Τετάρτη 9 Ιουλίου 2014

Μίντια-όνειδος μαρινάρουν την αλήθεια για να πάρουν ωραία γεύση οι νταβατζήδες τους...

Απόπειρα ανθρωποκτονίας, σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, εκβίαση, παραβάσεις τού νόμου περί εκρηκτικών, δωροδοκία. Κι αυτά είναι μερικά μόνο από τα αδικήματα για τα οποία διερευνάται ο Β. Μαρινάκης, σύμφωνα με βούλευμα του αθλητικού εισαγγελέα. Αν γι' αυτά διερευνάτο ο Φούφουτος Φουφουτόπουλος, όλα ανεξαιρέτως τα μέσα ενημέρωσης θα είχαν βουίξει, πόσω μάλλον όταν πλησιάζουμε στα μέσα Ιουλίου και οι ειδήσεις δεν φυτρώνουν ακριβώς με την ίδια συχνότητα που το κάνει ο κρόκος στην Κοζάνη. Κι όμως, έπρεπε να περάσουν μερικές ώρες, που για τη δημοσιογραφία ισοδυναμούν με αιώνες, προκειμένου τα περισσότερα συμβατικά μίντια να κάνουν αναφορά στην είδηση, με τα περισσότερα μάλιστα να "ντρέπονται" να αναφέρουν το όνομα του προέδρου τής ΠΑΕ Ολυμπιακός...

Το ακόμα χυδαιότερο; Δεν το δημοσιοποιούν γιατί σέβονται τη δημοσιογραφική δεοντολογία και γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν παράνομο. Τεχνικώς και με το γράμμα τού νόμου έχουν δίκιο. Χρειάζονται, όμως, πολλά κιλά υποκρισίας για να ισχυρίζονται κάτι τέτοιο οι ίδιοι δημοσιογράφοι κι εκδότες τής κακιάς ώρας οι οποίοι αναδημοσίευσαν με περισσή ευκολία τις φωτογραφίες των λοβέρδειων οροθετικών γυναικών, για παράδειγμα, και οι οποίοι αδυνατούν να αντιληφθούν πως ρόλος τής δημοσιογραφίας δεν είναι να προστατεύει τους δυνατούς αλλά να αποκαλύπτει τα όποια ανομήματά τους, έστω κι αν αυτά τελούν ακόμα υπό δικαστική διερεύνηση. Η δικαστική αθώωση, άλλωστε, του Κ. Βαξεβάνη για τη Λίστα Λαγκάρντ άνοιξε το δρόμο για μια περισσότερο απενοχοποιημένη άσκηση του δημοσιογραφκού λειτουργήματος. Αλίμονο, εξάλλου, αν οι μόνες αποκαλύψεις για τις οποίες διαβάζαμε ή ακούγαμε, ήταν αυτές που έχουν λάβει εισαγγελική άδεια. Σε μια τέτοια περίπτωση τί νόημα έχει να κυκλοφορούν εφημερίδες και να λειτουργούν ιστοσελίδες και ραδιοφωνικοί ή τηλεοπτικοί σταθμοί;...

Ο Β. Μαρινάκης δεν είναι μόνο ιδιοκτήτης τής δημοφιλέστερης και πιο επιτυχημένης ομάδας στην Ελλάδα. Είναι από τους πλουσιότερους έλληνες και δήμαρχος, στην ουσία, Πειραιά, της τρίτης μεγαλύτερης πόλης τής χώρας και του μεγαλύτερου λιμανιού της. Κοντολογίς, λίγοι είναι περισσότερο δημόσια πρόσωπα από εκείνον και γι' αυτό είναι λογικό η επαγγελματική του δράση να αφορά το κοινωνικό σύνολο. Δεν θα πρέπει, επομένως, το πόπολο να γνωρίζει αν το συγκεκριμένο πρόσωπο ερευνάται από τη δικαιοσύνη και υπάρχουν ντοκουμέντα σε βάρος του από τον υπερκοριό τής ΕΥΠ για μια σειρά παράνομων πράξεων, από γκανγκστερικούς ξυλοδαρμούς όσων του έχουν μπει στο μάτι, στο βαθμό μάλιστα της ανθρωποκτόνου πρόθεσης, κι εμπόριο ναρκωτικών έως στήσιμο παιχνιδιών; Προφανώς και πρέπει κι αν κάποιος που δεν είναι δημοσιογράφος έχει το δικαίωμα να φέρνει αντιρρήσεις έχοντας στον αγνό νου του την προστασία προσωπικών δεδομένων- αυτήν τη σύγχρονη γάγγραινα της αλήθειας-, ο ρεπόρτερ που επικαλείται μια τέτοια δικαιολογία έχει υποχρέωση να παραδώσει τη δημοσιογραφική του ταυτότητα στο σωματείο του. Είναι προτιμότερο για τον ίδιο να σιωπήσει, υπακούοντας στις εντολές των ανωτέρων του, από το να υπογράφει κείμενα με τα οποία επιχειρεί να βαφτίζει το κρέας φακές. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: μεγαλύτερη ντροπή δεν είναι να είσαι πουτάνα, αλλά να παριστάνεις την παρθένα όταν έχεις "πλαγιάσει" με όλη την ελίτ...

Και ύστερα κάποιοι αναρωτιούνται γιατί οι πειραιώτες εξέλεξαν για δήμαρχό τους ένα γκάνγκστερ. Δεν απαλλάσσω κανέναν από την ατομική του ευθύνη, αν όμως τα μοναδικά πράγματα για τα οποία διαβάζεις, ακούς ή βλέπεις είναι για τους παικταράδες που φέρνει στον Θρύλο η "προεδράρα", για τα λεφτά που θα ρίξει στον Πειραιά για να τον αναγεννήσει ή για το φιλανθρωπικό του έργο είναι λογικό να ξεχνάς πως αυτός που έχεις απέναντί σου δεν είναι άγιος, αλλά λύκος. Και φυσικά αυτή η πλύση εγκεφάλου δεν περιορίζεται μόνο στο "Πόρτο Λεόνε", αλλά απλώνεται σε όλη τη χώρα κι αφορά όλους εκείνους που μας κυβερνούν μπροστά και πίσω από την κουίντα. Κανένας σχεδόν δεν θα σας πληροφορήσει για το λαθρεμπόριο πετρελαίου των Βαρδινογιάννηδων ή του Δ. Μελισσανίδη, αλλά θα σας βομβαρδίσουν με κάθε άχρηστη γνώση για τις φιλανθρωπίες και τις βραβεύσεις τής Μ. Βαρδινογιάννη και για το νέο γήπεδο της ΑΕΚ. Ελάχιστοι θα σας μιλήσουν για το ψέμα που λέγεται "συμβολή των ελλήνων εφοπλιστών στην ελληνική οικονομία", θα μάθετε όμως τα πάντα για το λάιφσταϊλ τους και για τα γκαλά που διοργανώνουν κατά καιρούς για τα φτωχά παιδάκια, τα ίδια φτωχά παιδάκια που σκοτώνουν εμμέσως με τη φοροαποφυγή τους κι άμεσα με τα ναρκωτικά που τους πουλούν. Αν ο Β. Μαρινάκης λεγόταν Φούφουτος Φουφουτόπουλος, σήμερα θα βρισκόταν ήδη στη φυλακή. Τώρα είναι ακόμα ελεύθερος για να "διδάσκει ήθος", όπως είχε πει κάποτε κι ο ίδιος μέσα στην αλαζονεία που δημιουργεί το αίσθημα ατιμωρησίας από το οποίο διακατέχονται ο ίδιος και οι όμοιοί του, μπροστά στους οποίους ο "Βίτο Κορλεόνε" μοιάζει με τον Κοσμά τον Αιτωλό... 

 

 

Τρίτη 8 Ιουλίου 2014

Χθες σ' έλεγαν Μητσοτάκη, σήμερα Τατσόπουλο, πάντοτε προδότη...

Υποκλίνομαι στη "δημοκρατικότητα" (και) αυτής της κυβέρνησης. Από τη μία σχεδιάζει την αλλαγή τού νόμου για τις απεργίες προκειμένου, μεταξύ άλλων, να δυσχεράνει την προκήρυξή τους, απαιτώντας την πλειοψηφία τής γενικής συνέλευσης, και να επιτρέψει το "λοκ άουτ" των εργοδοτών. Από την άλλη, βεβαίως, ετοιμάζεται να περάσει από θερινό τμήμα τής Βουλής την ιδιωτικοποίηση της κρατικής επιχείρησης ενέργειας με 51, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ψήφους. Για να μη συζητήσω και για το νομοσχέδιο για τις φυλακές υψίστης ασφαλείας, όπως είναι ο πολιτικώς ορθός τρόπος για να μιλήσεις για τα λευκά κελιά και τη μετατροπή των κολαστηρίων, που επίσης ευσχήμως ονομάζονται "σωφρονιστικά καταστήματα", σε ελληνικά Γκουαντάναμο. Κατά τα άλλα έχουμε κλειδαμπαρώσει στο Κορυδαλλό τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα γιατί είμαστε πολέμιοι του φασισμού από όπου κι αν προέρχεται...

Πείτε μου εσείς ύστερα αν υπερβάλλω όταν ισχυρίζομαι πως καμιά οικονομική γενοκτονία δεν μπορεί να "περπατήσει", αν δεν συνδυαστεί με τον απόλυτο αυταρχισμό. Κάθε ημέρα που περνά, δικαιώνεται όλο και περισσότερο η Ναόμι Κλάιν και το "Δόγμα τού Σοκ" της, το οποίο στην ελληνική περίπτωση δεν επιβλήθηκε μέσω μιας στρατιωτικής χούντας, αλλά διαμέσου ενός πραξικοπήματος των αγορών, το οποίο συνδυάστηκε με πολύ αυτομαστίγωμα του λαού και καμιά αυτοκριτική από την ελίτ. Δεν θα αργήσει η στιγμή που για να προκηρυχθεί μια απεργία θα απαιτείται η συναίνεση όλων, μηδενός εξαιρουμένου, των εργαζόμενων μιας επιχείρησης και, ποιός ξέρει, θα επιστρέψει και η θανατική ποινή για να αισθάνονται οι νοικοκυραίοι περισσότερο ασφαλείς στη νωθρότητά τους. Κι αυτό φυσικά θα λέγεται νομιμότητα κι όποιος την παραβιάζει δεν θα είναι τίποτα άλλο από ένας εχθρός τής κοινωνικής ευταξίας, ένας παρίας τού συστήματος, ένας αναρχικός πολέμιος της υποταγμένης πλειονότητας. Αυτό συμβαίνει, όμως, όταν τους νόμους δεν τους φτιάχνει ο λαός αλλά οι λακέδες των εθνικών μας νταβατζήδων κι όταν δεν τους εφαρμόζουν δίκαιοι κι αμερόληπτοι κριτές, αλλά τσουτσέκια τού κατεστημένου με κλομπ ή τήβεννους...

Σε λίγες ημέρες συμπληρώνονται σχεδόν 50 χρόνια από τα Ιουλιανά τού 1965, τότε που οι αμερικανοί και το παλάτι εξαγόραζαν τον Κ. Μητσοτάκη κι άλλους πρόθυμους βουλευτές για να ανατρέψουν τη νομίμως εκλεγμένη κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου. Ενα παρόμοιο σκηνικό πολιτικής προστυχιάς στήνεται και στις ημέρες μας, με τους σαμαροβενιζέλους, την εγχώρια και τη διεθνή ελίτ να αναζητούν βουλευτές-συμμάχους ούτως ώστε να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας από αυτήν τη Βουλή. Κι αν το ψηστήρι περιοριζόταν σε πολιτικά επιχειρήματα, θα ήμουν αντιδημοκράτης αν ζητούσα την απαγόρευσή του. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως κάποιοι θα δουν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς σε κάποιο "οφσόρ" παράδεισο να φουσκώνουν από αυτήν την πολύ βρόμικη ιστορία...

Βεβαίως, έχουν ήδη σπεύσει να ονομάσουν τη δωροληψία τους αγωνία για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς κι άλλα τέτοια κουραφέξαλα για τα οποία η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται καθόλου. Τρέχουν να μαζέψουν...Ελιές και να κολυμπήσουν σε...Ποτάμια αφού προσδοκούν στην πολιτική τους επιβίωση μέσω της προδοσίας των αρχών τής Αριστεράς. Χαριεντίζονται με ανθρώπους που θα έπρεπε να τους φτύνουν, με ασημαντότητες που εκμεταλλεύονται την ταπείνωση ενός ολόκληρου λαού για να ικανοποιήσουν φιλοδοξίες που ξεπερνούν κατά πολύ το πραγματικό τους μέγεθος. Οι χθεσινοί Μητσοτάκηδες, Τσιριμώκοι και "Γαργαλατάδες" ονομάζονται σήμερα Τατσόπουλοι, Ψαριανοί ή Λυκούδηδες. Ξεπήδησαν, ωστόσο, όλοι τους από την ίδια μήτρα, αυτή της εσχάτης προδοσίας τού λαού...  

  


Δευτέρα 7 Ιουλίου 2014

Δεν ήταν ο Φωτόπουλος το διακύβευμα για να είναι το "κεφάλι" του η απάντηση...

Οι συνδικαλιστές τής ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ απολάμβαναν ειδικών προνομίων, τα οποία δεν σχετίζονταν με το ταλέντο ή τη δική τους αυξημένη παραγωγικότητα αλλά με το ότι τους έλαχε (αξιοκρατικώς ή με ρουσφέτι) να εργάζονται σε ένα μονοπώλιο το οποίο όλοι έχουμε ανάγκη κι άρα όλοι μας αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε; Απολάμβαναν! Εκαναν αρκετές φορές κατάχρηση της δυνατότητας που είχαν να κατεβάζουν τα ρελέ και να μας αφήνουν στο σκοτάδι; Εκαναν! Ορισμένοι από αυτούς διασπάθισαν, στην ουσία, δημόσιο χρήμα για να κάνουν πολυτελή ζωή; Διασπάθισαν! Μόνο που κανένας από αυτούς τους λόγους δεν είναι αρκετός για να δικαιολογήσει την ιδιωτικοποίηση, και μάλιστα μπιρ παρά, της ΔΕΗ, κι ακόμα περισσότερο τη δικαστική απόφαση με την οποία κηρύχθηκε μια απεργία, για μια ακόμα φορά, παράνομη και καταχρηστική και, πολύ περισσότερο, το πρωθυπουργικό φιρμάνι για πολιτική επιστράτευση των εργαζόμενων. Την εποχή των μνημονίων έχουν γίνει τόσες επιστρατεύσεις όσες δεν είχαμε δει όλα τα προηγούμενα χρόνια. Κι αυτό είναι το πιο ανησυχητικό από όλα, πως σιγά σιγά συνηθίζουμε στον αυταρχισμό, τον θεωρούμε πια δεδομένο και υποτασσόμαστε σε αυτόν, απλώς γαβγίζοντας λίγο παραπάνω μερικές φορές κι όταν μας καταγράφουν οι κάμερες...

Η κυβέρνηση θα παρουσιαζόταν εντιμότερη στον ελληνικό λαό, αν απαγόρευε δια νόμου τις απεργίες. Ετσι δεν θα χρειαζόταν να εκθέτει συνεχώς και τους δικαστικούς, οι οποίοι πριν καλά καλά καταλαγιάσει ο θόρυβος για τα νέα αναδρομικά που θα καταλήξουν στις τσέπες τους (με νέα πρόσθετα μέτρα σε βάρος των υπόλοιπων) έδειξαν την ευγνωμοσύνη τους στους νταβατζήδες τους αποφασίζοντας κατά πώς εκείνοι ήθελαν για την απεργία τής ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ. Αν μη τί άλλο, κανένας δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για αχαριστία. Το πρόβλημα είναι, όμως, πως και οι συνδικαλιστές σε αυτήν τη χώρα δεν είναι αντάξιοι των ιστορικών περιστάσεων τις οποίες βιώνουμε. Ακόμα, για παράδειγμα, περιμένω από τον Ν. Φωτόπουλο να σκίσει το φύλλο τής επίταξής του, όπως βεβαίως κι από όλους τους υπόλοιπους που μέχρι χθες βροντοφώναζαν στα μίντια πόσο ανυποχώρητοι είναι. Προϋπόθεση του αγώνα είναι η προσωπική θυσία κι όποιος δεν είναι διατεθειμένος να την κάνει καλύτερα να μένει σιωπηλός παρά να παριστάνει τον αντάρτη τού γλυκού νερού. Πόσω μάλλον όταν ήταν σχεδόν βέβαιο ότι η κυβέρνηση θα προχωρούσε σε επιστράτευση για να μη μείνουν οι τουρίστες ούτε λεπτό χωρίς κλιματιστικό, όπως δήλωσε και η ανεκδιήγητη Σ. Βούλτεψη. Αυτό, άλλωστε, μας θέλουν: ραγιάδες-σερβιτόρους των ευρωπαίων, οι οποίοι θα σηκώνουμε το κεφάλι μόνο για να παίρνουμε την επόμενη παραγγελία, παρακαλώντας για ένα καλό φιλοδώρημα...

Ολοι μας, ωστόσο, περιμένουμε από κάποιον άλλον να κάνει την αρχή, έτσι δεν είναι; Κι όταν δεν βλέπουμε κανένα να βγαίνει μπροστά αναρωτιόμαστε στα καφενεία, κάπου ανάμεσα στο τάβλι και στην "εσπρεσιά", γιατί ο λαός δεν ξεσηκώνεται. Λες κι εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε κομμάτια τού ίδιου λαού, δεν είμαστε οι ίδιοι "κωλοέλληνες" όπως χαρακτηρίζουμε τους άλλους κωλοέλληνες. Σκεφτείτε αν συγκεντρώνονταν στην πλατεία Συντάγματος όλοι οι χιλιάδες εργαζόμενοι της ΔΕΗ ανά τη χώρα κι έκαιγαν τα φύλλα τής επίταξής τους χειροκροτούμενοι από εκατοντάδες χιλιάδες προλετάριων. Τί θα έκαναν η κυβέρνηση και τα αστυνομικά και δικαστικά μαντρόσκυλά της; Θα μετέτρεπαν όσα στρατόπεδα δεν έχουν ήδη μετατρέψει σε κολαστήρια για τους μετανάστες σε φυλακές για πολιτικούς, στην ουσία, κρατούμενους; Κι αν ακόμα προχωρούσαν σε μια τέτοια ενέργεια, πέρα από το ότι θα είχαν πετάξει το δημοκρατικό τους προσωπείο, δεν θα συσπειρωνόταν ολόκληρος ο ελληνικός λαός εναντίον τους κι ο διεθνής αντίκτυπος δεν θα ήταν ίδιος με αυτόν που προκλήθηκε όταν ένα απριλιάτικο ξημέρωμα οι συνταγματάρχες έστελναν τα τανκ στο κέντρο τής Αθήνας;...

Η ΓΕΝΟΠ έβγαλε μια ανακοίνωση για να μας πει πως είναι επιστρατευμένη κι όχι υποταγμένη. Δυστυχώς, όμως, είναι και τα δύο. Τί καλύτερο, όμως, να περιμένεις από ανθρώπους που όλα αυτά τα χρόνια δωροδοκούνταν, καθόλα νόμιμα βεβαίως με αυξήσεις, πριμ, ταξίδια κι άλλα δωράκια, προκειμένου να απαξιώνεται μια ακόμα δημόσια επιχείρηση τόσο κομβικής σημασίας και σήμερα να ξεπουλιέται στους Κοπελούζους και στους Μυτιληναίους, οι οποίοι με άλλους νόμους επιδοτούνται με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για να δημιουργούν δύο ολόκληρες θέσεις εργασίας; Και τί καλύτερο να περιμένεις από ένα λαό τού οποίου κλέβουν την περιουσία κι αυτός συμπαρατάσσεται με το δήμιο μόνο και μόνο γιατί τώρα παίρνει άλλων τα κεφάλια κι όχι το δικό του; Λες και υπάρχει ποτέ περίπτωση να γλιτώσουμε με αυτόν τον τρόπο την κούτρα μας όταν έρθει η σειρά μας...

 

 

Παρασκευή 4 Ιουλίου 2014

Οι πακιστανοί να πνίγονται στην θάλασσα ή να κρεμιούνται στο Σύνταγμα; Μόνο αυτό το δημοψήφισμα θα δούμε...

"Η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο". Αυτή είναι μία από τις πιο αγαπημένες φράσεις όσων έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, αλλά ταυτοχρόνως διαθέτουν την απαραίτητη πρόσβαση στη Δικαιοσύνη ώστε να είναι σίγουροι ότι η εφαρμογή τού νόμου δεν αφορά ποτέ τους ίδιους. Αν πιστεύαμε, βεβαίως, ότι κάθε φορά που μια καταγγελία σε βάρος ενός "βαριού" ονόματος αρχειοθετείται αυτό σημαίνει ότι είναι "πεντακαθαρίδης", η Ελλάδα θα ήταν μια από τις λιγότερο διεφθαρμένες χώρες στον κόσμο κι όχι από τις πρώτες σε αυτήν την κατηγορία, όπως επανειλημμένως έχει καταδειχθεί από διεθνείς έρευνες στις οποίες ξεπερνούμε αρκετές θεωρούμενες μπανανίες. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τον υπουργό Δικαιοσύνης, Χ. Αθανασίου, ο οποίος αντί να έχει τα αρχίδια να δώσει σαφείς απαντήσεις για όσα δημοσιεύονται εναντίον του στο περιοδικό "HOT DOC", περιορίζεται απλώς στο να μιλά για...αρχεία και μηνύσεις σε βάρος των δημοσιογράφων που "τόλμησαν" να δημοσιεύσουν πως εκείνος που θα έπρεπε ως παλιός αεροπαγίτης και σημερινός πολιτικός προϊστάμενος της δικαιοσύνης να δίνει το καλό παράδειγμα, έχει μια αδήλωτη "ψωροβιλίτσα" κι οφσόρ "εταιριούλες". Κι όλα αυτά πέρα από τα άλλα αμαρτήματά του, στα οποία περιλαμβάνονται η αναδρομική αθώωση των καταχραστών δημόσιου χρήματος και των καρτέλ, καθώς και η συγκάλυψη δικογραφιών που εκθέτουν συναδέλφους του υπουργούς, νυν και πρώην όπως ο Γ. Μιχελάκης...

Αλήθεια, ποιός πιστεύει ότι ένας αεροπαγίτης θα ελέγξει έναν άλλον αεροπαγίτη, πόσω μάλλον όταν ο τελευταίος διαθέτει υψηλές πολιτικές άκρες; Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει, όπως είναι γνωστό σε όλους πλην εκείνων που πορεύονται με το κεφάλι τους χωμένο στην άμμο. Αν μη τί άλλο, ο Χ. Αθανασίου οφείλει να δώσει, ως πολιτικό πρόσωπο πλέον, εξηγήσεις στον ελληνικό λαό για όσα έχουν βρει το φως τής δημοσιότητας. Η γυναίκα τού Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται κιόλας. Κι αν αυτό δεν συμβαίνει, οφείλει να ανοίγει τα κρυφά της δωμάτια στο πόπολο ώστε να γνωρίζουν τα θύματα της οικονομικής γενοκτονίας αν αυτοί που τον κυβερνούν δεν τον κοροϊδεύουν όταν του μιλούν για την ανάγκη άγριας λιτότητας, την ώρα που κολυμπούν στα πλούτη που τους έχει παραχωρήσει ως αντάλλαγμα η ελίτ για να κάνουν το παιχνίδι της. Για ένα πολιτικό πρόσωπο δεν υφίστανται προσωπικά δεδομένα. Από τη στιγμή που εκτίθεται ζητώντας την ψήφο μας κι εκλέγεται για να διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα και να ψηφίζει νόμους που αφορούν τη ζωή μας είναι υποχρεωμένο να λογοδοτεί ακόμα και για την αισχρότερη συκοφαντία που μπορεί να του πετάξει κάποιος. Αντί να βλέπει παντού συνωμοσίες, δολοπλοκίες κι εκβιασμούς είναι προτιμότερο να βγαίνει δημοσίως και να ξεκαθαρίζει την θέση του. Η λάσπη δεν πήζει στη διαφάνεια παρά μόνο στη συγκάλυψη...

Τί να περιμένει, όμως, κανείς από τους υπουργούς μιας κυβέρνηση που τρέμει τη δημοκρατία ακόμα και στην κοινοβουλευτικοολιγαρχική της μορφή; Πώς είναι δυνατό οι ίδιοι φαύλοι που όταν στριμώχνονται για τα αμαρτήματά τους δικαιολογούνται πως ο λαός τούς εξέλεξε κι άρα διαθέτουν τη νομιμοποίηση για να κάνουν ό, τι θέλουν, τον σνομπάρουν απροκάλυπτα όταν φοβούνται την κρίση του, γι' αυτό και δεν διοργανώνουν ποτέ δημοψηφίσματα; Είμαι ο τελευταίος που θα ισχυριστεί πως το πόπολο είναι σήμερα πολιτικώς ώριμο να λαμβάνει αποφάσεις για το μέλλον τού τόπου. Για να συμβεί αυτό απαιτούνται χρόνια εξοικείωσης με αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς, ξεκινώντας από το συνοικιακό επίπεδο και καταλήγοντας στο εθνικό ή κι ευρωπαϊκό. Αλίμονο, όμως, αν πίστευα ότι οι 300 της Βουλής, οι οποίοι έχουν το θράσος να πωλούν ακόμα και τις Θερμοπύλες των 300 του Λεωνίδα, είναι πνευματικώς ανώτεροι από όλους τους υπόλοιπους κι άρα διαθέτουν τη σοφία που απαιτείται για να μας κυβερνούν ελέω θεού. Συγχωρήστε με, αλλά δεν θεωρώ πως ο Μ. Ταμήλος, η Αντζ. Γκερέκου ή ο Ηλ. Παναγιώταρος είναι ικανότεροι να συναποφασίζουν για το μέλλον μου από ένα μπετατζή στα Καμίνια ή ένα λούστρο στην Ομόνοια...

Η διαφορά είναι, ωστόσο, πως οι Ταμήλοι, οι Γκερέκες και οι Παναγώταροι είναι πιο ελεγχόμενοι από τον οποιοδήποτε λούμπεν προλετάριο. Η ελίτ τούς έχει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη πως θα οδηγήσουν το καράβι εκεί που θέλουν οι ίδιες να το πάνε κι αυτό δεν θα λοξοδρομήσει σε πιο σοσιαλιστικές καταστάσεις. Γι' αυτό και οι σαμαροβενιζέλοι δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσουν σε δημοψήφισμα για τα μνημόνια, τη ΔΕΗ ή για τον κατώτατο μισθό. Το πολύ πολύ να επιτρέψουν ένα δημοψήφισμα για το αν οι πακιστανοί πρέπει να πνίγονται στην θάλασσα ή να απαγχονίζονται στην πλατεία Συντάγματος ή για το αν οι δικαστικοί και οι ένστολοι είναι προτιμότερο να λαμβάνουν διπλάσιες ή τετραπλάσιες αυξήσεις από τις μειώσεις που υφίστανται όλοι οι υπόλοιποι. Για όλα τα άλλα θέματα είναι τόσο δημοκράτες όσο οι απριλιανοί συνταγματάρχες και οι χιτλερίσκοι χιμπαντζήδες απόγονοί τους με τα μαύρα...  




 

Πέμπτη 3 Ιουλίου 2014

Θα με ψηφίζατε για πρόεδρο του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, αν έδερνα τα παιδιά μου;...

Σε αντίθεση ίσως με αρκετούς Αριστερούς, δεν απεχθάνομαι την επιχειρηματικότητα, δεν είμαι της άποψης πως τα πάντα πρέπει να είναι κρατικά ούτε πως οι δημόσιοι υπάλληλοι διαθέτουν το κληρονομικό χάρισμα έναντι των ιδιωτικών υπαλλήλων και γι' αυτό είναι περιττή η συνεχής αξιολόγησή τους και η απόλυσή τους όταν δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ο ανταγωνισμός, η επινοητικότητα, το ρίσκο και η καινοτομία συναπαρτίζουν την ανθρώπινη φύση κι αποδείχθηκε άλλωστε τεράστιο σφάλμα να μη λαμβάνονται υπόψη στην κατάρτιση ενός συστήματος διακυβέρνησης. Ωσαύτως, το κράτος δεν έχει λόγο να παρεμβαίνει σε τομείς οι οποίοι δεν μπορούν να χαρακτηριστούν δημόσια αγαθά, όπως είναι το νερό, ή δεν αφορούν την προστασία τού κοινωνικού συνόλου, όπως είναι ο τζόγος ο οποίος αν αφεθεί ανεξέλεγκτος θα γεμίσουμε σε κάθε γειτονιά με κέντρα απεξάρτησης από αυτόν...

Ακόμα, όμως, κι αν αποδεχθώ το εξωφρενικό θεώρημα του ανεκδιήγητου βουλευτή-Τραμπάκουλα Μ. Ταμήλου πως το ηλεκτρικό ρεύμα δεν είναι δημόσιο αγαθό κι άρα μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί, δεν είναι δυνατό με τίποτα να συναινέσω στο ξεπούλημα μπιρ παρά δημόσιας περιουσίας στους ίδιους και στους ίδιους διαπλεκόμενους νταβατζήδες, οι οποίοι δεν είναι διατεθειμένοι να ρισκάρουν ούτε ένα ευρώ από την τσέπη τους προκειμένου να υφαρπάξουν τη ΔΕΗ. Και, φυσικά, οι διαθεσιμότητες και οι απολύσεις δεν μπορούν να γίνονται με προστασία των ημετέρων και με κληρωτίδα για τους λοιπούς κι όχι ύστερα από τη συγκρότηση Ανεξάρτητης Αρχής η οποία θα κάνει φύλλο και φτερό σε καθημερινή βάση τις δυνατότητες των δημοσίων υπαλλήλων τόσο στα χαρτιά όσο και στην πράξη πριν τους στείλει να κάνουν παρέα στο ταμείο ανεργίας (στην καλύτερη περίπτωση) στο εκατομμύριο των ιδιωτικών υπαλλήλων που έχει ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο πολύ καιρό πριν. Κανένας άχρηστος, αμόρφωτος ή τεμπέλης δεν είναι δυνατό να προστατεύεται με το επιχείρημα πως έχει οικογένεια και παιδιά κι έχει κάνει ένα προγραμματισμό για το μέλλον του, πόσω μάλλον όταν υπάρχουν εκεί έξω εκατοντάδες χιλιάδες ικανοί, μορφωμένοι και δουλευταράδες άνεργοι, ενδεχομένως κι εκείνοι με φαμίλια και σχέδια για το αύριο, οι οποίοι "απλώς" δεν έχουν μπάρμπα στην Κορώνη για να "τρουπώσουν" στο Δημόσιο...

Ενημερώνω τους εθισμένους στην κυβερνητική προπαγάνδα ότι η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας είναι απελευθερωμένη σε αυτήν τη χώρα, όπως και θα έπρεπε να είναι. Γι' αυτό και είναι αδόκιμη η σύγκριση με τη σταθερή και κινητή τηλεφωνία όπου ο ανταγωνισμός, έστω κι αν κι εκεί υπάρχουν καρτέλ, προς όφελος των καταναλωτών λάμβανε χώρα μέχρι να πωληθεί ο ΟΤΕ στους γερμανούς και με την παρουσία κρατικού φορέα. Για τους πλιατσικολόγους, ωστόσο, αυτό δεν είναι αρκετό. Θέλουν να τα βρουν όλα έτοιμα, παίρνοντας κοψοχρονιά τις υποδομές, το προσωπικό και την τεχνογνωσία τής ΔΕΗ στο όνομα του ελεύθερου ανταγωνισμού. Είναι σα να αγοράζω ένα οικόπεδο δίπλα στο σπίτι σας και να απαιτώ να μου το παραχωρήσετε με το σκεπτικό πως αν δεν έχω κι εγώ πού την κεφαλήν κλίναι έχετε ένα σαφές προβάδισμα απέναντί μου στον αγώνα για την επιβίωση. Με συγχωρείτε, αλλά με αυτόν τον τρόπο δεν υπάρχει λόγος η κυβέρνηση να δωρίσει τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού στους Μυτιληναίους, στους Κοπελούζους και στους γερμανούς. Ας τη χαρίσει στους μικρομεσαίους βασανισμένους πολίτες αυτής της χώρας, με κάποιες στοιχειώδεις γνώσεις από επιχειρήσεις κι ενέργεια ώστε να τους δώσει τη δυνατότητα να σηκώσουν κεφάλι. Σε διαφορετική περίπτωση η πώληση της ΔΕΗ θα αποτελέσει ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της τελευταίας τετραετίας...

Το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών φορέων για δημοψήφισμα είναι το στοιχειώδες που απαιτείται ως αντίδραση από την κοινωνία. Κι αυτό όχι για να διατηρηθούν τα προνόμια λίγων εκλεκτών συνδικαλιστών με θύμα το δημόσιο ταμείο, αλλά για να δοθεί ένα σαφές μήνυμα πως για να ανοικοδομηθεί αυτή η χώρα όταν απαλλαγεί από τους σαμαροβενιζέλους και τους λοιπούς γερμανοτσολιάδες απαραίτητη προϋπόθεση είναι να της έχει μείνει και κάτι στο χαρτοφυλάκιό της. Προφανώς και το ελληνικό Δημόσιο δεν έχει αποδειχθεί μέχρι σήμερα ο καλύτερος και δικαιότερος διαχειριστής τού εθνικού πλούτου. Αλίμονο, ωστόσο, αν αυτό χρησιμοποιούν ως επιχείρημα εκείνοι που μας κυβερνούν κι έχουν συνταγματική υποχρέωση να προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον. Θα με ψηφίζατε για πρόεδρο του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, αν σας έλεγα πως στο σπίτι μου κακομεταχειρίζομαι τα παιδιά μου και τα έχω διαθέσιμα προς υιοθεσία; Γιατί, επομένως, να ψηφίζουμε ανθρώπους που το μόνο που ξέρουν να λένε είναι πως μαζί τα φάγαμε, αλλά δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να απολογηθούν γιατί επέτρεψαν φαινόμενα διαφθοράς και κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος κάτω από τη μύτη τους, όταν δεν ήταν και οι ίδιοι πρωταγωνιστές σε αυτά;...



 

Τετάρτη 2 Ιουλίου 2014

Οι χριστιανοί ταλιμπάν δεν θέλουν τζαμιά στην Αθήνα, τα δικά τους είναι αρκετά...

Είναι προφανές για τον γράφοντα, αν κι όχι για τους χριστιανούς ορθόδοξους ταλιμπάν, πως οι μουσουλμάνοι που ζουν στη χώρα μας πρέπει να έχουν στη διάθεσή τους έναν ιερό για τα γούστα τους χώρο όπου θα μπορούν να λατρεύουν τον θεό τους. Αν μη τί άλλο δεν έχουμε καταργήσει ακόμα στην Ελλάδα τα άρθρα τού Συντάγματος που αναφέρονται στην θρησκευτική ελευθερία. Κι αυτό μολονότι η συνταγματική πρόβλεψη για επίσημη θρησκεία και, κυρίως, η φονταμενταλιστική πρακτική που συμπυκνώνεται στην ταύτιση του κράτους με την εκκλησία μάς κατατάσσει στη χορεία των χωρών, όπως το Ιράν και η Σαουδική Αραβία, οι οποίες δεν φημίζονται για το σεβασμό που δείχνουν στην προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων και του ελεύθερου φρονήματος των πολιτών τους...

Η κατασκευή, ωστόσο, οποιουδήποτε ναού οποιασδήποτε θρησκείας είναι μια ακόμα χαμένη ευκαιρία για την απελευθέρωση του πνεύματος από τα δεσμά τής θρησκείας. Σκεφτείτε, εξάλλου, με πόσο πράσινο, πάρκα, παιδικές χαρές, χώρους άθλησης και πνευματικής αναζήτησης ή κέντρα πρωτοβάθμιας ιατρικής περίθαλψης θα μπορούσε να γεμίσει η τσιμεντένια πρωτεύουσά μας αν απαλλασσόμασταν από το θλιβερό φαινόμενο του κάθε τετράγωνο κι εκκλησία. Λες κι ο θεός, ακόμα και στην περίπτωση που υπάρχει και δεν είναι απλώς η πιο επιτυχημένη προπαγανδιστική εκστρατεία στην ιστορία τής ανθρωπότητας κι αν όντως δεν είναι τόσο ματαιόδοξος και υλιστής όσο οι παπάδες που υποτίθεται πως τον υπηρετούν, δεν θα έμενε ικανοποιημένος με μερικές δεκάδες εκκλησίες, αλλά θα ήθελε όπου στρέφεις το βλέμμα σου να αντικρίζεις σύμβολα του φόβου τού ανθρώπου για τον θάνατο και της αδυναμίας του να αγαπήσει αυτό που του δόθηκε από τη φύση για να χαρεί στη Γη και πουθενά αλλού...

Χρειάζεται, επίσης, λίγη περισσότερη ειλικρίνεια από εκείνους που ναι μεν παρουσιάζονται στα λόγια υπέρ τής θρησκευτικής ελευθερίας, αλλά στην πράξη επινοούν χίλια δυο επιχειρήματα για να μας κρατούν στο μεσαίωνα. Το παράδειγμα του παπά, ο οποίος είναι και νέος τρομάρα του, που ζήτησε τη συγκατάθεση ενός τρίχρονου κοριτσιού για να το βαφτίσει, αποκαλύπτει το μέγεθος της υποκρισίας το οποίο χαρακτηρίζει την εκκλησία. Αν οι ιερωμένοι είναι τόσο ευαίσθητοι με την ελεύθερη βούληση του βαπτιζόμενου, θα όφειλαν να περιμένουν να κλείσει πρώτα τα 18 του χρόνια και ύστερα να αποφασίσει μόνος του εκείνος αν θέλει να βαπτιστεί. Αν ένα πλάσμα τριών χρόνων διαθέτει την πνευματική ωριμότητα να αποφασίζει για τέτοιου είδους ζητήματα, τότε να του δώσουμε και πολιτικά δικαιώματα κι από τις επόμενες εκλογές να ψηφίζουν ακόμα και τα νήπια. Φυσικά σε αυτές τις περιπτώσεις το μεγαλύτερο έγκλημα είναι των γονέων, οι οποίοι είτε γιατί οι ίδιοι πιστεύουν ότι πέρα από τα σύννεφα, πίσω από την θλίψη υπάρχει ένας σοφός παππούλης ο οποίος καθορίζει την τύχη μας, όπως ένας χρήστης τού "Playstation" τους φτιαγμένους από πίξελ ποδοσφαιριστές του, είτε γιατί φοβούνται την κοινωνική κατακραυγή σε μια χώρα που δυσκολεύεται ακόμα να ξεπεράσει το σκοταδισμό, οδηγούν τα παιδιά τους με το έτσι θέλω στην κολυμπήθρα, ετεροκαθορίζοντάς τα σχεδόν από την κούνια...

Το πιο τρανταχτό παράδειγμα, βεβαίως, είναι αυτό του τζαμιού στην Αθήνα, το οποίο οι φανατικοί με τα ράσα και οι μουτζαχεντίν ακόλουθοί τους δεν ήθελαν να κατασκευαστεί στο κέντρο τής πόλης αλλά στου διάολου τη μάνα με το απίστευτο για ένα νοήμονα άνθρωπο να το αποδεχθεί επιχείρημα πως δεν είναι δυνατό οι τουρίστες που επισκέπτονται την πρωτεύουσα να βλέπουν μπροστά τους ένα τέμενος και να το παρερμηνεύουν ως ένα σημάδι υποταγής τής χώρας μας στην πολυπολιτισμικότητα κι εγκατάλειψης της διαφορετικότητάς της. Λες και, πέρα από όλα τα άλλα, δεν θα έχουν την ευκαιρία να διαπιστώσουν πόσο ορθόδοξοι χριστιαναράδες είμαστε από μια σειρά άλλων πραγμάτων: από τη σύναξη, για παράδειγμα, τραγοπαπάδων στην ορκωμοσία κάθε νέας κυβέρνησης έως την παρέλαση εικόνων τού Χριστούλη και της Παναγίτσας σε κάθε δημόσιο κτίριο. Αυτοί οι άνθρωποι μόνο για ένα λόγο θα αποδέχονταν την κατασκευή τζαμιού στην Αθήνα: για να συγκεντρώσουν όλους τους μουσουλμάνους σε ένα χώρο και να βάλουν φωτιά στους "άπιστους" προκειμένου να γλιτώσει η επίσημη πίστη μας από δαύτους...

Η απόφαση, επομένως, του ΣτΕ που ανάβει το πράσινο φως για την κατασκευή τέμενους των μουσουλμάνων είναι θετική, μόνο που θα χρειαστούμε ένα διαφορετικό σχολείο για να περάσουμε από την θεωρία τής ανεξιθρησκείας στην εφαρμογή της. Οσο τα παιδιά μας προσηλυτίζονται στη χριστιανική ορθόδοξη θρησκεία και διδάσκονται άμεσα ή έμμεσα να περιφρονούν τις υπόλοιπες μην περιμένετε να καταφτάσει το είδος τού ελεύθερου ανθρώπου που θα ζητά δικαιοσύνη σε αυτόν τον κόσμο κι όχι στον επόμενο. Φαντάζομαι, καταλαβαίνετε ποιοί βολεύονται όταν εμείς αναζητούμε το δίκιο μας στις προσευχές κι όχι στον αγώνα για την ανατροπή των κακώς κειμένων σε αυτόν τον πλανήτη. Εδώ είναι, όμως, ο παράδεισος και η κόλαση, που λέει και το τραγούδι μέσα στη λαϊκή σοφία του... 




Τρίτη 1 Ιουλίου 2014

Οποιος πηγαίνει με όλους Σταύρε αλλιώς λέγεται και πάντως όχι πολιτικός...



Όλοι το πιάσαμε το μήνυμα από το πανηγυράκι που διοργάνωσε ο Στ. Θεοδωράκης στο Λαύριο: «οι ιδεολογίες έχουν τελειώσει, ζήτω στις εκθέσεις ιδεών γυμνασιόπαιδων». Ο νεόκοπος συνοδοιπόρος του Π. Τατσόπουλος το είπε κάπως διαφορετικά («πρέπει να επανενώσουμε το φιλελευθερισμό με το σοσιαλισμό, που κάπου στον 20ό αιώνα χώρισαν οι δρόμοι τους»), αλλά το νόημα είναι ίδιο: η Αριστερά και η δεξιά είναι παρωχημένες έννοιες, υπολείμματα άλλων δεκαετιών που πρέπει να τα θάψουμε και να πορευτούμε στο μέλλον με ένα μεταμοντέρνο μείγμα εύηχων αοριστολογιών, το οποίο θα είναι και το καλύτερο όχημα για να κρατούμε τους λαούς αλυσοδεμένους, ταξικώς κοιμισμένους και νωχελικούς χειροκροτητές ενός συστήματος το οποίο αλλάζει απλώς φορεσιές για να παραμένει αναλλοίωτο…

Αν κάποιος αναζητά μια απόδειξη για το ότι οι ιδεολογίες δεν έχουν πεθάνει, δεν χρειάζεται να ψάξει μακριά κι αρκεί να απαντήσει σε ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα. Υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί σε αυτόν τον κόσμο, άρα κι άνθρωποι με διαφορετικά συμφέροντα που μόνο επιδερμικώς εφάπτονται; Πόσο εύκολο είναι για κάποιον που ξεκινά από χαμηλά να φτάσει ψηλά χωρίς να πατήσει επί πτωμάτων και δίχως να θυσιάσει τις αρχές του, αλλά στηριζόμενος στις απλόχερες ευκαιρίες που του δίνονται από τις κοινωνικές δομές; Η δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και η παροχή ίσων ευκαιριών για τη δημιουργία νέου δεν είναι λογικό να έχει νικητές και ηττημένους;
Μπορεί να μη βολεύει τον Στ. Θεοδωράκη κι εκείνους που του κρατούν τα σκοινιά για να κάνει τη μαριονέτα, αλλά η πολιτική είναι θέμα επιλογών. Δεν υπάρχει απόφαση που να αφήνει τους πάντες ικανοποιημένους. Κι όταν ακόμα αυτό συμβαίνει ο λόγος είναι πως κάποιοι έχουν εξαπατηθεί δίχως να το πάρουν χαμπάρι. Το τελευταίο λέγεται φιλελευθερισμός ή σοσιαλδημοκρατία…

Το ζητούμενο επομένως όταν κυβερνάς, είναι ποιους θα επιλέξεις να ευνοήσεις. Τους λίγους που κερδοσκοπούν σε βάρος των πολλών και οι οποίοι κατασκευάζουν τους νόμους κομμένους και ραμμένους στα μέτρα τους ώστε να βγαίνουν πάντοτε κερδισμένοι και να μην είναι παραλλήλως παράνομοι; Ή τους πολλούς που παράγουν τα χρυσάφια αυτού του κόσμου και λαμβάνουν δίκην αντίδωρου πενταροδεκάρες, άντε και λίγο άρτο και θεάματα; Κάθε κόμμα οφείλει να δίνει απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα κι όποιος δεν το κάνει στην καλύτερη περίπτωση είναι απολιτίκ λάτρης τού λάιφσταϊλ και στη χειρότερη λαοπλάνος αγύρτης. Πάντως όχι πολιτικός στον οποίο πρέπει να δίνεις ιδιαίτερη σημασία…