Όποιος κατουρά στις Πρέσπες το βρίσκει στη Siemens και στο μπάφο...

Από τότε που βγήκε το συγγνώμη χάθηκε το φιλότιμο, λέει ο λαός κι εν πολλοίς έχει δίκιο. Η αλαζονεία, ωστόσο, και το αίσθημα του ακαταδίωκτου που διέπει αυτήν την κυβέρνηση την αποτρέπει κι από το να ζητά συγχώρεση για τα λάθη και τα αμαρτήματά της. Ο Αδ. Γεωργιάδης, για παράδειγμα, παραδέχθηκε ότι έκανε λάθος όταν συσχέτιζε τη φαρμακευτική κάνναβη με το μπάφο, αλλά συγγνώμη δεν ζήτησε... 

Η δικαστική απόφαση για τη Siemens, εξάλλου, μας είπε αυτό που γνωρίζαμε επί χρόνια, ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έπαιρναν μίζες, αλλά πάλι δεν ακούσαμε καμία συγγνώμη. Σε άλλες χώρες αυτό το σκάνδαλο με δικαστική βούλα πλέον θα ανάτρεπε το πολιτικό σκηνικό, αλλά στην Ελλάδα ήταν απλώς Τετάρτη...

Την ίδια συγγνώμη οφείλει η ΝΔ και για τη στάση της απέναντι στη Συμφωνία των Πρεσπών. Θα ήταν συγχωρητέα όλα τα παραπάνω αν ήταν ειλικρινής η στάση της κόντρα στη φαρμακευτική κάνναβη ή στις Πρέσπες, αν από ιδεολογικούς λόγους είχε αντιταχθεί. Δεν ήταν, όμως, η ιδεολογία που τους κινητοποιούσε, αλλά ο ψηφοθηρικός τυχοδιωκτισμός. Αυτοί που υποτίθεται πως πολεμούν το λαϊκισμό αποδείχθηκαν οι χειρότεροι λαϊκιστές και τώρα βρίσκουν στο αλάτι το κατούρημα που έκαναν στη θάλασσα...

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αμέτοχος του λαϊκισμού. Τον χρησιμοποίησε στο παρελθόν, τον χρησιμοποιεί και τώρα, έστω πολύ πιο συγκρατημένα και υπεύθυνα. Είναι χίλιες φορές προτιμότερο, ωστόσο, να κινητοποιείς το λαό σε μια μάχη κατά τής νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας, έστω κι αν τρέφεις κι ο ίδιος ψευδαισθήσεις για το κατά πόσο θα την κερδίσεις, από το να εξαπατάς το πόπολο απευθυνόμενος σε κατώτερα αντανακλαστικά του- όπως συνέβη και με το δόγμα νόμου, τάξης κι ασφάλειας- προκειμένου να αποκτήσεις εξουσία ώστε να μπορείς να τον γονατίσεις στη συνέχεια για το χατίρι των κολλητών σου. Το εργασιακό νομοσχέδιο, το οποίο είναι τόσο καλό που ακόμα δεν τολμούν να το βγάλουν σε δημόσια διαβούλευση μολονότι το προπαγανδίζουν επί μήνες, είναι ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα των πραγματικών τους προθέσεων, που θα τις είχαν εκδηλώσει πολύ νωρίτερα αν δεν είχε προκύψει η πανδημία... 

 

  
 

Η γκιλοτίνα κόβει περισσότερα εισιτήρια από την εκπαίδευση...

Ποιος διαφωνεί με την άποψη πως η εγκληματικότητα θα ήταν μικρότερη αν η αστυνομία ασχολείτο με το πραγματικό έγκλημα κι όχι με τη διάλυση καταλήψεων και συγκεντρώσεων ή τη φύλαξη του Μ. Φουρθιώτη και των πανεπιστημίων; Ή με το ότι οι αστυνομικοί πρέπει να εισάγονται στις σχολές τους μέσω πανελλήνιων εξετάσεων και να μην τους δίνονται στολές ύστερα από εκπαίδευση μερικών εβδομάδων, όπως συμβαίνει σήμερα με τους ειδικούς φρουρούς; Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποσοτικό- έλλειψη προσωπικού- είναι και ποιοτικό, αφού το έλλειμμα γενικής εκπαίδευσης σε πολλούς αστυνομικούς φανερώνεται κι από την ετοιμότητα που δείχνουν στην κατάχρηση εξουσίας...

Όπως και με τη δικαιοσύνη έτσι και με την αστυνομία είναι δείγμα παρακμής ενός κράτους δικαίου όταν αναζητούνται ευθύνες για τις αποτυχίες τους και σε πολιτικά πρόσωπα. Κανονικά οι δικαστές και οι αστυνομικοί θα έπρεπε να κινούνται με βάση την αυτονομία τής ειδίκευσής τους. 

Να ελέγχονται, βεβαίως, και να κρίνονται από ανεξάρτητες Αρχές κι από τη δικαιοσύνη σε περίπτωση καταγγελίας για υπέρβαση εξουσίας και κάθε λογής παράβαση του νόμου, όχι όμως κι από τον αρμόδιο υπουργό, ο οποίος θα έπρεπε να επιτελεί έναν πιο θεσμικό ρόλο. Η ντε φάκτο άμεση εμπλοκή, ωστόσο, της εκτελεστικής εξουσίας στα της δικαστικής και της αστυνομικής την καθιστούν συνυπεύθυνη στις αποτυχίες τους κι αυτό το μάρμαρο πληρώνει τώρα η κυβέρνηση και με το έγκλημα στα Γλυκά Νερά...

Ο στραγγαλισμός τής μητέρας μπροστά στο παιδί της δεν είναι, αλίμονο, μια καθημερινή πραγματικότητα. Γι' αυτό και σοκάρει. Με το να ξεκινάμε, όμως, μια συζήτηση περί αυστηροποίησης ποινών, ακόμα κι επαναφοράς τής θανατικής ποινής, λόγω μερικών ακραίων εγκλημάτων βάζουμε για μια ακόμα φορά το κάρο μπροστά από το άλογο...

Αναγνωρίζω ότι η ηλεκτρική καρέκλα ή η γκιλοτίνα κόβουν περισσότερα εισιτήρια. Μόνο που είναι λύσεις εντυπωσιασμού προσαρμοσμένες σε ένα κοινό που διψά για θέαμα, όπως φαίνεται κι από τις τηλεθεάσεις των διάφορων ριάλιτι σόου. Εκπαίδευση, καταπολέμηση της φτώχειας και των κοινωνικών αποκλεισμών κι ανισοτήτων απαιτούν πολλή δουλειά και πολιτικό θάρρος για να υλοποιηθούν. 

Πολλώ δε μάλλον σε μια χώρα που δεν μπορεί ακόμα να εκφέρει το όνομα Βόρεια Μακεδονία ή να αξιοποιήσει τη φαρμακευτική κάνναβη δίχως λαϊκισμό και πολιτικαντισμούς. Με αυτά τα μυαλά η εγκληματικότητα θα συνεχίσει να ανθίζει ακόμα κι αν χτίσουμε ένα αστυνομικό φυλάκιο έξω από κάθε σπίτι... 

 

 

Όταν κρατάς όλο το δίκιο για τον εαυτό σου ο πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ...

Ο κύκλος τής βίας, της οποιασδήποτε βίας, δεν θα κλείσει ποτέ αν το τελευταίο θύμα της, ή ακόμα και το μόνιμο θύμα της, δεν πάρει τη γενναία απόφαση να τον κλείσει. Το οφθαλμός αντί οφθαλμού μπορεί να διαρκέσει για πάντα αν κάποιος δεν πει "ως εδώ" και δεν προσπαθήσει να βρει άλλους τρόπους για να λύσει τα προβλήματά του. Το ίδιο ισχύει και για το Παλαιστινιακό, με τους Ισραηλινούς και τους Παλαιστίνιους να εξακολουθούν να αποτελούν θύματα διευθετήσεων πάνω στο χάρτη που έγιναν από μεγάλες δυνάμεις με κοντόφθαλμη λογική και ιδιοτελή συμφέροντα...

Σπανίως σε μία σύγκρουση έχουν και τα δύο μέρη το ίδιο ποσοστό δίκιου με το μέρος τους. Ομοίως και στο Παλαιστινιακό είναι φανερό ότι αυτοί που δεν έχουν κράτος και υφίστανται συνεχείς διώξεις κι εποικισμούς, οι Παλαιστίνιοι δηλαδή, δικαιούνται περισσότερα κι από τη διεθνή κοινότητα από αυτά που έχουν λάβει μέχρι τώρα. Το να απαντάς, άλλωστε, με ρουκέτες στον πετροπόλεμο δεν συνιστά σε καμία περίπτωση αναλογική χρήση βίας για αμυντικούς σκοπούς. Το Ισραήλ, ωστόσο, και για ιστορικούς λόγους, είναι λογικό να αισθάνεται ανασφαλές όντας περικυκλωμένο από λιγότερο ή περισσότερο εχθρικά προς την ύπαρξή του κράτη...

Σε μια περιοχή όπου κατά καιρούς ειρηνοποιοί έχουν δολοφονηθεί από τα χέρια φανατικών δεν προξενεί εντύπωση που δεν βρίσκονται εν αφθονία ηγεσίες και πολιτικοί που θα υψώσουν κλάδο ελαίας αντί για όπλα. Όσο, όμως, στην αραβική και στην ισραηλινή κοινωνία ο "απέναντι" δεν ιδωθεί με ανθρώπινα κι όχι με διαβολικά χαρακτηριστικά και δεν αναγνωριστεί το κομμάτι τού δίκιου που του αναλογεί το Μεσανατολικό θα βρίσκεται πάντα εκεί για να διχάζει. Κι αυτό ας το έχουμε κι εμείς υπόψη μας στις διαφορές μας με την Τουρκία...

 

 

Με αντιπολίτευση Ζαμπούνη δεν πας μακριά...

Καλά κάνουν στο ΣΥΡΙΖΑ και προβάλλουν το τελευταίο ευρωβαρόμετρο, το οποίο, σε αντίθεση με τις καλοπληρωμένες ερωτήσεις των ελληνικών δημοσκοπήσεων, είναι κόλαφος για την κυβέρνηση. Μόνο που προσεκτικότερη ανάλυσή του θα έπρεπε να χτυπήσει πολλά καμπανάκια και στην αξιωματική αντιπολίτευση. Κι αυτό γιατί η απαισιοδοξία για το μέλλον και η αμφισβήτηση των θεσμών δεν αφορούν μόνο το Μαξίμου, αλλά και την Κουμουνδούρου...

Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα και μειονέκτημα σε σχέση με το 2015, το οποίο είναι ένα και το αυτό, έχει κυβερνήσει. Από τη μία, διαθέτει πλέον την κυβερνητική εμπειρία που θα του επιτρέψει να μην επαναλάβει λάθη τού παρελθόντος που του στοίχισαν. 

Από την άλλη, όμως, η διάψευση προηγούμενων προσδοκιών τον δυσκολεύει στο να γίνει ο καλός αγωγός τής ελπίδας που έχει ανάγκη ο λαός. Αν το 2015 ήταν υποχρεωμένος να πείσει μία φορά για το ρεαλιστικό των προτάσεών του, τώρα είναι δέκα φορές και παραπάνω...

Οι ψευδαισθήσεις τής πρώτης περιόδου, ιδίως του πρώτου εξάμηνου του 2015, έχουν δημιουργήσει στο ΣΥΡΙΖΑ και στον πρόεδρό του μια ολοφάνερη αντιπολιτευτική συστολή. Φοβούμενοι μήπως τους χαρακτηρίσουν λαϊκιστές έχουν χαμηλώσει τους τόνους πολύ περισσότερο του αναγκαίου... 

Η χώρα μας, για παράδειγμα, είναι εδώ και πολύ καιρό πρωταθλήτρια σε νεκρούς, αναλογικώς του πληθυσμού της, στην Ευρώπη, αλλά στην Κουμουνδούρου επιμένουν να αντιπολιτεύονται προγραμματικά την ώρα τού χαλασμού, αντί να αποδίδουν ευθύνες και να ζητούν να πέσουν κεφάλια. Φυσικά και δεν είναι λάθος να έχεις πρόγραμμα και να το προβάλλεις, όταν όμως βιώνουμε μια τραγωδία κάποιος φταίει γι' αυτή. Όταν συνεπώς επιτρέπεις σε αυτούς που σε έριξαν από την εξουσία για τους 100 νεκρούς στο Μάτι να τους αντιπολιτεύεσαι με το γάντι για τους 11.000 και βάλε νεκρούς τού κοροναϊού δεν είσαι τζέντλεμαν, είσαι πολιτικώς ανόητος κι άχρηστος, εν τέλει, για όσους προσδοκούν σε άλλες, πιο φιλολαϊκές πολιτικές... 

  

 

Μάθε παιδί μου γράμματα, αλλά και να είσαι πολίτης...

Ποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί στα σοβαρά πως η γνώση δεν είναι δύναμη και πως αν έχεις μάθει κάτι μια φορά στη ζωή σου, δεν χρειάζεται να το εξελίσσεις; Το γηράσκω αεί διδασκόμενος δεν είναι απλώς ένα ευφυολόγημα, είναι και μια πολύ θετική στάση ζωής. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως ιδίως στην Ελλάδα εστιάζουμε στην απόκτηση χαρτιών που επιβεβαιώνουν χρήσιμες ή μη γνώσεις παρά στην ουσία τής εκπαιδευτικής διαδικασίας, η οποία είναι άσχετη με πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά...

Δεν ισχυρίζομαι πως όσοι κάνουν διδακτορικό είναι τεμπέληδες που δεν θέλουν να εργαστούν, όπως ισχυρίζεται ο οικονομικός σύμβουλος Μητσοτάκη. Άλλωστε, σε ποια αγορά εργασίας να βγει ένας νέος, ιδίως τώρα που του λένε ότι θα δουλεύει τζάμπα υπερωρίες για το αφεντικό του; Ούτε μπορεί να είναι το μέλλον μας ανειδίκευτα εργατικά χέρια που απλώς θα πατάνε τα κουμπιά τής τεχνητής νοημοσύνης και της ρομποτικής. Κάτι τέτοιο θα επρόκειτο για δυστοπία...

Από την άλλη, όμως, περισσεύουν τα άχρηστα πτυχία πάνω σε σπουδές που δεν έχουν αντικείμενο εργασίας ή που δεν πιστοποιούν πραγματικές γνώσεις ουσίας παρά μόνο γνώσεις για να περνάς εξετάσεις. Φυσικά κι ο καθένας πρέπει να μπορεί να σπουδάζει ό,τι επιθυμεί και βρίσκεται μέσα στις δυνατότητές του. 

Θα ήταν, όμως, πολύ πιο χρήσιμο να μην αντιμετωπίζαμε και την εκπαίδευση ως ένδειξη κοινωνικού πρεστίζ, αλλά ως βήμα για την τελείωσή μας ως πολίτες που γνωρίζουν, αμφισβητούν και προτείνουν. Τέτοιου είδους πολίτες, όμως, είναι άχρηστοι για το κομματικό μας σύστημα, δεξιό, κεντρώο κι αριστερό...

 

Which side are you on εργατοπατέρες;...

Δεν ξέρω τι είναι πιο τραγικό, μια κυβέρνηση που καταργεί το οκτάωρο για περισσότερες ώρες εργασίας, την ώρα κατά την οποία στην Ευρώπη συζητούν για επτάωρο και τετραήμερο, ή μια συνδικαλιστική ηγεσία που δεν μπαίνει καν στον κόπο να προκηρύξει μια απεργία για τα μάτια τού κόσμου. Η ΓΣΕΕ ισχυρίζεται πως δεν προχώρησε σε απεργιακή κινητοποίηση- έσωσαν το συνδικαλιστικό γόητρο μεμονωμένα συνδικάτα- γιατί η κυβέρνηση δεν είχε δώσει σε δημόσια διαβούλευση το εργασιακό νομοσχέδιο. Λες και Μητσοτάκης- Χατζηδάκης δεν το προπαγανδίζουν συνεχώς ή λες και η ηγεσία τής ΓΣΕΕ δεν έχει ενημερωθεί κατ' ιδίαν για το περιεχόμενό του...

Θα ήταν καλύτερα τα πράγματα αν το ΠΑΜΕ, χρησιμοποιώντας ακόμα και βία, είχε καταφέρει να κερδίσει την ηγεσία τής ΓΣΕΕ; Όχι βεβαίως, όπως δεν είναι πραγματικός προστάτης των εργαζόμενων κανένας που τους θεωρεί αποκλειστική του πελατεία κι απαγορεύει τρόπον τινά σε άλλους να τους προστατεύουν επίσης. Γενικώς, όποιος έχει απονείμει στον εαυτό του ή στο κόμμα του αυτού του είδους το ρόλο μάλλον τον νταβατζή παριστάνει παρά προσφέρει σημαντική υπηρεσία στο εργατικό κίνημα...

Όταν οι πιο παραγωγικές ηλικίες έχουν ξεχάσει ή δεν έχουν γνωρίσει ποτέ τι σημαίνει καλοπληρωμένη οκτάωρη και πενθήμερη εργασία είναι λογικό το έκτρωμα που έρχεται σε λίγες ημέρες στη Βουλή να μην τις φαίνεται και τόσο κακό. Ομοίως, όταν έχουν εθιστεί στο να πληρώνουν ακόμα και για τον αέρα που αναπνέουν, τις μοιάζει λογικό να πληρώνουν τα κράτη για τα εμβόλια κατά τού κοροναϊού... 

Το ίδιο ξεπερασμένοι δείχνουν και οι κάθε λογής εργατοπατέρες. Γι' αυτό και ναι μεν παραμένει απαραίτητη η οργάνωση των εργαζόμενων και των εργατών όσο διαρκούν οι ταξικές συγκρούσεις, όσο όμως πιο συλλογική και πιο από τα κάτω είναι τόσο περισσότερες και οι πιθανότητες επιτυχίας της. Ιδίως όταν κάποιοι που φοράνε την ίδια φανέλα είναι πληρωμένοι από τον αντίπαλο και είτε μαρκάρουν με τα μάτια είτε εξειδικεύονται στα αυτογκόλ...

 

Απεργούμε και για όσα μας έχουν για μετά...

Ποιος να το φανταζόταν πως εν έτει 2021, με τις νέες τεχνολογίες να κάνουν θαύματα, στην Ελλάδα θα αναγκαζόμασταν να αμυνόμαστε για τη διατήρηση του οκτάωρου και δεν θα συζητούσαμε για την εβδομάδα των 35 ωρών με πλήρη δικαιώματα. Το εργασιακό νομοσχέδιο Μητσοτάκη- Χατζηδάκη δεν θα περάσει, θα περάσουν σαν οδοστρωτήρας από πάνω του τα εκατομμύρια των εργαζόμενων και των άνεργων που προσδοκούν σε μια καλύτερη ζωή, όχι στη διαιώνιση της νεοφιλελεύθερης ιδεοληψίας. Η πρώτη απάντησή τους θα δοθεί στη μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση της Πέμπτης...

Ο Τζο Μπάιντεν έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως ο νεοφιλελευθερισμός- όψη τού οποίου είναι οι φοροαπαλλαγές στους πλούσιους για να δημιουργήσουν τάχα θέσεις εργασίας- δεν πέτυχε ποτέ και πουθενά. Το ερώτημα είναι γιατί, ύστερα μάλιστα από πάνω από δέκα χρόνια παρόμοιων πολιτικών, εξακολουθεί να πλασάρεται στην Ελλάδα ως κάτι το νεωτερικό και μεταρρυθμιστικό. Η απάντηση είναι πως στη χώρα μας ο τριτοκοσμικός καπιταλισμός βρίσκει απήχηση στους άκριτους θαυμαστές τής Εσπερίας, οι οποίοι αδυνατούν να ξεχωρίσουν τα θετικά από τα αρνητικά της, με αποτέλεσμα να υιοθετούν τις αποτυχίες της και να σνομπάρουν τις επιτυχίες της...

Η κατάργηση του οκτάωρου, οι απλήρωτες υπερωρίες ή οι ατομικές συμβάσεις δεν θα μπουν στη ζωή μας με το επίμαχο νομοσχέδιο. Τις βιώνουμε εδώ και χρόνια στην Ελλάδα. Κάθε φορά, ωστόσο, που νομιμοποιείται ο εργασιακός μεσαίωνας δίνεται πάτημα στους ολετήρες των εργασιακών δικαιωμάτων να ψηλώνουν τον πήχη των απαιτήσεών τους, να ζητούν περισσότερα από τους εργαζόμενους και να δίνουν λιγότερα. Επομένως, ο αγώνας για να μην περάσει το νομοσχέδιο δεν αφορά τόσο το περιεχόμενό του όσο αυτά που μας έχουν για μετά. Γιατί σίγουρα μας έχουν κάτι και για μετά...