Θα βελάξουμε ή θα ανατρέψουμε;...

Απαντήστε μου με το χέρι στην καρδιά: αν είχατε κάποιον στο συγγενικό, φιλικό ή κοινωνικό σας περιβάλλον που ό,τι κι αν του ζητούσατε εκείνος θα έσπευδε να το ικανοποιήσει, δεν θα το εκμεταλλευόσασταν όσο δεν πάει; Κι από την άλλη, με πόσο σεβασμό θα αντιμετωπίζατε κάποιον που θα είχε εκχωρήσει σε εσάς και την τελευταία "ικμάδα" τής αξιοπρέπειάς του; Μάλλον θα σπάγατε πλάκα μαζί του με τους φίλους σας, χαλαρώνοντας από τα σημαντικά προβλήματά σας, και θα του δίνατε κατά διαστήματα και καμιά σφαλιάρα γιατί άνθρωποι είστε κι εσείς και θέλετε να χαλαρώνετε και λίγο από το καθημερινό άγχος τής επιβίωσης. Μετά κι από το χθεσινό, αποτυχημένο και "κρίσιμο" (για εκατομμυριοστή φορά) Eurogroup αντιλαμβανόμαστε όλοι μας πολύ καλύτερα ποιός είναι το "κοροϊδάκι τής δεσποινίδος" (τρόπος τού λέγειν) Μέρκελ στην Ευρώπη. Αντώνη, αν ακούς καμπάνες σωστά το κατάλαβες, για εσένα χτυπούν...
Ακόμα και η κυβέρνηση αυτήν τη φορά χαμήλωσε τους τόνους και δεν τόλμησε να πανηγυρίσει επειδή οι ευρωπαίοι μάς χτύπησαν ξανά φιλικώς την πλάτη, μας είπαν πως γίναμε καλά παιδιά και πως μια ημέρα (μάλλον πολύ σύντομα, αν ακολουθήσουμε τις ίδιες πολιτικές) θα πάμε στον παράδεισο. Ακόμα και η καλύτερη προπαγάνδα, άλλωστε, φτάνει κάποια στιγμή που εξαντλείται και δε μπορεί να καλύψει αυτό που κρύβεται πίσω από την κουίντα: ένας λαός, δηλαδή, που ημέρα με την ημέρα φτωχοποιείται όλο και περισσότερο προκειμένου να μη χάσουν τον πλούτο τους και οι εγχώριοι δυνάστες του. Θλίβομαι που το γράφω, αλλά για την τρόικα εσωτερικού και την τρόικα εξωτερικού δεν είναι σκοπός η σωτηρία των πολλών, αυτή είναι απλώς ένα ευκταίο παράπλευρο όφελος στον πραγματικό στόχο, που δεν είναι άλλος από τη διάσωση ενός σαπισμένου και φαύλου οικονομικού συστήματος στο οποίο χρωστούν τα υπερκέρδη τους. Συνελόντι ειπείν, ο Αντ. Σαμαράς, ο Β. Βενιζέλος, η Ανγκ. Μέρκελ ή η Κρ. Λαγκάρντ δεν επιθυμούν την καταστροφή τού ελληνικού λαού. Δεν είναι, όμως, για την αποφυγή της που εργάζονται ημέρα νύχτα, αλλά για να σώσουν τα δικά τους τομάρια κι εκείνα των χορηγών τους. Αν, στο μεταξύ, πεθάνουν και 10.000.000 εκατομμύρια άνθρωποι από την πείνα, δε βαριέσαι αδελφέ. Ας είναι καλά η Κίνα, που θα συνεχίζει να προμηθεύει τον καπιταλισμό με άφθονους δούλους...
Η Ελλάδα δε μπορεί να περιμένει τις γερμανικές εκλογές, οι οποίες είναι σε ένα χρόνο από τώρα, για να διαγραφεί το μεγαλύτερο μέρος τού δημόσιου χρέους της, να αναδιανεμηθεί δικαίως ο πλούτος της και να δοθούν αναπτυξιακές δυνατότητες στους μικρομεσαίους. Κι ούτε πρόκειται να συμβούν όλα αυτά αν συνεχίζουμε να μην κάνουμε τίποτα άλλο, κυβέρνηση και λαός, από το να βελάζουμε για βοήθεια από τους σφαγείς μας. Κανένα πρόβατο δε σώθηκε με αυτόν τον τρόπο. Ύστερα από δυόμισι χρόνια μνημονιακών πολιτικών δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα καλύτερο από παρατάσεις τού μαρτυρίου, αν δεν προχωρήσουμε σε ανατροπή τής σημερινής ελίτ. Οχι αύριο, ούτε καν τώρα, αλλά χθες... 

Ευτυχώς που κέρδισε ο Ομπάμα...

Μια φορά κι έναν καιρό ναζί αξιωματικοί είχαν επισκεφτεί το ατελιέ τού Πάμπλο Πικάσο στο Παρίσι, είχαν προσέξει κάποια σχέδια της "Γκερνίκα" και τον είχαν ρωτήσει αν ο πίνακας ήταν δικός του. Ο μεγαλοφυής καλλιτέχνης τούς απάντησε πως το αντιπολεμικό αυτό αριστούργημα, το οποίο είχε εμπνευστεί από τους βομβαρδισμούς των φρανκιστών στην ομώνυμη βασκική πόλη, δεν ανήκε στον ίδιο, αλλά στους επισκέπτες του, σε οποιοδήποτε δηλαδή πιστεύει ότι στο όνομα ιδεών ή ιδεοληψιών έχει το δικαίωμα να σκοτώνει εν ψυχρώ ακόμα και παιδιά. Λυπάμαι που αναγκάζομαι σήμερα, 75 ολόκληρα χρόνια μετά από τη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού στην οποία έκανε την "πρεμιέρα" της η "Γκερνίκα", να δημοσιεύσω φωτογραφία με νεκρά παιδιά. Θα το έκανα κι αν δεν ήταν παιδιά παλαιστινίων και ήταν παιδιά ισραηλινών. Είναι εύκολο να καταδικάζεις τη χυδαιότητα και την ανανδρία από τον καναπέ σου και ύστερα να κοιμάσαι με ήσυχη τη συνείδηση σου και είναι διαφορετικό να βλέπεις πεντακάθαρα τί σημαίνει ακριβώς η απώλεια ανθρώπινης ζωής, πόσω μάλλον όταν μιλάμε για ανήλικους...
Εχουν περάσει μόλις δυο εβδομάδες από τότε που ο πλανήτης, ακόμα και προοδευτικοί πολίτες, πανηγύριζε για την επανεκλογή τού Μ. Ομπάμα στην προεδρία των ΗΠΑ. Σε ένα τόσο μανιχαϊστικό σύστημα όπως είναι το αμερικανικό συμφωνώ πως αυτή η επιλογή, σε σύγκριση με εκείνη του υπερσυντηρητικού Μ. Ρόμνεϊ, ήταν αυτονόητη για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο που δεν θεωρεί, για παράδειγμα, πως οι πλούσιοι δεν πρέπει να φορολογούνται ούτε με ένα ευρώ ή πως ο βιασμός είναι του θεού γι' αυτό και η γυναίκα η οποία τον υφίσταται, οφείλει να τον αποδέχεται. Είναι άλλο, όμως, να απεύχεσαι την εκλογή Ρόμνεϊ και είναι διαφορετικό να καλωσορίζεις την επανεκλογή Ομπάμα σαν τη μεγάλη ελπίδα για την ανθρωπότητα. Είναι αλήθεια ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ ακολούθησε μια οικονομική πολιτική που δεν είναι διαποτισμένη από την προτεσταντική λογική τής άγριας λιτότητας κι αντιθέτως κόβει χρήμα για να επανεκκινήσει την οικονομία. Είναι αλήθεια, επίσης, ότι προσπάθησε και, ως ένα μικρό βαθμό βεβαίως, πέτυχε να καθιερώσει ένα σύστημα περίθαλψης που για τους ευρωπαίους ήταν αυτονόητο, αλλά για τους αμερικανούς "σοσιαλιστικό" κι άρα απορριπτέο. Ο Μ. Ομπάμα, όμως, δεν έφερε την αλλαγή που είχε υποσχεθεί πριν από τέσσερα χρόνια όχι γιατί προσπάθησε και δεν τον άφησαν, αλλά γιατί ήταν απλώς ένα πολύ καλό επικοινωνιακό τέχνασμα του συστήματος ώστε να διατηρήσει τα ηνία ύστερα από την καταστροφική οκταετία Μπους. Είναι αστείο, άλλωστε, να χαρακτηρίζουμε επαναστάτη κάποιον του οποίου οι προεκλογικές εκστρατείες ενισχύθηκαν με δισεκατομμύρια δολάρια από την αμερικανική, κι άρα παγκόσμια, επιχειρηματική και τραπεζική ελίτ...
Για όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα μόνο εντύπωση δε μου προξενεί που ο βραβευμένος και με Νόμπελ Ειρήνης, τρομάρα μας, Μ. Ομπάμα παριστάνει τώρα τον Πόντιο Πιλάτο, όταν δεν τάσσεται ανοιχτά υπέρ τού Ισραήλ, στη σφαγή αμάχων που διαδραματίζεται στη Λωρίδα τής Γάζας μόνο και μόνο για να κερδίσει ο Μ. Νετανιάχου τις προσεχείς εκλογές στη χώρα του και να καλύψει τα νώτα του για μια επίθεση στο Ιράν. Δεν περίμενα κάτι καλύτερο από έναν πολιτικό που χρησιμοποιούσε ως βασικό επιχείρημα στην προεκλογική του καμπάνια τη δολοφονία ενός ανθρώπου, χωρίς καν να περάσει από δίκη, έστω κι αν αυτός ήταν ο Οσ. Μπιν Λάντεν. Αν ζούσε σήμερα ο Πικάσο και τον ρωτούσε ο Μ. Ομπάμα ποιός ζωγράφισε τη "Γκερνίκα", στην οποία παρουσιάζονται και γυναίκες να κρατούν νεκρά μωρά, πιθανολογώ πως θα του απαντούσε: "Mα, εσείς κύριε πρόεδρε, ποιός άλλος";...  

Σε λένε Αλέξη, όχι Ανδρέα. Μην το ξεχνάς...

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το αριστερό κόμμα των ονείρων μου, αλλά η αναγκαία λύση σε μια εποχή που κάθε ημέρα που περνά φέρνει κι άλλη μια "μαχαιριά" στα εργασιακά δικαιώματα και μεγαλώνει την ψαλίδα που χωρίζει τους πλούσιους από τους φτωχούς. Τί σημαίνει αυτό; Πως πρέπει να προκηρυχθούν άμεσα εκλογές, οι οποίες θα ανατρέψουν το σημερινό στάτους κβο, δίνοντας τη δυνατότητα στην όσο το δυνατό ευρύτερη Αριστερά να σχηματίσει κυβέρνηση λαϊκής σωτηρίας, η οποία θα καταργήσει τα μνημόνια και θα εφαρμόσει πολιτικές δίκαιης ανακατανομής τού παραγόμενου πλούτου. Αλίμονο, όμως, αν πρωταρχικός σκοπός των απανταχού Αριστερών είναι να δουν τον Αλέξη Τσίπρα πρωθυπουργο σε ένα υπουργικό σχήμα το οποίο θα προωθεί πολιτικές που διαιωνίζουν την αναξιοκρατία και δεν έρχονται σε ρήξη με τη σαπίλα, όποια "προβιά" κι αν φορά αυτή...
Οχι, Αλέξη! Δεν είναι δυνατό να συνεχίσουν να απασχολούνται στο δημόσιο τομέα και στους δήμους όλοι ανεξαιρέτως από αυτούς που εργάζονται σήμερα, ανεξαρτήτως αν είναι επίορκοι, ανίκανοι, άεργοι, αμόρφωτοι, χαραμοφάηδες. Είναι σφόδρα αντιλαϊκό να παραμένουν άνεργοι ή να αναγκάζονται να μεταναστεύουν στο εξωτερικό ικανοί, μορφωμένοι κι εργατικοί νέοι επειδή τα κομματόσκυλα δε μπορούν στα 50 ή στα 60 τους να βρουν αλλού δουλειά. Αρκετά τα ταΐσαμε τόσα χρόνια, ήρθε η ώρα να ψάξουν μόνα τους για τροφή. Δεν είναι δυνατό, επίσης, Αλέξη να ανοίξεις την "αγκαλιά" σου για όλα τα "ορφανά" τού ΠΑΣΟΚ, που τώρα που μυρίζονται πως η "μπίλια" θα καθίσει αλλού, θυμήθηκαν δήθεν τις αριστερές τους ρίζες. Κράτα μόνο τα δυνατά μυαλά, γιατί αυτά πάντοτε χρειάζονται όσο διεφθαρμένα κι αν είναι, και σφράγισε την πόρτα σε όλους εκείνους τους καιροσκόπους που το μόνο τους προσόν είναι πως ξέρουν να γλείφουν κάθε κατουρημένη ποδιά που βρίσκουν μπροστά τους. Δεν είναι δυνατό Αλέξη να λες "ναι" σε οποιαδήποτε συντεχνία προσπαθεί να σε προσεταιριστεί, ανεξαρτήτως αν το "δίκιο" της έρχεται σε σύγκρουση με το κοινωνικό συμφέρον ή όχι...
Αλέξη, δεν θέλω να πιστέψω ότι το ίνδαλμά σου είναι ο Ανδρ. Παπανδρέου. Η χώρα δεν έχει ανάγκη από έναν ακόμα χαρισματικό δημαγωγό. Χορτάσαμε από δαύτους, δεν θέλουμε άλλους. Ο λαός χρειάζεται ψωμί για να τραφεί, παιδεία για να αποκτήσει ταξική συνείδηση κι ελευθερία για να μπορεί να πραγματώνει τα όνειρά του. Αλέξη, μπορείς να γίνεις πρωθυπουργός τάζοντας τα πάντα στους πάντες. Θα πρέπει να γνωρίζεις, ωστόσο, ότι εχθρός τού λαού δεν είναι μόνο η σημερινή πολιτική, επιχειρηματική και τραπεζική ελίτ, η οποία περνά την κρίση αβρόχοις ποσί όπως της καταμαρτυρά κι ο ξένος παράγοντας. Είναι κι όσες προνομιούχες συντεχνίες τής προηγούμενης περιόδου δεν θέλουν ακόμα να καταλάβουν ότι οι καιροί άλλαξαν και πως δε μπορούν πλέον οι πολλοί να συντηρούν τον άνετο βίο των λίγων όταν αυτός δε δικαιολογείται από αντικειμενικά κριτήρια. Δεν θέλω μια Αριστερά τής στείρας...κατάφασης, όπως είναι η ΜΝΗΜΑΡ. Δεν θέλω, όμως, και μια Αριστερά που υιοθετεί ακρίτως κάθε αίτημα, μόνο και μόνο γιατί προέρχεται από εργαζόμενους, χωρίς να εξετάζει την ιστορία και τις προθέσεις τού καθενός. Ζούμε σε μια ιστορική περίοδο, η οποία στρώνει το έδαφος στην Αριστερά για να πάρει την εξουσία και να φέρει τον πραγματικό σοσιαλισμό στον τόπο. Ας μην την πετάξουμε στα σκουπίδια από φόβο μήπως και προσβληθούν οι υπάλληλοι της Βουλής, οι ταξιτζήδες ή οι φωτόπουλοι...  

Η γενιά τού Πολυτεχνείου επιτίθεται στη νιότη της...

Το Πολυτεχνείο ζει; Θα σας δώσω την απάντησή μου μέσω ενός άλλου ερωτήματος: έχουμε ψωμί, παιδεία, ελευθερία; Αν η απάντησή σας είναι θετική, σας εκφράζω τον θαυμασμό μου γιατί επιλέξατε να ζείτε μακριά από την πραγματικότητα, σε μια χώρα στους δρόμους τής οποίας οι ψευδαισθήσεις χορεύουν τανγκό με την υποτέλεια. Αν, πάλι, θεωρείτε πως 39 χρόνια μετά από την εξέγερση των φοιτητών που άνοιξε το δρόμο για την πτώση της χούντας, στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ούτε ψωμί, ούτε παιδεία, ούτε ελευθερία, τότε πιθανότατα ανήκετε στη μεγαλη πλειονότητα των ελλήνων οι οποίοι δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα πώς διάσωζονται την ίδια στιγμή που εξαθλιώνονται κι οδηγούνται στον αφανισμό...
Εύλογο το ερώτημά σας: "γιατί να τιμήσουμε τον αγώνα μιας γενιάς η οποία κυβέρνησε τη χώρα από τη μεταπολίτευση και μετά και την οδήγησε στη χρεοκοπία"; Πρώτον, γιατί για κάθε Δαμανάκη ή για κάθε Ανδρουλάκη υπάρχουν πολλοί επαναστατημένοι νεολαίοι εκείνης της περιόδου που δεν εξαργύρωσαν την πάλη τους με χρήμα κι εξουσία, αλλά, αντιθέτως, έμειναν πιστοί στα ιδανικά τους μολονότι αυτά δεν τους εξασφάλισαν φήμη και παλάτια. Κυρίως, όμως, έχουμε καθήκον, πέρα από ανθρώπους, να τιμούμε την ίδια την ιδέα τής επανάστασης που όταν παίρνει σάρκα κι οστά είναι το ομορφότερο επίτευγμα του ανθρώπινου πολιτισμού. Χωρίς τη ρήξη με το κατεστημένο, το παρελθόν, το συμβιβασμό και τη συντήρηση ο κόσμος θα ζούσε ακόμα στις σπηλιές. Δεν απορρίπτω έννοιες όπως η παράδοση, η νομιμότητα, ο σεβασμός στους θεσμούς, ωστόσο ο άνθρωπος ανταποκρίνεται στην πραγματική του φύση και τελειώνεται όχι όταν απλώς ακολουθεί κανόνες που έθεσαν άλλοι για τη ζωή του, αλλά όταν ανοίγει τους δικούς του δρόμους, ακόμα κι όταν αυτό μπορεί να τον οδηγήσει στον θάνατο. Ας αναλογιστούμε, απλώς, πόσα πράγματα θεωρούμε σήμερα παραδοσιακά και κεκτημένα, τα οποία ήταν κάποτε παράνομα, όπως η δημοκρατία ή η απαλλαγή απο τη δουλεία. Οι υπάκουοι ενδεχομένως να μπορούν να κάνουν καριέρα και να συντηρούν άνετα τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Τα βιβλία τής Ιστορίας, ωστόσο, και η ευγνωμοσύνη των επόμενων γενεών ανήκουν σε εκείνους που αντικατάστησαν τα "πρέπει" τής κοινωνίας τής εποχής τους με τη δική τους προσωπική αίσθηση καθήκοντος... 
Αλίμονο στις επαναστάσεις που γίνονται εξουσία και τρομάζουν μπροστά στην ιδέα μιας αντεπανάστασης. Δεν ισοπεδώνω τη μεταπολίτευση κι ούτε αμφισβητώ ότι από το 1974 μέχρι το 2010 η Ελλάδα γνώρισε την πιο δημοκρατική και ειρηνική περίοδο της σύγχρονης ιστορίας της. Οι πρωταγωνιστές, όμως, κάθε περιόδου θα πρέπει να ξέρουν να κατεβαίνουν από τη σκηνή όταν ακόμα ο κόσμος τούς χειροκροτά κι όχι όταν τους έχει σιχαθεί τόσο που θέλει να τους ρίχνει αβγά και να τους καταχεριάζει. Είναι κρίμα ορισμένοι από τη γενιά που παρανόμησε την περίοδο της δικτατορίας προκειμένου να επιστρέψει η δημοκρατία στη χώρα που τη γέννησε, να χρησιμοποιούν σήμερα τις ίδιες μεθόδους βίαιης καταστολής και προπαγάνδας εναντίον εκείνων που παλεύουν για τα ίδια ιδανικά που πάλευαν κι εκείνοι όταν ήταν νέοι, για ψωμί, παιδεία κι ελευθερία. Δεν έχουν καταλάβει ακόμα πως είτε θα αφήσουν ή θα βοηθήσουν τα νέα λουλούδια να ανθίσουν ή θα εξαφανιστούν κάτω από τις ίδιες ερπύστριες με τις οποίες κάποτε κάποιοι άλλοι πίστευαν ότι θα απέτρεπαν τον ερχομό τού μέλλοντος...

Η Χρυσή Αυγή κυβερνά ήδη αυτόν τον τόπο...

Αν είναι να ακολουθείται η ακροδεξιά ατζέντα ποιός ο λόγος να την εφαρμόζει το αντίγραφο κι όχι το πρωτότυπο; Αν, δηλαδή, ο Αντ. Σαμαράς έχει επιλέξει να στοχοποιήσει τους μετανάστες για ό,τι κακό συμβαίνει σε αυτήν τη χώρα, δεν είναι προτιμότερο να παραιτηθεί και να παραδώσει την εξουσία στο Ν. Μιχαλολιάκο και στα λοιπά χρυσαυγίτικα "λεβεντόπαιδα" που, όσο να 'ναι, διαθέτουν και το "know how" στο πώς να εξολοθρεύουν οποιονδήποτε δε μπορεί να αποδείξει ότι στις φλέβες τού προπάππου και της προγιαγιάς του κυλούσε "πούρο" ελληνικό αίμα, δίχως, για παράδειγμα, αλβανικές ή πακιστανικές προσμείξεις που θα το νόθευαν και θα το καθιστούσαν "άχρηστο";...
Ο πρωθυπουργός, μέσα στην απελπισία του να κρατηθεί στην εξουσία, επιχειρεί εδώ και πολύ καιρό να νομιμοποιεί πρακτικές οι οποίες ταιριάζουν περισσότερο σε ακροδεξιές εγκληματικές οργανώσεις παρά σε πολιτεία που προάγει την κοινωνική δικαιοσύνη. Οσα πογκρόμ, όμως, τύπου "Ξένιου Διός" κι αν επιχειρήσει, όσους νόμους που παραχωρούν ίσα δικαιώματα με τους υπόλοιπους έλληνες σε όσους μένουν χρόνια στην Ελλάδα κι αν καταργήσει, ακόμα κι αν αποκηρύξει τους νεκρούς τού Πολυτεχνείου ο Αντ. Σαμαράς δεν θα μπορέσει να αποσοβήσει καμιά κοινωνική έκρηξη αν επιμείνει σε πολιτικές που εξαθλιώνουν την πλειονότητα του λαού κι αφήνουν, για παράδειγμα, τους βουλευτές με ένα "ταπεινό" μηνιάτικο των περίπου 7.500 ευρώ. Το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να δικαιώνει τα επιχείρηματα της Χρυσής Αυγής και να στέλνει στο "άρμα" της όλο και περισσότερους λούμπεν αναποφάσιστους. Ισως, βεβαίως, να είναι κι αυτός ο στόχος, αφού είναι λογικό το σύστημα να επιλέξει να παραδώσει την εξουσία στην ακροδεξιά, η οποία το αφήνει στο απυρόβλητο, από μια Αριστερά η οποία οφείλει να παλέψει για να δώσει λύση στο πραγματικό πρόβλημα αυτού του τόπου, το οποίο δεν είναι άλλο από τη δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου...
Αντί να συζητούμε, για παράδειγμα, τρόπους καλύτερης ενσωμάτωσης των μεταναστών στον κοινωνικό ιστό, τουλάχιστον των νόμιμων, ανοίγουμε κουβέντα για το αν δικαιούται ένα παιδί που οι γονείς του δεν είναι έλληνες αλλά εκείνο έχει γεννηθεί και μεγαλώσει εδώ να λάβει την ελληνική υπηκοότητα. Αντί να εξετάζουμε πώς θα καταργήσουμε την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, αντικαθιστώντας τη με μια μηνιαία πραγματική εκπαίδευση, ξεκίνησε η δημόσια συζήτηση για το αν θα πρέπει να κατατάσσονται και οι γυναίκες. Είστε σίγουροι ότι η Χρυσή Αυγή δεν κυβερνά ήδη αυτόν τον τόπο;...      

Πώς οι απολύσεις μπορούν να φέρουν το σοσιαλισμό!

Μπορεί να διαβάζεται ως παράδοξο, αλλά δεν υπάρχει πιο αντικρατική πολιτική από την απαγόρευση των απολύσεων και της αξιολόγησης στο δημόσιο τομέα. Δε με αφορά η λούμπεν διαμάχη που αναπτύσσεται μεταξύ δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων για το πόσα προσφέρει η κάθε επαγγελματική κατηγορία στην κοινωνία και στην οικονομία και με πόσα χρήματα και με ποιούς όρους πρέπει να αμείβεται για τις υπηρεσίες που προσφέρει. Δε συλλέγω επιχειρήματα για την πρόκληση ταξικού εμφυλίου ούτε συμφωνώ με τη νοοτροπία που θέτει ως προτεραιότητα να ψοφήσει και η "κατσίκα" τού γείτονα. Οσο, όμως, εξακολουθούμε να διατηρούμε στη ζωή ένα Δημόσιο στο οποίο εργάζονται, μαζί με τους καταρτισμένους και τους ικανούς, αμόρφωτοι, άσχετοι και τεμπέληδες, με μόνο "προσόν" τις κομματικές ή οικογενειακές τους γνωριμίες, κι όσο δε δίνουμε τη δυνατότητα στους άξιους να ανέρχονται στην ιεραρχία με βάση την αξιολόγηση της εργασίας τους από πραγματικώς ανεξάρτητους τρίτους, αλλά επιμένουμε σε ένα ρουσφετολογικό κι "επετηριδικό" σύστημα ανέλιξης τότε δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να ρίχνουμε νερό στο "μύλο" εκείνων που πιστεύουν στην πλήρη κατάργηση του κράτους...
Για όλα αυτά δε βρίσκω καθόλου προοδευτική και φιλεργατική, αλλά πλήρως λαϊκίστικη και συντηρητική την άποψη ακόμα και κομμάτων τής Αριστεράς σύμφωνα με την οποία δεν πρέπει να απολυθεί ούτε ένας δημόσιος υπάλληλος, με βασικότερο επιχείρημα την ήδη αυξημένη ανεργία και τη γενικότερη οικονομική κρίση. Αντιθέτως, η Αριστερά θα όφειλε όχι μόνο να ανεχθεί αλλά και να απαιτήσει τις απολύσεις των επίορκων, των αμόρφωτων, των ράθυμων κι ανίκανων, οι οποίοι δε διαθέτουν τα στοιχειώδη προσόντα για να αποδειχθούν χρήσιμοι για το κοινωνικό σύνολο ακόμα κι αν μεταταχθούν σε κάποια άλλη δημόσια υπηρεσία, και την αντικατάστασή τους, όπου υπάρχουν πραγματικά κενά, από μορφωμένους, άξιους και πρόθυμους να κρίνονται ανά πάσα στιγμή νυν ανέργους, οι οποίοι θα έχουν επιλεγεί με αδιάβλητες διαδικασίες και τους οποίους θα κρατήσουμε στη χώρα μας, η οποία υποφέρει κι από την αποκαλούμενη "αιμορραγία εγκεφάλων" στο εξωτερικό. Κι εγώ, για παράδειγμα, ενδεχομένως να ήθελα να πιλοτάρω αεροπλάνο. Δεν έχω, όμως, ούτε την κατάρτιση ούτε την ικανότητα για να το κάνω. Γιατί θα έπρεπε να στερώ αυτήν την ευκαιρία από κάποιον που διαθέτει τα αναγκαία προσόντα μόνο και μόνο γιατί ο δικός μου μπάρμπας είναι από την Κορώνη;...
Είναι εύκολο να λέμε πως το Δημόσιο πρέπει να αλλάξει, αλλά είναι αδύνατο να συμβεί αυτό αν δε σπάσουμε κι "αβγά". Προσοχή, δεν εννοώ να αρχίσουμε να σπάμε ό,τι παράγει η "κότα", χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη κανένα άλλο κριτήριο, αλλά εκείνα που είναι "κλούβια" και να τα αντικαταστήσουμε με εκείνα που μπορούν να μας θρέψουν. Η πλήρης απορρύθμιση της οικονομίας, την οποία υπερασπίζεται ο νέου τύπου καπιταλισμός, μας έχει οδηγήσει σε μια αέναη παγκόσμια οικονομική κρίση. Δεν πρόκειται, όμως, να εξέλθουμε από αυτή αν διαιωνίζουμε με τη σειρά μας την αναξιοκρατία, τη γραφειοκρατία, τον κομματισμό και το νεποτισμό στο όνομα μιας θολής διατήρησης της κοινωνικής συνοχής και μιας πίστης ότι η Σοβιετική Ένωση δεν κατάρρευσε εκ των ένδον. Κι αυτό γιατί είναι ακριβώς η απουσία κοινωνικής δικαιοσύνης που δίνει το δικαίωμα στο φασισμό να υποδαυλίζει με επιτυχία τα χειρότερα ανθρώπινα ένστικτα, με κορυφαίο την ανθρώπινη βλακεία, και στους πολέμιους του σοσιαλισμού να τον διαβάλλουν... 

Τζάμπα καίμε τόσα καύσιμα για τις Βρυξέλλες...

Δεν ξέρω αν συμμερίζεστε την αίσθησή μου, αλλά νομίζω πως σε κάθε Σύνοδο Koρυφής τής Ε.Ε. ή του Eurogroup η Ελλάδα είναι σα να μη συμμετέχει, τουλάχιστον τα τρία τελευταία χρόνια. Είτε είναι παροντες είτε όχι οι εκάστοτε πρωθυπουργοί και υπουργοί Οικονομικών, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ό,τι χάνουμε το χάνουμε χωρίς καμιά διαπραγμάτευση από την πλευρά μας κι ό,τι κερδίζουμε, αν έχουμε κερδίσει κάτι, το έχουμε κερδίσει γιατί άλλοι, για δικό τους όφελος βεβαίως, το ζήτησαν για εμάς. Γι' αυτό κι εκτιμώ πως στο πλαίσιο των αναγκαίων περικοπών δεν θα ήταν κακή ιδέα να σταματήσουμε και τα συνεχή ταξιδάκια τού Αντ. Σαμαρά και του Γ. Στουρνάρα στις Βρυξέλλες. Και τζάμπα καίμε τόσα καύσιμα κι επιβαρύνουμε το περιβάλλον στέλνοντας νενέκους στο εξωτερικό για να παριστάνουν τις γλάστρες την ώρα που άλλοι λαμβάνουν σημαντικές αποφασεις για τις ζωές μας...

Δείτε, για παράδειγμα, τί σύμβαίνει με την περιλάλητη συζήτηση για τη βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους. Ακόμα και σε μαθητή Δημοτικού να του παρουσιάσεις, με τρόπο εύληπτο, τα πραγματικά στοιχεία θα σου πει πως το όποιο πρόγραμμα για την Ελλάδα δε βγαίνει αν δεν υπάρξει ριζικότατο "κούρεμα" του δημόσιου χρέους της. Πώς είναι δυνατό, άλλωστε, να γίνει κι αλλιώς όταν αναγκαζόμαστε πλέον να διαθέτουμε ομόλογα με ημερομηνία λήξης ενός μηνός προκειμένου να αποπληρώνουμε άλλα; Το 2013 η χώρα μας θα μπει στην έκτη συνεχόμενη χρονιά ύφεσης, η επίσημη ανεργία είναι πολύ πιθανό να φτάσει και στο 35%, η άγρια λιτότητα συρρικνώνει έτι περαιτέρω την ελληνική οικονομία, αλλά η κυβέρνησή μας για το μόνο που πιέζει είναι για νέα δανεικά, τα οποία θα διαθέσει ως επί το πλείστον στους τραπεζίτες, που με τη σειρά τους θα τα μεταβιβάσουν αυθωρεί και παραχρήμα στους λογαριασμούς τους στην Ελβετία κι άλλους φορολογικούς παραδείσους. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον κι αν ακολουθηθεί η ίδια αδιέξοδη πολιτική, ακόμα κι αν ο Αντ. Σαμαράς στήσει αντίσκηνο και κάνει απεργία πείνας στο υπουργείο Ανάπτυξης, το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να χάσει κάποια παραπανίσια ίσως κιλά.
Αφήστε που το δόγμα "ανάπτυξη να 'ναι κι ό,τι να 'ναι" μόνο σύμφωνο δε με βρίσκει. Είμαι, εξάλλου, αρκετά επιφυλακτικός και με την θεωρία που προβάλλει κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ για την ανγκαιότητα ενός νέου σχεδίου Μάρσαλ. Η Αριστερά δεν θα έπρεπε να δίνει προτεραιότητα στην εισροή ξένων κεφαλαίων, που προφανώς αυξάνουν τις εξαρτήσεις, αλλά στην αναδιανομή τού πλούτου που ήδη παράγεται σε αυτήν τη χώρα. Ας καλύψουμε πρώτα, μέσω μιας φορολογικής πολιτικής "fast track" για παράδειγμα, τη μεγάλη ψαλίδα που χωρίζει πλούσιους και φτωχούς, ας φτάσουμε στο πρωτογενές πλεόνασμα, μέσω αύξησης των εσόδων κι αναγκαίων περικοπών, που δεν θα χρειαστεί μέτρα άνω των δυόμισι δισεκατομμυρίων ευρώ και ύστερα ας εξετάσουμε πόσα χρειάζεται αυτή η χώρα για να ορθοποδήσει και κυρίως σε ποιούς πρέπει να κατευθυνθούν τα χρήματα μιας εξωτερικής βοήθειας, οι οποίοι δε μπορεί να είναι οι ίδιοι λίγοι προύχοντες. Μεσομακροπρόθεσμα, επίσης, θα πρεπει να συνυπολογιστούν και τα έσοδα από την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου, καθώς κι από την αναδιάρθρωση των ΔΕΚΟ και της δημόσιας διοίκησης, μακριά από ιδιωτικοποιήσεις και κομματοκρατία, που θα είναι ικανή να αποφέρει τα αναγκαία έσοδα για την άσκηση ουσιαστικών κοινωνικών πολιτικών και για την καλύτερη εξυπηρέτηση των πολίτων. Βασική προϋπόθεση, όμως, για να γίνουν όλα αυτά είναι να έχουμε μια ομάδα στο γήπεδο που να μην είναι "μιλημένη" με τον αντίπαλο και να δίνει και την ψυχή της για τη νίκη, με βάση ένα συγκεκριμένο πλάνο. Με λίγα λόγια, χρειαζόμαστε μια άλλη κυβέρνηση από τα ανδρείκελα που τη στελεχώνουν σήμερα...