ το εξώτερον; Η αγροτική οικονομία, η οικοδομή, τα έργα υποδομής, ακόμα και οι Ολυμπιακοί Αγώνες έχουν πάνω τους τον ιδρώτα των ανθρώπων που εκμεταλλευτήκαμε για να να αγοράσουμε τις μετοχές μας στο Χρηματιστήριο και τις Καγιέν μας, αλλά τώρα τους χρησιμοποιούμε ως αποδιοπομπαίους τράγους για τις αμαρτίες μας. Γι' αυτό και βρήκαμε το παραμύθι με το οποίο φαίνεται πως θα κυλήσει ο προεκλογικός αγώνας, σε μια προσπάθεια να διασωθεί ο δικομματισμός και μαζί του ένα σαπισμένο σύστημα. Το μεταναστευτικό, η εγκληματικότητα και η δημόσια υγεία έχουν βρεθεί "ξαφνικά" στο προσκήνιο λες και είναι η αιτία κι όχι η συνέπεια του πραγματικού προβλήματος...

Το ζήτημα για τον τόπο δεν είναι τόσο η ανάπτυξη όσο η δίκαιη αναδιανομή του ήδη παραγόμενου πλούτου, έστω κι αν αυτός συρρικώνεται τα τελευταία χρόνια. Ας ασχοληθούν επιτέλους, όσοι βρήκαν σανίδα σωτηρίας στη διέγερση των πιο χυδαίων ενστίκτων της μάζας, για παράδειγμα η ανευθυνότητα κι ο ρατσισμός, με θέματα όπως η φοροδιαφυγή και οι μισθοί πείνας και τα υπολοιπα θα λυθούν χωρίς να χυθεί το αίμα που κάποιοι επιδιώκουν για να σώσουν το τομάρι τους και για να προσκληθούν στο επόμενο πάρτι το οποίοι θα έχει για "θέμα" του τις αποκρατικοποιήσεις...