Οι ακροδεξιοί καραγκιόζηδες δεν αγιάζουν τα αριστερά δακρυγόνα...

Υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι ανάμεσα σε εκείνους που θεωρούν κακή τη Συμφωνία των Πρεσπών. Κι άνθρωποι, δηλαδή, οι οποίοι δεν διαδηλώνουν με τα οπίσθιά τους σε κοινή θέα, που δεν μετατρέπουν τον Χριστό και την Παναγία σε όργανα του παμμακεδονισμού, που ναι μεν διαφωνούν με το περιεχόμενό της, αλλά δεν χαρακτηρίζουν προδοτική μια συμφωνία που επιτεύχθηκε σε καθεστώς αμοιβαίων παραχωρήσεων και με τη σκέψη στο κοινό μέλλον. Επειδή, ωστόσο, βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη το Σαββατοκύριακο δεν μπορώ να πω ότι αυτοί έδωσαν τον παλμό ενός ολιγάριθμου σχετικώς συλλαλητηρίου το οποίο σημαδεύτηκε από τη λούμπεν βία ενός όχλου που επειδή κραυγάζει δυνατότερα από τους υπόλοιπους πιστεύει ότι έχει το απόλυτο δίκιο με το μέρος του κι ότι εκπροσωπεί την κοινωνική πλειοψηφία...

Από την άλλη, ωστόσο, έχουμε μια κυβέρνηση η οποία μέχρι να αναλάβει την εξουσία όχι μόνο ήταν εναντίον τής οποιασδήποτε χρήσης δακρυγόνων, αλλά είχε ζητήσει και την κατάργηση των ΜΑΤ. Κι όμως αυτά χρησιμοποίησε, και σε εκτεταμένη χρήση μάλιστα, το Σάββατο για να αποτρέψει το λαό να εκφράσει την "αγάπη" του στον πρωθυπουργό. Όπως συνέβη και με τους προκατόχους του, η άσκοπη χρήση βίας δεν μαρτυρά τίποτα άλλο από ένα καθεστώς που ψυχορραγεί πνιγμένο στις ίδιες του τις αντιφάσεις, οι οποίες και θα το οδηγήσουν στην εκλογική συντριβή που δείχνει πιο αναπόφευκτη από ποτέ...

Ο Αλ. Τσίπρας υποσχέθηκε από τη Θεσσαλονίκη να πράξει κατά τους τελευταίους μήνες τής θητείας του όσα είχε δεσμευτεί να κάνει από τον Ιανουάριο του 2015. Μόνο που ακόμα κι αν είχε χρόνο δεν διαθέτει πλέον λευκό πολιτικό ποινικό μητρώο ώστε να πείσει την ελληνική κοινωνία πως δικαιούται και μιας τρίτης ευκαιρίας...

Το μόνο εφικτό θετικό σενάριο αυτήν τη στιγμή για τον πρωθυπουργό είναι να εξασφαλίσει ότι θα είναι αυτός, έστω κι αποδυναμωμένος, ο ένας από τους δύο πόλους τού κομματικού μας συστήματος την επόμενη ημέρα. Αν η Φ. Γεννηματά εξακολουθήσει να είναι επικεφαλής τού ΚΙΝΑΛ, αυτό μοιάζει κάτι παραπάνω από βέβαιο...



   

Homo Kommatikus, αυτή η εθνική μάστιγα...

Το να είσαι μέλος ενός πολιτικού κόμματος του δημοκρατικού τόξου δεν είναι ντροπή. Υπό ιδανικές συνθήκες θα μπορούσε να συμβολίζει το ότι είσαι ενεργός πολίτης που ενδιαφέρεται για περισσότερα πράγματα από τη βολή τη δική του και της οικογένειάς του. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως αυτοί που χειροκροτούσαν το Σάββατο τον Αλ. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, αλλά κι αρκετοί ανάμεσα σε εκείνους που τον αποδοκίμαζαν στους δρόμους δεν το έκαναν από ιδεολογική στήριξη ή αποδοκιμασία, αλλά για την ικανοποίηση στενών προσωπικών συμφερόντων τους. Κι αυτή είναι μια ακόμα τραγωδία τού έθνους, όταν δηλαδή τα κόμματα δεν αποτελούν εργαστήρια εφαρμοσμένης πολιτικής σκέψης, αλλά εκκολαπτήρια άχρηστων κομματόσκυλων τα οποία αλώνουν τη δημόσια διοίκηση την ίδια ώρα που αναγκάζουν τους άξιους να φεύγουν στο εξωτερικό...

Ο Αλ. Τσίπρας αφιέρωσε για ξεκάρφωμα τη μισή ομιλία του στη ΔΕΘ για να μας μιλήσει για το όραμά του για την επόμενη ημέρα όταν αυτό που πραγματικά ήθελε να μας πει δεν ήταν τίποτα άλλο από το να τάξει τα πάντα και σε όλους προκειμένου να εξασφαλίσει την πολιτική του επιβίωση. Γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να είναι τόσο μαξιμαλιστής όσο με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του 2014, αλλά αυτό δεν τον απότρεψε από το να δώσει υποσχέσεις για ομολογουμένως κοινωνικώς δίκαιες πράξεις τις οποίες ωστόσο μάλλον δύσκολα θα προλάβει να υλοποιήσει ο ίδιος ακόμα κι αν δεν αποδεικνυόταν αναξιόπιστος αυτήν τη φορά. Έτσι κι αλλιώς από κάτω το κομματικό ως επί το πλείστον ακροατήριό του ήταν έτοιμο να ζητωκραυγάσει τα πάντα έχοντας εξασφαλισμένη μια θεσούλα στη νομή τής εξουσίας...

Ο πρωθυπουργός πανηγυρίζει για στατιστικά επιτεύγματα τα οποία οφείλονται στη σκληρή οκταετή και νεοφιλελεύθερη λιτότητα, μέρος τής οποίας έχει και τη δική του υπογραφή. Κι αν καμία έξοδος από την άγρια επιτροπεία δεν έρχεται ως φυσική συνέχεια αν δεν παλέψεις για να αποκτήσεις ως ένα βαθμό την οικονομική σου αυτοτελεια, εν τούτοις πάει πολύ και να θριαμβολογείς γιατί τα κατάφερες όντας το καλύτερο μνημονιακό παιδί και να αισθάνεσαι ευχαριστημένος με τον εαυτό σου γιατί οι παλαμάκηδες αυλοκόλακες δεν σταματούσαν να σε επευφημούν. Το πρόγραμμα που εξάγγειλε ο Αλ. Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη είναι εν πολλοίς αριστερό, μάλλον όμως αυτό ήρθε πολύ αργά και σε πολύ μετριοπαθείς ποσότητες για να λησμονηθεί η ήττα τής πρώτης φοράς Αριστεράς το 2015...

Οι Ρώσοι πράκτορες στην Ελλάδα έκαναν καλή δουλειά...

Πριν μερικές εβδομάδες η Ελλάδα απέλασε Ρώσους πράκτορες γιατί επιχειρούσαν με δόλιες μεθόδους- ανάμεσά τους και η δωροδοκία ανθρώπων τού Τύπου κι άλλων διαμορφωτών της κοινής γνώμης στα social media- να υπονομεύσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών. Τις τελευταίες ημέρες έχει εξαπολυθεί από πολύ συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης κι από εγκάθετους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ένα προπαγανδιστικό κύμα που στοχεύει στο να μας πείσει πως ο "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι" στα νιάτα του Αλ. Τσίπρας είναι σήμερα όργανο της Ουάσιγκτον και προσωπικώς του Ντ. Τραμπ με αφορμή και το ότι οι ΗΠΑ είναι τιμώμενη χώρα στη φετινή ΔΕΘ...

Ενδεχομένως να μου έχει μεταδοθεί η ασθένεια της θεωρίας συνωμοσίας όταν δεν διακρίνω και τόσο αγνά κίνητρα στους διάφορους ρωσόφιλους, όταν δηλαδή δεν πιστεύω ότι είναι η κοινή θρησκεία αυτή που εξάπτει την αγάπη για το Μόσκοβο, αλλά η αγάπη για τα ρούβλια του. Ενδεχομένως, όμως, να έχω και δίκιο...

Όπως κι αν έχει, δεν θεωρώ μειοδοτική τη Συμφωνία των Πρεσπών ακόμα κι αν οι Αμερικανοί είχαν λυσσάξει στο παρασκήνιο για την επίτευξή της, που δεν είχαν λυσσάξει. Πολύ αμφιβάλλω κι αν ο Ντ. Τραμπ γνωρίζει ότι σε αυτήν τη μεριά του πλανήτη δύο κράτη που είναι μικρότερα από τη Νέα Υόρκη μαλώνουν επί δεκαετίες για μια ονομασία...

Αυτός ο λαός κάποια στιγμή οφείλει να ωριμάσει και να συνειδητοποιήσει ότι δίχως την υποστήριξη των Μεγάλων Δυνάμεων θα καταρρεύσει πολύ γρηγορότερα από όσο πιστεύει. Όσο δεν μπορεί να είναι ο ενδοτισμός το μέλλον μας άλλο τόσο δεν είναι δυνατό να συμπεριφερόμαστε στην παγκόσμια σκακιέρα σαν να είμαστε οι μόνοι που κινούν τα πιόνια. Το Μακεδονικό είναι το μικρότερο από τα προβλήματά μας και το αντιμετωπίζουμε σαν να είναι το κορυφαίο παγκόσμιο ζήτημα. Λίγη σοβαρότητα επιτέλους...

Βάλαμε φωτιά στα σπίτια των Αράβων και των Αφρικανών και τώρα ψηφίζουμε τους φασίστες...

Στην Ελλάδα ο Αδ. Γεωργιάδης φοβάται πως η κοινωνιολογία θα τους κάνει όλους Αριστερούς, την ίδια ώρα που θρηνούμε την απόσυρση των λατινικών σαν να έχουμε γεννηθεί και μεγαλώσει στην αρχαία Ρώμη και πρέπει να ντρεπόμαστε που δεν μιλάμε τη γλώσσα της. Η Ευρώπη, ωστόσο, του 2018 θυμίζει όλο και περισσότερο την Ευρώπη του μεσοπολέμου, ιδίως στις χώρες όπου τις κυβέρνησε ο φασισμός. Στη Γερμανία το ακροδεξιό AfD είναι αξιωματική αντιπολίτευση σύμφωνα με τς δημοσκοπήσεις, ενώ στην Ιταλία η Λέγκα του Βορρά συγκυβερνά και είναι πρώτο κόμμα, επίσης στα γκάλοπ...

Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται πάντοτε ως φάρσα- ενίοτε επαναλαμβάνεται κι ως τραγωδία- ούτε τα λάθη τού παρελθόντος θα μείνουν κοιμισμένα στους τάφους τους αν επικρατήσει η λογική τού μίσους και των αποδιοπομπαίων τράγων που οδήγησε στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και στην εξόντωση εκατομμυρίων Ευρωπαίων, με αποκορύφωμα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πάντοτε πρέπει να φταίει κάποιος άλλος για την κατάντια μας: στο Μεσοπόλεμο ήταν οι Εβραίοι, σήμερα είναι οι πρόσφυγες πολέμων και οι μετανάστες οικονομικών κρίσεων που είτε πυροδότησε είτε εξέθρεψε η Ευρώπη με την ιμπεριαλιστική πολιτική της σε όλα τα μέτωπα. Βάλαμε φωτιά στα σπίτια των Αράβων και των Αφρικανών και τώρα τους ζητάμε και τα ρέστα γιατί αναζητάνε καταφύγιο στα δικά μας...

Κι αν πριν το Β'΄Παγκόσμιο Πόλεμο η λούμπεν κοινωνική αντίδραση θα μπορούσε να αποδοθεί στην οικονομική εξαθλίωση και στις αδικίες που γέννησε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, τώρα οι Ευρωπαίοι συμπεριφέρονται σαν κακομαθημένα παιδάκια που όταν δεν τα παίρνουν όλα θυμώνουν όχι με τους ισχυρούς που τους τα στερούν, αλλά με τους απελπισμένους τής οικουμένης. Δεν είναι η φτώχεια που μας κάνει μισαλλόδοξους, αλλά η απληστία μας να πιστεύουμε ότι τα αγαθά της Εδέμ θα μας έρχονται στον αιώνα τον άπαντα δίχως να κουνάμε ούτε καν το μικρό μας δαχτυλάκι...

Κώστα, μην τους δίνεις πατήματα...

Μπορεί στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ο δημόσιος λόγος να έχει απαξιωθεί και να θυμίζει τεχνολογικά εξελιγμένη συζήτηση καφενείου, αλίμονο όμως αν κι εκπρόσωποι κομμάτων δεν βουτάνε τη γλώσσα τους στο κεφάλι πριν μιλήσουν για καταδίκες δημοσιογράφων οι οποίες δεν υπάρχουν παρά μόνο στη φαντασία τους. Οι πορφυρογέννητοι απατεώνες και τα παιδάκια τού κομματικού σωλήνα ενδεχομένως να μην καταδικαστούν ποτέ για τις παρανομίες ή τις συκοφαντίες τους, ίσως και να μην καθίσουν ποτέ στο εδώλιο του κατηγορουμένου για να δουν τη "γλύκα". Δεν διεκδικώ δάφνες υπερασπιστή τής ελευθερίας τού Τύπου- είμαι ένας συνηθισμένος δημοσιογράφος με ίσως περισσότερο κοφτερή γλώσσα για το δικό μου καλό-, αλλά έχω βιώσει, όντας συγκατηγορούμενος του Κώστα Βαξεβάνη στην υπόθεση Βγενόπουλου, πόσο άδικο είναι να καταδικάζεσαι σε πρώτο βαθμό και χωρίς ελαφρυντικά για ρεπορτάζ σου που βασίστηκαν σε πραγματικά στοιχεία και δίχως κανένα δόλο δυσφήμισης και γύρω σου να κυκλοφορούν λαμόγια με άσπιλα ποινικά μητρώα...

Δεν θέλω να ακολουθήσω την τακτική τής Σ. Ζαχαράκη και να ρίξω από άγνοια για το βιογραφικό της λάσπη στον ανεμιστήρα. Ενδεχομένως η κοπέλα να έχει πετύχει σημαντικά πράγματα στη ζωή της τα οποία ελάχιστοι να ξέρουν κι αυτά να μην οφείλονται στο ότι ήταν κομματόσκυλο από μικρή. Γνωρίζω, όμως, ότι όταν καταδικαστήκαμε σε πρώτο βαθμό το Μάρτιο του 2015 κυβέρνηση ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, κι όμως ο Βαξεβάνης παρά την προνομιακή του σχέση με το σημερινό καθεστώς καταδικάστηκε σε 26 μήνες φυλάκιση. Γνωρίζω, επίσης, από τις νομικές μου σπουδές κι από μία στοιχειώδη επαφή με την κοινωνική πραγματικότητα ότι αν το Εφετείο σε αθωώσει είναι σαν να μην καταδικάστηκες ποτέ...

Ούτε είναι επιχείρημα το ότι δεν έγραψαν τα μέσα ενημέρωσης που είχαν κάνει σημαία τους την καταδίκη Βαξεβάνη για την αθώωσή του. Είναι, απλώς, μία ακόμα απόδειξη δημοσιογραφικής αλητείας εκείνων που δεν κάνουν καριέρα με τη δουλειά τους, αλλά με το γλείψιμο κατουρημένων ποδιών...

Κατανοώ ότι τα πολιτικά πρόσωπα έχουν συνηθίσει να μένουν στο απυρόβλητο και να λένε ό,τι θέλουν δίχως να φοβούνται την τσιμπίδα τού νόμου. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ο Κώστας Βαξεβάνης, ο οποίος άλλωστε δεν είναι πολιτικό πρόσωπο, δεν έχει το δικαίωμα να υπερασπίζεται την τιμή του και με μηνύσεις κι αγωγές. Ιδίως όταν τόσοι έχουν επιχειρήσει να τον φιμώσουν με τον ίδιο τρόπο... 

Χάνει, όμως, ένα μέρος τού δίκιου του όταν ενεργοποιεί τη διαδικασία τού αυτοφώρου, έστω κι αν είναι σεβαστό το επιχείρημά του πως είναι ώρα και οι πολιτικοί να νιώσουν στο πετσί τους το ίδιο τους το δηλητήριο. Δεν χρειάζεται να δίνονται πατήματα ώστε οι κατηγορούμενοι να γίνονται κατήγοροι κι εκείνοι που πρέπει να απολογηθούν για μια σειρά από παράνομες ενέργειές τους να παριστάνουν τους μαχητές τής δημοκρατίας...

Φώφη, η χρήσιμη ηλίθια...

Η Φ. Γεννηματά μπορεί να τιμά τον Ανδρ. Παπανδρέου με αφορμή την 3η του Σεπτέμβρη ή να επιτίθεται στο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορεί να κάνει, ωστόσο, και τα δύο γιατί το ΠΑΣΟΚ του ιδρυτή του με το σημερινό κυβερνητικό κόμμα έχει πολύ λιγότερες διαφορές- ακόμα και στα μειονεκτήματά τους- σε σχέση με το σημερινό ΚΙΝΑΛ, που έχει γίνει δορυφόρος των μητσοτάκηδων...

Αν, για παράδειγμα, κάποιος έκανε παντιέρα τον εθνολαϊκισμό, τον οποίο Φώφη, Β. Βενιζέλος, Ανδρ. Λοβέρδος και σία αποδίδουν στην Κουμουνδούρου, αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, το οποίο συνδύαζε τον υπολανθάνοντα εθνικισμό με την ακατάσχετη παροχολογία. Κι αν ο ιδρυτής τού ΠΑΣΟΚ έδωσε ψωμί στο λαό να φάει, ενώ ο Αλέξης διατηρεί τον ΕΝΦΙΑ ας μην ξεχνάμε πως ο πρώτος το έκανε δανειζόμενος και με τα χρήματα της ΕΕ, που τότε έτρεχαν σαν καταρράκτης, ενώ ο δεύτερος ανάλαβε μια χώρα στη χρεοκοπία τής οποίας συντέλεσε τα μάλα το "πράσινο" κράτος...

Ο Αλ. Τσίπρας δεν διαθέτει την ευφυΐα τού Ανδρ. Παπανδρέου, αλλά ούτε και τη ροπή τού τελευταίου στον προσωπικό πλουτισμό. Αν θέλει, επομένως, να είναι χρήσιμος για τη χώρα δεν είναι απαραίτητο να απομνημονεύει τους λόγους και το στιλ τού Ανδρέα ούτε να αντιγράφει πολιτικές και τακτικές μιας άλλης εποχής, αλλά να αντλήσει τα θετικά στοιχεία τής διακυβέρνησης κατά τη δεκαετία τού '80 και τώρα που μπορεί να εφαρμόσει το δικό του πρόγραμμα να το πράξει απαλλάσσοντας τη δική του κυβέρνηση από τις παθογένειες των προηγούμενων. Σε διαφορετική περίπτωση θα μείνει στην Ιστορία ως ένα κακέκτυπο λαϊκιστών...

Από την άλλη, στην περίπτωση που η Φ. Γεννηματά έχει αποδεχθεί να γίνει εξαπτέρυγο του Κυριάκου, τότε δεν έχει κανένα δικαίωμα ούτε καν να μνημονεύει τον Ανδρ. Παπανδρέου. Έχει κάθε δικαίωμα να αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση, εκούσα άκουσα ωστόσο συμμετέχοντας στο αντισυριζαϊκό μέτωπο δεν κάνει τίποτα άλλο από το να συμπράττει στην άνοδο στην εξουσία ενός νεοφιλελεύθερου κι ακροδεξιού κόμματος το οποίο, για παράδειγμα, θεωρεί αριστερή ιδεοληψία το κοινωνικό κράτος στο χτίσιμο του οποίου βοήθησε σημαντικά ο Ανδρέας. Δεν ξέρω αν είναι ηλίθια, χρήσιμη πάντως στο δίδυμο Μητσοτάκη- Γεωργιάδη σίγουρα είναι...





  

Δεν θα υπήρχε κίτρινος Τύπος χωρίς κίτρινους αναγνώστες...

Γιατί ο Τύπος- έντυπος και ηλεκτρονικός- σε σημαντικό βαθμό είναι χειραγωγούμενος, “κίτρινος” και λατρεύει να "σκοτώνει" ζωντανούς ανθρώπους, όπως συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα με τον Κώστα Γαβρά; Η μεγαλύτερη ευθύνη, βεβαίως, βαραίνει τους ανθρώπους του, από τα υψηλότερα έως τα χαμηλότερα κλιμάκια... 

Κι αν για τους δημοσιογράφους, οι οποίοι βρίσκονται χαμηλότερα στην τροφική αλυσίδα, η δικαιολογία είναι εύκολη- "πρέπει να ζήσουμε τον εαυτό μας και τις οικογένειές μας"- δεν σημαίνει ότι είναι και η πλέον έντιμη. Κι αυτό γιατί όπως και να το κάνουμε η ενημέρωση της κοινής γνώμης, από την οποία εξαρτάται και η ψήφος της, δεν μπορεί να συγκρίνεται με την εργασία κάποιου, για παράδειγμα, που κόβει διόδια στην εθνική οδό. Δεν αναφέρομαι στο μόχθο, αλλά στην ευθύνη που θα όφειλε να ζυγίζει πολύ βαριά στην πλάτη τού όποιου δημοσιογράφου…

Αρκεί, όμως, μια γρήγορη αναζήτηση στις δημοφιλέστερες αναρτήσεις ακόμα και σοβαρών ή, έστω, σοβαροφανών ιστοσελίδων για να αντιληφθεί ο οποιοσδήποτε ότι ο Τύπος δεν θα ήταν τόσο κακός αν το αναγνωστικό κοινό- ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου, αφού πολλές φορές οι πιο σπουδαγμένοι αποδεικνύονται και οι πιο επιρρεπείς στο διάβασμα των πιο ασήμαντων ειδήσεων- δεν ήταν ακόμα χειρότερό του. Όταν οι σωματικές αναλογίες κάθε σταρλετίτσας και τα κουτσομπολιά διαβάζονται χίλιες φορές περισσότερο από ένα στοιχειοθετημένο ρεπορτάζ ή από μία εμπεριστατωμένη ανάλυση μην περιμένετε πρωτοσέλιδα που να μην περιέχουν κώλους, ψέματα και κατινιές...

Με λίγα λόγια, δεν θα υπήρχε “κίτρινος” Τύπος αν οι καταναλωτές δεν αδιαφορούσαν για την ποιότητα των αναγνωσμάτων τους. Ποιος θυμάται ακόμα και μερικές ημέρες αργότερα την ιστοσελίδα που ανακοίνωσε τον θάνατο ενός ζωντανού ή ποιος μετρά πόσα ζευγάρια βυζιά έχει δημοσιεύσει ένα μέσο ενημέρωσης ώστε να βάλει ένα πλαφόν στη σαχλαμάρα;...

Από τη στιγμή που η δημοσιογραφία έχει γίνει ακόμα μια μορφή διασκέδασης του πόπολου ετοιμαστείτε κι εσείς κάποια στιγμή να διαβάσετε τη νεκρολογία σας. Ίσως να είναι και καλύτερα έτσι, αφού θα μπορέσετε τουλάχιστον να διορθώσετε τα όποια λάθη ή παραλείψεις αφορούν τον εν κινήσει βίο σας...