Δεν είναι μόνο η Ουγγαρία, είναι και η Ελλάδα, αλλά αν το ξέραμε δεν θα ήμασταν...

 

Όταν στην Ευρώπη μιλάνε για προβλήματα με την ελευθερία τού Τύπου δεν αναφέρονται μόνο στην Ουγγαρία και στην Πολωνία, όπως πιστεύουμε εδώ, αλλά και στην Ελλάδα. Αν, όμως, το ξέραμε δεν θα είχαμε προβλήματα με την ελευθερία τού Τύπου, έτσι δεν είναι;.. 

Ούτε θα γινόταν γνωστό από κατάθεση μάρτυρα σε ανακριτική διαδικασία πως δημοσιογράφος τρόπον τινά, ο Μ. Φουρθιώτης, είχε παραγγείλει συμβόλαιο θανάτου σε βάρος άλλου δημοσιογράφου, του Κώστα Βαξεβάνη, και δεν θα άνοιγε μύτη. Ακόμα και στην Κολομβία και στο Μεξικό των "Narcos", που είναι συνηθισμένοι σε κάτι τέτοια, θα ήταν πρώτη είδηση και με το ερώτημα ποιος είναι πίσω από τον Φουρθιώτη...

Έχουν περάσει, εξάλλου, οκτώ μήνες από τη δολοφονία τού δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ, αλλά δεν έχουμε κανένα νεότερο γύρω από την έρευνα (;) για την εξιχνίασή της. Αν ήμουν, συνεπώς, βαρόνος τού εγκλήματος και είχα στην τσέπη μου πολιτικούς, δικαστικούς, αστυνομικούς, εκδότες, δημοσιογράφους γιατί να μην αισθανόμουν την Ελλάδα επί γης παράδεισο; Κι αν το μετεμφυλιακό κράτος είναι εδώ και καιρό παρελθόν, ποιοι είναι αυτοί που αναστυλώνουν το παρακράτος του;...

Για το ότι είμαστε ουραγοί στην ελευθεροτυπία στην Ευρώπη δεν ευθύνονται, φυσικά, μόνο η κυβέρνηση και τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα που την στηρίζουν. Δεν θα υπήρχαν τσατσάδες αν δεν υπήρχαν και πρόθυμες να πουλήσουν την πένα τους δημοσιογραφικές εταίρες, οι οποίες λειτουργούν σαν τζουκ μποξ κι όχι ως λειτουργοί τής υποκειμενικής αντικειμενικότητας. Όπως υπάρχει η ατομική μας ευθύνη στη μάχη κατά τού κοροναϊού, το ίδιο ισχύει και με την ατομική ευθύνη των δημοσιογράφων. Ο καθένας και οι επιλογές του σε αυτήν τη ζωή...  

  

Χρειαζόμαστε παραγωγή περισσότερου πλούτου για να έχουμε ίση πρόσβαση σε ΜΕΘ;...

Πριν μερικούς μήνες η κυβέρνηση σάρκαζε τα μονοκλωνικά, αλλά στον "Ευαγγελισμό" τα χορηγούσαν στον αρχιεπίσκοπο για να γλιτώσει τη ζωή του, μολονότι αν την έχανε, όπως εκατοντάδες ή και χιλιάδες άλλοι που δεν είχαν αυτήν την πολυτέλεια, τον περίμενε μια θεσούλα στη βασιλεία των ουρανών. Πριν μερικές ημέρες έγινε γνωστό ότι ανεμβολίαστος μητροπολίτης, κήρυκας του αντιεμβολιαστικού κινήματος, πήρε θέση σε ΜΕΘ νεότερου κι εμβολιασμένου συμπολίτη του παρόλο που κι εκείνον τον περίμενε με ανοιχτές αγκάλες ο άγιος Πέτρος. Δεν ξέρω, συνεπώς, αν οι κενές ΜΕΘ για τους vip είναι 47, 37 ή 17, το μόνο σίγουρο είναι ότι σε αυτήν τη ζωή δεν είμαστε όλοι ίσοι ούτε κι όταν σβήνει το καντήλι μας...

Όταν ήμουν μικρός θυμάμαι που μου έλεγαν να τρώω όλο το φαγητό μου γιατί υπήρχαν παιδιά στην Αιθιοπία που πέθαιναν από την πείνα αφού δεν είχαν να φάνε. Τρεις δεκαετίες αργότερα στην αναπτυγμένη Δύση έχουμε την πολυτέλεια να είμαστε αντιεμβολιαστές όταν στην Αφρική δεν έχουν στη διάθεσή τους εμβόλια, με συνέπεια και τη μετάλλαξη Όμικρον. Μέσα σε αυτά τα 30 χρόνια, άλλωστε, και με την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού οι κοινωνικές ανισότητες, οι οποίες για τον πρωθυπουργό μας είναι φυσικό φαινόμενο όπως η αναισθησία του, μάλλον αυξήθηκαν παρά μειώθηκαν...

Αναρωτιέμαι αν χρειαζόμαστε την παραγωγή περισσότερου πλούτου ώστε όλοι μας να έχουμε ισότιμη πρόσβαση σε ΜΕΘ. Μάλλον όχι, αυτό που χρειαζόμαστε είναι περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη σε όλα τα επίπεδα προκειμένου όλοι να απολαμβάνουμε, για παράδειγμα, δημόσιας φροντίδας υγείας με τους ίδιους όρους, ανεξαρτήτως αν είμαστε πλούσιοι ή φτωχοί. Αν υπήρχε, άλλωστε, κοινωνική δικαιοσύνη το ποιος είναι πλούσιος και ποιος φτωχός θα ήταν πολύ σχετικό και οι διαφοροποιήσεις μεταξύ τους σε καμία περίπτωση δεν θα ήταν τόσο χαοτικές όσο σήμερα...  

 

Με ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ; Όλα τα υπόλοιπα είναι για να γεμίζει ώρες η Τατιάνα...

Το να κατηγορούν το ΚΚΕ, το ΜέΡΑ 25 ή τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς το ΣΥΡΙΖΑ για έλλειμμα προοδευτισμού είναι κάτι που μπορώ να ακούσω με κατανόηση. Ακόμα κι αν λέγεται από ανθρώπους που προτιμούν την ασφάλεια της εξέδρας από το λασπότοπο της αρένας. Το να κατηγορεί, όμως, για το ίδιο πράγμα την αξιωματική αντιπολίτευση το ΚΙΝΑΛ μοιάζει με το να δηλώνει ο Αδ. Γεωργιάδης πολέμιος της χούντας των συνταγματαρχών...

Αν ο Κ. Μητσοτάκης την είχε ανάγκη για να κυβερνήσει στις 7 Ιουλίου 2019 η Χαριλάου Τρικούπη θα είχε δηλώσει διαθέσιμη. Ομοίως, αν ο Μητσοτάκης έχει ανάγκη το ΚΙΝΑΛ μετά από τις επόμενες εκλογές θα συμβεί το ίδιο. Κι όχι, βεβαίως, με βάση ένα προοδευτικό πρόγραμμα, αλλά το ακραίως συντηρητικό και νεοφιλελεύθερο με το οποίο κυβερνά σήμερα. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε με ένα κόμμα τής λαϊκής δεξιάς, μόνο που αυτό έγινε στη βάση τής απαλλαγής από τα μνημόνια και της κάθαρσης. Όταν προέκυψε η Συμφωνία των Πρεσπών οι δρόμοι τους χωρίστηκαν...

Δεν ξέρω τι πρεσβεύει ο Ν. Ανδρουλάκης κι αυτή μου την άγνοια μοιράζεται ακόμα και η συντριπτική πλειονότητα όσων τον ψήφισε την περασμένη Κυριακή. Εδοξάσθη κρυπτόμενος και μάλλον θα εξευτελιστεί εμφανιζόμενος, αλλά έχω την επιείκεια να τον ακούσω πρώτα να αυτοεκτίθεται. Και φυσικά το πρώτο που πρέπει να μας πει είναι αν την επόμενη ημέρα θα συγκυβερνήσει με τη ΝΔ ή με το ΣΥΡΙΖΑ. Όλα τα υπόλοιπα είναι για να χτίζεται ένα απολιτίκ αφήγημα του λάιφσταϊλ που δεν αφορά τον αγώνα τής κοινωνικής πλειοψηφίας για επιβίωση με αξιοπρέπεια... 

 

Το ΚΙΝΑΛ δεν μπορεί, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει αλλά πρέπει να θελήσει...

Η αναμενόμενη εκλογή Ανδρουλάκη στην ηγεσία τού ΚΙΝΑΛ θα κινήσει, έστω και για λίγο, τα τελματωμένα νερά τής ελληνικής πολιτικής σκηνής. Είναι νέος κι άφθαρτος, αλλά μέχρι στιγμής δεν ξέρουμε τι άλλο πρεσβεύει, ενώ η κολεγιά του με τον Ανδρ. Λοβέρδο δεν προμηνύει κάποιο αντί-ΝΔ προοδευτικό μέτωπο. Αν, μάλιστα, δεν κατορθώσει να παρουσιαστεί ως σοβαρός αμφισβητίας τού νέου δικομματισμού, το ΚΙΝΑΛ θα έχει την τύχη όλων των μικρών κομμάτων που συγκυβέρνησαν, θα εξαϋλωθεί δηλαδή ή, στην καλύτερη περίπτωση, θα παραμείνει ένα ΚΚΕ του κέντρου μέχρι να πεθάνουν και οι τελευταίοι που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ το 1981...

Η εκλογή Ανδρουλάκη θα κάνει καλό και στο ΣΥΡΙΖΑ, αφού θα ξυπνήσει, ή τουλάχιστον πρέπει να ξυπνήσει, πολλούς που πιστεύουν ότι θα κερδίσουν ξανά την εξουσία με τον αυτόματο πιλότο τού ώριμου φρούτου ή που βολεύονται με το ρόλο τής αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον οποίο θεωρούν δεδομένο. Το συνέδριο έχει ήδη καθυστερήσει πολύ και δεν είναι μόνο η πανδημία δικαιολογία, με συνέπεια η εσωστρέφεια που κινείται γύρω από μάχες μηχανισμών με προπέτασμα την κυβερνησιμότητα ή την ιδεολογική καθαρότητα να μην αφορά την κοινωνία, που εξακολουθεί να απέχει από την κομματική της οργάνωση στο ΣΥΡΙΖΑ. Όπως κι αν έχει, για την εικόνα ύπνωσης που παρουσιάζει το κόμμα τη μεγαλύτερη ευθύνη έχει ο πρόεδρός του, ο οποίος ακόμα αδυνατεί να φτιάξει ομελέτα σπάζοντας αβγά...

Ο Ν. Ανδρουλάκης μπορεί να αποδειχθεί πως εν τέλει είχε ένα όραμα για την ελληνική κοινωνία, το οποίο επιμελώς έκρυβε από συστολή στα πρώτα 42 χρόνια τής ζωής του. Επειδή, όμως, μάλλον θα αποδειχθεί ένα πουκάμισο αδειανό ή "απλώς" ένα ακόμα χειραγωγούμενο μη φιλικών προς την κοινωνική πλειοψηφία συμφερόντων δύσκολα θα κερδίσει τη μόνιμη εμπιστοσύνη τού λαού. Συνεπώς οι προσδοκίες για προοδευτική στροφή μάλλον θα συνεχιστεί να εντοπίζονται στο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος πολύ απλά δεν έχει το δικαίωμα να μην θέλει να αναλάβει τις βαριές ιστορικές ευθύνες που του αναλογούν ξανά... 

 

Μια πολύ κοινοβουλευτική μπανανία...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν έγινε πρωθυπουργός χάρη σε τανκ, στον εξωτερικό παράγοντα ή ακόμα και στα εγχώρια συμφέροντα. Ούτε εξακολουθεί να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης τής σχετικής πλειοψηφίας αποκλειστικώς γιατί το κατεστημένο τον στηρίζει και τον συντηρεί. Είχε ένα προεκλογικό αφήγημα που έπεισε κι έχει μια αντιπολίτευση που ακόμα δεν ξέρει τι θέλει και πού πηγαίνει...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι δικτάτορας, μόνο που έχει επιβάλει- για την ακρίβεια, οι χορηγοί του- ένα καθεστώς που θυμίζει περισσότερο λατινοαμερικανική μπανανία παρά ευρωπαϊκή δημοκρατία. Ή, τέλος πάντων, όχι δημοκρατία που να απέχει πολύ από του Όρμπαν στην Ουγγαρία ή του Κατσίνσκι στην Πολωνία. Το δημόσιο μπούλινγκ στον Χριστόφορο Ζαραλίκο είναι μόνο αυτό που βλέπει και η πεθερά. Πίσω από την κουρτίνα, με βάση μάλιστα και στοιχεία διεθνών οργανισμών, η Ελλάδα υπονομεύει όσο ελάχιστες άλλες την ελευθερία τής έκφρασης, αλλά και τα ανθρώπινα δικαιώματα, αν λάβουμε υπόψη και τι συμβαίνει με τα push backs στο Αιγαίο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους αιτούντες άσυλο...

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία έτσι κι αλλιώς ομοιάζει περισσότερο σε ολιγαρχία παρά σε δημοκρατία. Σκεφτείτε, συνεπώς, όταν δεν λειτουργούν όπως θα έπρεπε τα θεσμικά αντίβαρα της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας- δικαιοσύνη, ανεξάρτητες Αρχές, ΜΜΕ- πόση δημοκρατία απολαμβάνουμε... 

Πού ακούστηκε, άλλωστε, δημοσιογράφος να επιτίθεται σε κωμικό για να προστατεύσει μεγαλοεπιχειρηματία αντί να βρίσκεται στο ίδιο πλευρό με τον σατιρικό ηθοποιό απέναντι στην όποια εξουσία; Ακούστηκε, άλλωστε, πολύ ηχηρά η σιωπή των περισσότερων ΜΜΕ και κομμάτων, αφήστε που ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ξέπλυνε τη ντροπή. Η Κολομβία τού Εσκομπάρ μιλά πλέον ελληνικά... 

 
 

Προσβάλλομαι και δεν το ανέχομαι. Εσείς;...

Δεν χρειάζεται να καταφύγουμε στην τεχνητή νοημοσύνη για να μάθουμε τι πραγματικά σκέφτεται ο Κ. Μητσοτάκης. Έχουμε την Μ. Ξαφά γι' αυτό, η οποία μας λέει όσα ο πρωθυπουργός πιστεύει και προγραμματίζει για το μέλλον μας αλλά μας τα φέρνει ένα ένα και με μπόλικα ψέματα και προπαγάνδα γιατί αλλιώς θα τον έπαιρναν με τις πέτρες ακόμα και οι δικοί του. Πάγωμα κατώτατου μισθού, απολύσεις στο ΕΣΥ, ιδιωτικοποιήσεις νοσοκομείων, τα οποία στην ουσία αποκάλυψε η διαχρονική ιέρεια των μητσοτάκηδων, είναι απλώς μερικά από αυτά τα οποία μας έχουν για μετά αν δεν τους βάλουμε φρένο...

Σκεφτείτε, για παράδειγμα, να είχε ενισχυθεί το ΕΣΥ με γιατρούς και νοσηλευτές, ΜΕΘ και λοιπό εξοπλισμό, πρωτοβάθμιες μονάδες υγείας και κινητά συνεργεία. Πώς θα έπειθε στη συνέχεια η κυβέρνηση για την ανάγκη ιδιωτικοποίησής του αν οι πολίτες έβλεπαν ένα σύστημα που λειτουργεί ρολόι;.. 

Σκεφτείτε, επίσης, πόσο καλός μάνατζερ είναι κάποιος που σου λέει πως θα παραχωρήσει σε κάποιον άλλο τη δουλειά γιατί ο ίδιος δεν μπορεί. Θα ανανεώνατε την θητεία ενός τέτοιου ανθρώπου; Μάλλον όχι και πολύ καλά θα πράττατε αν κάνατε το ίδιο και με τον Κ. Μητσοτάκη, που ακριβώς αυτό σας λέει...

Δεν προσβάλλομαι από το ότι η ιδεολογία τού πρωθυπουργού τής χώρας είναι διαφορετική από τη δική μου. Οι κόσμοι μας είναι εντελώς διαφορετικοί και τα συμφέροντα που έχει επιλέξει να υπερασπίζεται ο καθένας μας ομοίως διαφορετικά... 

Οι νεοφιλελεύθεροι, εξάλλου, μιλούν αποκλειστικώς για δημιουργία νέου πλούτου, δίχως να τους περνά καν από το μυαλό πως αυτός πρέπει να διανέμεται με κοινωνική δικαιοσύνη ή και πως το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και με τον ήδη παραγόμενο. Προσβάλλομαι, όμως, πολύ από το ότι ο πρωθυπουργός συμπεριφέρεται σε εμένα και στην κοινωνική πλειοψηφία σαν να είμαστε λοβοτομημένοι κι έτσι πρόθυμοι να πιστέψουμε, για παράδειγμα, ότι την προηγούμενη εβδομάδα οι άνω των 60 ήταν αρκούντως εμβολιασμένοι κι επομένως η υποχρεωτικότητα αχρείαστη κι επικίνδυνη και σήμερα δεν είναι κι άρα η υποχρεωτικότητα αναγκαία. Προσβάλλομαι και δεν το ανέχομαι. Αναρωτιέμαι, όμως, αν προσβαλλόμαστε και δεν το ανεχόμαστε άλλο, σε πρώτο πληθυντικό...

 

Τα δεδομένα είναι ίδια, τα ψέματα αλλάζουν...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης θεωρεί πως τα σχολεία και το τι λέει ο καθηγητής Γεροτζιάφας είναι τα δύο δυνατά του χαρτιά σε βάρος τού Αλέξη Τσίπρα κι επανέρχεται ξανά και ξανά σε αυτά στην κονταρομαχία τους στη Βουλή, τότε είναι φανερό ότι έχει μεγάλο πρόβλημα. Το 25% των κρουσμάτων προέρχεται από τη διασπορά που ξεκινά από τα σχολεία, ωστόσο η κυβέρνηση όχι μόνο δεν αραίωσε τα τμήματα αλλά τα μεγάλωσε κι επέβαλε το 50% συν ένας για να τα κλείνει. Το να επιμένει, εξάλλου, ο αρχηγός Κούλης στις προτάσεις Γεροτζιάφα όταν ο ίδιος και οι υπουργοί του είχαν επιχειρηματολογήσει μόλις πριν μερικές ημέρες για τα ακριβώς αντίθετα θυμίζει σκοινί στο σπίτι τού κρεμασμένου...

Ο πρωθυπουργός καταφεύγει συχνά στο επιχείρημα πως αλλάζει απόψεις γιατί η κατάσταση της πανδημίας είναι δυναμική κι αναγκάζεται να κάνει προσαρμογές. Προφανώς και κάθε ημέρα που περνά μαθαίνουμε περισσότερα για τον κοροναϊό. Όλα αυτά, όμως, για τα οποία τον κατηγορεί η αντιπολίτευση είναι γνωστά από την αρχή. Μήπως δεν ξέραμε, για παράδειγμα, ότι τα παιδιά μεταδίδουν ευκολότερα, ότι στα ΜΜΜ γίνεται μεγάλη διασπορά ή ότι αν είχαμε κάνει σωστή ιχνηλάτηση και μαζικά τεστ θα είχαμε αποφύγει πολλούς νεκρούς;...

Ο Κ. Μητσοτάκης γνώριζε, όπως γνωρίζει και για τη θνησιμότητα εκτός ΜΕΘ, αλλά επιμένει στη στρατηγική των ψεμάτων και της παραπλάνησης. Κι αν έχει ως ένα βαθμό δίκιο στο ότι η αντιπολίτευση δεν έχει βάλει ακριβώς τα χέρια της στη φωτιά για να πείσει για τον εμβολιασμό, η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει τον ίδιο. 

Άλλωστε διαθέτει την πολυτέλεια που δεν είχε κανένας άλλος πρωθυπουργός τής μεταπολίτευσης- με την εξαίρεση, ίσως, του Κ. Σημίτη- να απολαμβάνει μαζικής στήριξης από τα ΜΜΕ κι άρα να περνά εύκολα τα μηνύματα που θέλει να περάσει. Η χώρα, όμως, διαθέτει για πρωθυπουργό έναν ιδεοληπτικό ντίλερ που κοιμάται και ξυπνά με μια βασική σκέψη: πώς θα κονομήσουν κι άλλα φράγκα ο ίδιος και οι κολλητοί του. Ακόμα και πάνω σε περισσότερες από 18.000 κάσες...