Για να μη μουντζώνουμε τον εαυτό μας αυτήν τη φορά...

Δεν θέλω να είμαι άδικος με το Λ. Παπαδήμιο: στον τραπεζιτάρχη ανατέθηκε μια δουλειά κι αυτός την έφερε σε πέρας όσο καλύτερα μπορούσε. Και το δεύτερο μνημόνιο πέρασε και τους ιδιώτες μικροομολογιούχους άφησε αμανάτι και τις τράπεζες ανακεφαλαιοποίησε, σε πρώτη φάση με 18 δισεκατομμύρια ευρώ. Σε αυτό το σύστημα που ζούμε, άλλωστε, για όλους επιτρέπεται η χασούρα εκτός από τους τραπεζίτες. Σκεφτείτε μόνο αν αυτά τα 18 δισεκ., τα οποία μπορεί να φτάσουν και τα σχεδόν 50 δισεκ. στην πορεία, διοχετεύονταν σε πολιτικές οι οποίες θα είχαν κι αναπτυξιακή διάσταση και θα απαντούσαν στο σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας, στο ότι δηλαδή ο πλούτος της είναι άδικα κατανεμημένος, κι όχι σε αδηφάγους μεσάζοντες...
Προφανώς και το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας υπέστη ζημίες. Αυτό, όμως, συνέβη και με την πλειονότητα των ελλήνων πολιτών οι οποίοι, σε αντίθεση με τις τράπεζες, δε διαθέτουν ούτε "λίπος" από υπερκέρδη περασμένων ετών ούτε τη δυνατότητα να καλύπτονται από ευρωπαϊκούς μηχανισμούς σταθερότητας. Δυστυχώς, όμως, η παγκόσμια κρίση που "πυροδοτήθηκε" το 2008 δεν έβαλε μυαλό στις κυβερνήσεις. Γι' αυτό και το πρόβλημα είναι συστημικό: το ότι η παγκόσμια οικονομία στηρίζεται στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο δε βασίζεται σε κάποιο φυσικό κανόνα ούτε έχει δοθεί από κάποιον θεό στους ανθρώπους σε μια πλάκα με δέκα εντολές. Είναι κατ' εξοχήν ανθρώπινο εφεύρημα, με το οποίο καλύπτεται η "ανάγκη" για εύκολο πλουτισμό με μηδενικό ρίσκο για τους λίγους που γνωρίζουν το κόλπο...
Γι' αυτό και οι υποσχέσεις του Β. Βενιζέλου πως θα βγάλει τη χώρα από το μνημόνιο το 2015 και του Α. Σαμαρά πως θα το αναδιαπραγματευτεί είναι εν πλήρει γνώσει τους ψεύτικες. Την ώρα που ακόμα και μέσα ενημέρωσης τα οποία τους στηρίζουν, αποκαλύπτουν μελέτη της Bundesbank σύμφωνα με την οποία είναι προτιμότερο για τα γερμανικά συμφέροντα να δοθεί ένα τρίτο πακέτο "διάσωσης" στην Ελλάδα από την αποβολή της από την ευρωζώνη, οι εκπρόσωποι του δικομματισμού περιορίζονται σε προεκλογικά "πυροτεχνήματα" με σκοπό τη διαιώνιση ενός συστήματος που είναι κατάφωρα άδικο κι αντιπαραγωγικό...
Βενιζέλος και Σαμαράς έχουν δίκιο να φοβούνται στάση πληρωμών τού ελληνικού Δημοσίου κι επιστροφή στη δραχμή. Μόνο που αυτά είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα συμβούν αν συνεχίσουμε να εφαρμόζουμε μια αδιέξοδη πολιτική η οποία θα διογκώσει το χρέος, θα αυξήσει την ανεργία και θα φτωχοποιήσει κι όσους έχουν απομείνει να φτωχοποιηθούν. Στο μεταξύ, όμως, δίνουμε το χρόνο στους ευρωπαίους "εταίρους" μας να μας πετάξουν από το "καράβι" όταν θα έχουν χτίσει ένα γερό τείχος προστασίας από το ελληνικό "μικρόβιο". Τί σημαίνουν όλα αυτά, ακόμα κι αν αποδειχθεί ότι η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα οδηγήσει σε έναν παγκόσμιο "Αρμαγεδδώνα"; Πως ο ελληνικός λαός την προσεχή Κυριακή έχει να επιλέξει ανάμεσα στην εφαρμογή ενός προγράμματος το οποίο αναθεωρείται κάθε τρεις μήνες γιατί αποδεικνυεται ανώφελο και σε μια στρατηγική ρήξης η οποία προφανώς και δεν είναι βέβαιο ότι θα επιτύχει, ωστόσο ισοδυναμεί με το ρίσκο που παίρνει ένας ναυαγός να ανεβεί στην πρώτη σχεδία που βλέπει μπροστά του από το να κολυμπά άσκοπα προς μια στεριά η οποία δε βρίσκεται καν στον ορίζοντα.
Κι αν μη τί άλλο όλες οι παρατάξεις οφείλουν, έστω και την τελευταία στιγμή, να ξεκαθαρίσουν στους έλληνες ότι η αποκατάσταση της ελευθερίας τους και η βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου είναι μια μάχη που δεν πρόκειται να την κερδίσουν κάποιοι άλλοι για λογαριασμό τους, αλλά οι ίδιοι. Κι αυτό σημαίνει πως όλοι μας θα πρέπει να βρέξουμε τα πόδια μας για να πιάσουμε "ψάρια". Σε διαφορετική περίπτωση, καλό είναι να ξαναμαζευτούμε στην πλατεία Συντάγματος για να μουντζώνουμε όμως τον εαυτό μας αυτήν τη φορά...   

Πόσο μου αρέσει που τρομάζουμε τη διαπλοκή!

Οσο πλησιάζουμε στις εκλογές και δε δεχόμαστε την πλύση εγκεφάλου από τα δημοσκοπικά...εφευρήματα γίνεται όλο και πιο φανερό πόσο κατατρομοκρατημένος είναι ο δικομματισμός και η διαπλοκή που τον σπονσοράρει λίγες ημέρες πριν ο λαός αποφασίσει την αποτίναξη του νεοφιλελεύθερου ζυγού. Οπως όμως ο κρεμασμένος από τα μαλλιά του πιάνεται έτσι και ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ., που κανονικά θα έπρεπε να κατεβαίνουν με ένα ψηφοδέλτιο στις εκλογές, και τα μιντιακά παπαγαλάκια τους βρήκαν αφορμή από μια δήλωση του Αλέξη Τσίπρα περί πιθανής στήριξης από τον Π. Καμμένο ώστε να αποκαλύψουν εμμέσως τί εννοούν όταν μιλούν για κυβερνητική σταθερότητα μετά από τις 6 Μαΐου: την ταυτίζουν αποκλειστικώς με μια συγκυβέρνηση του δικομματισμού, αφού οτιδήποτε άλλο χαλά τη σούπα που έχουν "προσφέρει" στον ελληνικό λαό όλα αυτά τα χρόνια...
Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνει το τελευταίο διάστημα αυτό που ένας μέσος αριστερός ψηφοφόρος θεωρεί αυτονόητο: ότι η μόνη ουσιαστική εναλλακτική πρόταση στην αδιέξοδη μνημονιακή πολιτική που εξαθλιώνει τη συντριπτική πλειονότητα των ελλήνων δεν είναι άλλη από τη δημιουργία ενός αριστερού κυβερνητικού μετώπου, το οποίο θα επιβάλει την απαλλαγή από το δημόσιο χρέος, σημαντικό μέρος τού οποίου είναι επαχθές γι' αυτό και καμιά κυβέρνηση δε μας παρουσίασε ποτέ ούτε πώς δημιουργήθηκε ούτε σε τί συνίσταται, και θα προτάξει τη δίκαιη αναδιανομή του πλούτου. Αφήστε που οι Ανεξάρτητοι Ελληνες είναι ένα συνονθύλευμα χωρίς κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία αφού συναπαρτίζεται από πολιτικούς διαφόρων προελεύσεων. Σε αντίθεση με το ΛΑΟΣ, με το οποίο συγκυβέρνησαν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., το οποίο είναι ένα καθαρά ακροδεξιό κόμμα το πρόγραμμα του οποίου αντιγράφει πλέον ο Α. Σαμαράς σε μια επιστροφή της παλιάς "καλής" δεξιάς τού τρίπτυχου "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" όπως το εννοούσαν οι χουντικοί...
Προφανώς και στην αριστερή εξίσωση, μολονότι πολύ θα το ήθελε ο Β. Βενιζέλος, δε χωρά το ΠΑΣΟΚ. Γι' αυτό και ήταν τουλάχιστον θρασύτατο το κάλεσμα της "όλοι Φώφη" Γεννηματά στα κόμματα της αριστεράς για συγκυβέρνηση μετά από τις εκλογές στο πρότυπο της συμμαχίας στη Γαλλία μεταξύ Φ. Ολάντ και Ζ.Λ. Μελανσόν. Μόνο που αν η Ιπποκράτους ήθελε να είναι ειλικρινής με τους ψηφοφόρους της θα παραδεχόταν ότι η κυβερνητική πολιτική την οποία στήριξε τα τελευταία δυόμισι χρόνια ήταν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τού υπερσυνητηρητικού και υπερφιλελεύθερου Ν. Σαρκοζί. Τώρα πια, όμως, είναι αργά για "δάκρυα" και "συγγνώμες", πόσω μάλλον όταν αυτά είναι κροκοδείλια...   

Με το λύκο δε συζητάς, είτε τον απειλείς είτε τον σκοτώνεις...

Με το λύκο δε διαπραγμάτευεσαι, είτε τον απειλείς είτε το σκοτώνεις. Οποιος πιστεύει το αντίθετο παίρνει στο λαιμό του όχι μόνο τον εαυτό του αλλά κι όσους τον ακολουθούν. Αυτό ισχύει και για εκείνους στο πολιτικό σύστημα οι οποίοι πιστεύουν ή υποκρίνονται ότι πιστεύουν ότι υπάρχει η δυνατότητα αναδιαπραγμάτευσης με την τρόικα. Μια τέτοια αντίληψη, αν δεν έχει σκοπό να παραπλανήσει το εκλογικό σώμα για μια ακόμα φορά, είναι αφελής. Το μνημόνιο δεν αναδιαπραγματεύεται αλλά ανατρέπεται, τουλάχιστον ο κεντρικός του πυλώνας ο οποίος δεν έχει άλλο στόχο από τη διάσωση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, του ευρώ και των κρατών τα οποία κερδοσκοπούν χάρη σε αυτό. Και για να επιτευχθεί αυτό, κάποιοι θα πρέπει να θυσιαστούν κι αυτοί οι κάποιοι, αν η ιστορία κινηθεί γραμμικώς, δεν θα είναι άλλοι από τα συνήθη υποζύγια...
Οσο κι αν ο δικομματισμός προσπαθεί να το μακιγιάρει, το πρόγραμμά του για μετά από τις εκλογές είναι το μνημόνιο, το οποίο άλλωστε έχουν δεσμευτεί να εφαρμόσουν και με την υπογραφή τους τόσο ο Β. Βενιζέλος όσο κι ο Α. Σαμαράς. Γι' αυτό κι ακούω βερεσέ τις μεγαλοστομίες τους, όπως περί μη οριζόντιας μείωσης μισθών και συντάξεων, διατήρησης του 13ου και του 14ου μισθού ή μη επιβολής νέων φόρων κι αύξησης των παλιών, όταν από τη δανειακή σύμβαση προβλέπεται η λήψη μέτρων κάθε φορά που δεν επιτυγχάνονται οι δημοσιονομικοί στόχοι της, οι οποίοι είναι αδύνατο να επιτευχθούν από μια χώρα που βιώνει τον πέμπτο χρόνο ύφεσης και που ο μισός ενεργός πληθυσμός της τείνει να μείνει άνεργος μέχρι το τέλος τού χρόνου...
Ποιόν, επομένως, εξακολουθούν να κοροϊδεύουν οι επικεφαλής τού δικομματισμού, τα κομματόσκυλα, η διαπλοκή και τα μιντιακά παπαγαλάκια που τους στηρίζουν; Μάλλον ελάχιστους αφού τώρα πια που δε μπορούν να χρησιμοποιήσουν και το κατασκευασμένο όπλο των δημοσκοπήσεων σχηματίζεται στην κοινωνία ένα πλειοψηφικό ρεύμα, το οποίο είναι αποφασισμένο να καταδικάσει με την ψήφο του ένα σύστημα που προσπαθεί να βρει αποκούμπι στο ρατσισμό, στις προφυλακίσεις ξοφλημένων υπηρετών του και σε ψευτοδιλήμματα περί εξόδου από την Ευρώπη κι άλλα φτηνά κόλπα τα οποία μπορούσαν να πιάσουν όταν υπήρχε το δόλωμα των ροσυφετιών και της ευνοικρατίας. Τώρα, όμως, που αυτά έχουν περιοριστεί, αν και δεν έχουν εκλείψει, είναι πολύ δύσκολο για την πλειονότητα των ψηφοφόρων να συνεχίζει να χειροκροτά γυμνούς βασιλιάδες...    

Κοιμούνται κι ονειρεύονται ντοπαρισμένες πρωτιές...

Οι πνιγμένοι από τους...ολυμπιονίκες και τους δικαστικούς πιάνονται. Αυτό συνέβη στην περίπτωση του Β. Βενιζέλου και του Α. Σαμαρά, οι οποίοι χρησιμοποιούν τον Π. Δήμα και το Χ. Αθανασίου ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας του δικομματισμού, εκτιμώντας πως αυτά τα δύο πρόσωπα, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, έχουν θετική απήχηση στην ελληνική κοινωνία. Μόνο που άθελά τους αποδεικνύουν γιατί αυτή η χώρα δε μπορεί να αλλάξει από ανθρώπους που επιμένουν να ονειρεύονται την ψεύτικη Ελλάδα τής πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα...
Γενιές και γενιές ελλήνων έχουν γαλουχηθεί με εθνικούς μύθους, οι οποίοι είχαν στηριχτεί σε σαθρά θεμέλια. Κι αν η "Μεγάλη Ιδέα" οδήγησε σε 1897 και Μικρασιατική Καταστροφή και η ΟΝΕ σε χρεοκοπία, υπάρχουν και εθνικά σύμβολα που αν ξέραμε την πλήρη αλήθεια πίσω από τη δημιουργία τους θα ντρεπόμασταν που τους τιμήσαμε με δόξες οι οποίες δεν τους άξιζαν. Δείτε, για παράδειγμα, την πάλαι ποτέ κραταιά εθνική ομάδα άρσης βαρών, η οποία κατάρρευσε σαν χάρτινος πύργος μόλις έγινε αντιληπτό ότι τα μετάλλια που έφερε στην Ελλάδα ήταν φτιαγμένα από άφθονη δόση ντόπας. "Μα, και οι άλλοι ντοπάρονται", είναι η απάντηση πολλών εξ ημών οι οποίοι καταφεύγουμε στον άκρατο κυνισμό για να δικαιολογούμε ακόμα και τις εθνικές μας ταπεινώσεις, όπως συνέβη άλλωστε και στην περίπτωση της Κ. Θάνου και του Κ. Κεντέρη. Μόνο που ένα κράτος που υποτίθεται πως θέλει να ανοικοδομηθεί από τις στάχτες του δε μπορεί να το κάνει στηριζόμενο σε επιχειρήματα του τύπου "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους" ούτε σε νοοτροπίες ψεύτικου κλέους οι οποίες κυριάρχησαν την εποχή που πίσω από τους καλογυμνασμένους μύες των πρωταθλητών μας κρυβόταν ένα ολόκληρο σύστημα, το οποίο αποκόμιζε οικονομικά και πολιτικά οφέλη από μια φενάκη...  
Όσο για την περίπτωση Αθανασίου, τί καλύτερη απόδειξη της διαχρονικής διαπλοκής πολιτικής και δικαστικής εξουσίας από την υποψηφιότητα με ένα κόμμα που έχει κυβερνήσει τη χώρα τού προέδρου της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων; Επομένως, ακόμα κι αν δεν ήμουν αρνητικά προδιαθετειμένος απέναντι στο δικομματισμό πώς να πιστέψω ότι μπορεί να αλλάξει ένα σύστημα από τους ίδιους ανθρώπους που το δημιούργησαν και οι οποίοι θέλουν να το διαιωνίσουν και στο επόμενο Κοινοβούλιο;...

Τέρας τους είναι και τους μοιάζει...

Πόσο εύκολο το έχουμε να σοκαριζόμαστε! Επρεπε και οι τελευταίες δημοσκοπήσεις να βάζουν τη Χρυσή Αυγή στη Βουλή και οι γάλλοι να δώσουν ένα υψηλό ποσοστό στη Μ. Λεπέν για να θυμηθούμε πως δεν έχουμε ξεμπερδέψει με το φασισμό και για να μιλήσουμε πάλι για φίδια, αβγά και λοιπές ευκολίες. Από όσο γνωρίζω, όμως, οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, όπως και να είναι αυτά. Επομένως απορώ με τα κροκοδείλια δάκρυα του πολιτικού και μιντιακού συστήματος που πρώτα εξαθλίωσε τον ελληνικό λαό, προπαγάνδισε τη μισαλλοδοξία, προανάγγειλε με αλαζονεία στρατόπεδα συγκέντρωσης για μετανάστες και τρομοκράτησε με το ζήτημα της εγκληματικότητας και ύστερα καταδίκασε το ίδιο του το δημιουργήμα. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, η Χρυσή Αυγή, για να μιλήσουμε για τα ελληνικά δεδομένα, δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από το περιθώριο αν η απλοϊκή και φασίζουσα δήθεν επιχειρηματολογία της δεν αναπαραγόταν από τους κυριάρχους πολιτικούς σχηματισμούς και τα μιντιακά παπαγαλάκια τους τα οποία ψάχνουν σανίδα για να διασωθούν στο φόβο και στο ρατσισμό...
Προφανώς και το ευκταίο είναι να μην περάσει το κατώφλι του Κοινοβουλίου ούτε ένας χρυσαυγίτης. Ωστόσο, δε συμμερίζομαι την άποψη πως μια τέτοιου είδους νομιμοποίηση της ναζιστικής ακροδεξιάς μπορεί να είναι προμήνυμα χειρότερων δεινών. Αντιλαμβάνομαι ότι οι εποχές είναι διαφορετικές από τότε που είχε πρωτομπεί στη Βουλή ένα άλλο ακροδεξιό κόμμα, ο ΛΑΟΣ, ωστόσο η ιστορική εμπειρία έχει δείξει πως αυτού του είδους οι σχηματισμοί είναι εκείνοι που προσαρμόζονται στον κοινοβουλευτισμό παρά το αντίστροφο. Αν, πάντως, το πολιτικό σύστημα ανησυχεί πραγματικά για την άνοδο της Χρυσής Αυγής δε χρειάζεται παρά να στραφεί στον εαυτό του για να βρει τη λύση: να αλλάξει, δηλαδή, μια πολιτική που εκτρέφει την ψήφο στείρας διαμαρτυρίας και στρέφει το εκλογικό σώμα σε ανθρώπους η πολιτική σκέψη και πρακτική βίας των οποίων δεν θα μπορούσε, υπό διαφορετικές προϋποθέσεις, να γινόταν αποδεκτή ούτε σε κοινότητα πιθήκων...  

"Παρθένες" ετών 38...

Ουδείς μπορεί να προδικάσει το μέλλον, αλλά υπάρχει μια πολλή πρακτική μέθοδος για να εξακριβώσει κανείς αν αυτά που του υπόσχεται κάποιος διαθέτει τη βούληση και την ικανότητα για να τα πραγματοποιήσει: εξετάζει το παρελθόν του και πόσο αξιόπιστος έχει αποδειχθεί στο να εκπληρώνει όσα δεσμεύεται να πράττει. Μην περιμένετε, πάντως, ούτε από το Β. Βενιζέλο ούτε από τον Α. Σαμαρά να σας προτείνουν να ακολουθήσετε αυτήν τη διαδικασία κι αυτό γιατί, απλούστατα, δεν τους συμφέρει...
Στις προεκλογικές παράτες τους και κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κι ο ομόλογός του της Ν.Δ. επιδόθηκαν σε μια ακόμα πλειοδοσία υποσχέσεων, που αφορούσαν κυρίως τους χαμηλόμισθους και τους χαμηλοσυνταξιούχους, οι οποίοι με την πολιτική που έχουν ακολουθήσει οι δυο τους μέχρι τώρα πολύ σύντομα θα εξελιχθούν στην πλειονότητα του ελληνικού λαού. Ακούγοντάς τους αναρωτιέμαι αν άλλοι συγκυβερνούσαν τον τόπο τους τελευταίους μήνες, αν απλώς είχε μπει ο διάβολος μέσα τους όταν υπερψήφιζαν το δεύτερο μνημόνιο και τώρα, ύστερα από επιτυχημένο εξορκισμό, είναι έτοιμοι να πάρουν αποφάσεις οι οποίες δεν θα προστατεύουν μόνο τους ξένους δανειστές και τις τράπεζες, αλλά και τους περισσότερους έλληνες...
Ακούω, ομολογώ με μεγάλη δυσκολία για να συγκρατήσω τα νεύρα μου, τις δύο φαμίλιες τού καταρρέοντος δικομματισμού να υπόσχονται αναδιαπραγμάτευση με την τρόικα σε επιμέρους τομείς κι απορώ: ποιός ήταν ο υπουργός Οικονομικών της χώρας όταν ψηφιζόταν τον περασμένο Ιούνιο το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και μόλις το Φεβρουάριο το νέο μνημόνιο, οι συντριπτικά περισσότερες ρυθμίσεις των οποίων έχουν ένα και μοναδικό στόχο, δηλαδή τη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού εν είδει πρόβας τζενεράλε και για τους υπόλοιπους ευρωπαίους; Ποιός ήταν, επίσης, ο ηγέτης κόμματος ο οποίος εγκατάλειψε την αντιμνημονιακή του στάση, υποχωρώντας στην πίεση που του ασκήθηκε από τα ξένα κέντρα λήψης αποφάσεων για να συμμετάσχει σε συγκυβέρνηση με πρωθυπουργό τραπεζίτη; Αν δεν κάνω λάθος, πρόκειται για τους Β. Βενιζέλο και Α. Σαμαρά, τους ίδιους ανθρώπους που σήμερα δεσμεύονται ότι μετεκλογικώς θα πάψουν να είναι τα "καλά παιδιά" της τρόικας, όπως ήταν μέχρι σήμερα. Ο δικομματισμός, όμως, συμπληρώνει 38 χρόνια ζωής και είναι πολύ δύσκολο να πείσει για την "παρθενιά" του...

Η χώρα προφανώς και χρειάζεται σταθερότητα. Αλίμονό μας, όμως, αν την ταυτίσουμε με τις παρατάξεις που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία ή αν, για να διαμαρτυρηθούμε απλώς και μόνο για όσα συμβαίνουν στη ζωή μας, ψηφίσουμε ακροδεξιούς, διαχρονικούς υμνητές της χούντας και του ναζισμού όπως είναι ο μασκαρεμένος ως αστικό κόμμα ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη και της Β. Μπάρμπα, ο Π. Καμμένος ή οι χρυσαυγίτες. Οι μετεκλογικές προτεραιότητες πρέπει να είναι δύο: ένα μεγάλο "κούρεμα" του δημόσιου χρέους σε συνδυασμό με την προώθηση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, όπως η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, η σοβαρή φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και οι δημόσιες επενδύσεις με κοινωνικό χαρακτήρα, οι οποίες και θα αναδιανείμουν τον πλούτο που υπάρχει σε αυτήν τη χώρα με θύματα τους 300 διαπλεκόμενους και προς όφελος των περισσότερων ελλήνων. Κι ας μην ανησυχούν οι δήθεν ευρωπαϊστές: όλα αυτά μπορούν να γίνουν άνετα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η οποία όμως σε μια τέτοια περίπτωση θα αναγκαστεί να αλλάξει τη ρότα τής αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας χωρίς νόημα παρά μόνο για τους πλούσιους και τους...μαζοχιστές και να μετατραπεί σε μια πραγματική κι αλληλέγγυα Ευρωπαϊκή Ενωση των λαών...

Η "λογική" τής παράνοιας...

Τον Ιούνιο μια συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ θα ψηφίσει νέο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα το οποίο θα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, κι άλλες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, περικοπές σε κοινωνικά επιδόματα, αυξήσεις στους φόρους στα ακίνητα κι αποκρατικοποιήσεις με τις τιμές των μετοχών στο ναδίρ. Κι όλα αυτά ενώ η ελληνική οικονομία διέρχεται τον πέμπτο χρόνο ύφεσης, οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο κι ο πρόεδρος της Κομισιόν δηλώνει πως οι έλληνες πρέπει να απωλέσουν ένα επιπλέον 15% των εισοδημάτων τους μέχρι το 2015! Κι όμως η πολιτική κι επιχειρηματική ελίτ, με τα μιντιακά παπαγαλάκια της και τους δημοσκόπους-υπηρέτες της, επιμένει να χαρακτηρίζει μια συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ κίνηση λογικής! Δεν εξηγούν, όμως, ποιοί κερδίζουν από αυτή τη "λογική"...
Καλώς ή κακώς είναι πιθανότερο να βγει η Γερμανία από το ευρώ παρά να συμβεί το ίδιο με την Ελλάδα. Αυτό που δεν ομολογεί η Ανγκ. Μέρκελ είναι ότι το Βερολίνο έχει κερδίσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από τη χώρα μας ακόμα και τα χρόνια της κρίσης. Γι' αυτό και δεν είναι τόσο ομιλητική κατά την προεκλογική περίοδο γιατί γνωρίζει ότι κάθε δημόσια κουβέντα της σημαίνει και πτώση μιας ποσοστιαίας μονάδας για τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Οπως, ακριβώς, δηλαδή συνέβη και στη Γαλλία με το Ν. Σαρκοζί...
Η Ελλάδα θα βγει από την κρίση μόνο ύστερα από ένα γενναιότατο "κούρεμα" του δημόσιου χρέους κι από την προώθηση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων προς την κατεύθυνση της δίκαιης αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου. Αντιθέτως η άγρια λιτότητα, η οποία είναι και το μετεκλογικό πρόγραμμα του δικομματισμού, δεν οδηγεί πουθενά αλλού παρά μόνο στην καταστροφή. Γι' αυτό και καταλαβαίνω την εκστρατεία τρομοκράτησης του εκλογικού σώματος από την πλευρά της τρόικας, της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, αδυνατώ όμως να κατανοήσω γιατί ο ελληνικός λαός οφείλει να αυτοκτονήσει...