Ο Κωστάκης που πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει Κώστας...

Ακόμα και στην πιο αποκρουστική οικογένεια υπάρχει κάποιος που είναι συμπαθής ή, έστω, συμπαθέστερος από τους υπόλοιπους. Στην αγία οικογένεια Μητσοτάκη αυτός είναι ο Κ. Μπακογιάννης, ο οποίος εμφανίζεται λιγότερο ξύλινος από τους υπόλοιπους της φαμίλιας και πιο ανθρώπινος, σε βαθμό που να αναρωτιέσαι αν είναι πράγματι γιος τής Ντόρας, ανιψιός τού Κυριάκου κι εγγονός τού μακαριστού επίτιμου...

Κατά τις θητείες του, μάλιστα, στο δήμο Καρπενησίου και στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας δεν ακούστηκε το όνομά του σε κάποια υπόθεση διαφθοράς. Κι αυτό από μόνο του είναι μεγάλο επίτευγμα για έναν Μητσοτάκη...

Δεν αμφιβάλλω, επίσης, ότι αν ήταν ο Κωστάκης αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης κι όχι ο θείος Κυριάκος η ΝΔ θα είχε πολύ περισσότερες πιθανότητες να κερδίσει την αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές. Αρκούν, όμως, η συμπάθεια και η αυτοδιοικητική εμπειρία για να γίνει κανείς καλός δήμαρχος Αθηναίων; Όχι, χρειάζονται πολύ περισσότερες ικανότητες, στοιχειώδης ευφυΐα, πολιτική βούληση για ρήξεις με τα κακώς κείμενα και, κυρίως, δήμαρχος ο οποίος να μην βλέπει την πρωτεύουσα ως απλό σκαλοπάτι στην καριέρα του, όπως συνέβη με τους περισσότερους από τους προηγούμενους, αλλά να της αφιερωθεί για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα...

Κατά πάσα πιθανότητα ο Κ. Μπακογιάννης θα είναι ο επόμενος δήμαρχος Αθηναίων. Το μαρτυρά, άλλωστε, και η επιλογή ήττας που αναμένεται να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Όπως κι αν έχει, οφείλει να μην επαναλάβει το λάθος (και) του Γ,. Καμίνη να λειτουργήσει ως λογιστής που μοίραζε τις δουλειές στους δικούς του ανθρώπους. Αντιθέτως, έχει χρέος να οραματιστεί και να υλοποιήσει τη μητροπολιτική Αθήνα, που δεν θα στηρίζεται αποκλειστικώς στα αρχαία της κάλλη μέσα στο συρφετό του βλαχομπαρόκ, αλλά θα μετατραπεί σε μια μεγαλούπολη που θα είναι φιλική στους πολίτες της, θα σφύζει από ζωή και δράσεις και δεν θα αντιμετωπίζει την πολυπολιτισμικότητα ενοχικά ούτε θα φοβάται να αναμετρηθεί με τις άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ως ίση προς ίσες...

Είχαμε Σύνταγμα και στα μνημόνια, αλλά δεν μας έσωσε...

Η Συνταγματική Αναθεώρηση έπρεπε να είχε γίνει προχθές, ούτε καν χθες. Έπρεπε, ωστόσο, η κοινοβουλευτική διαδικασία να ξεκινήσει νωρίτερα από την τελευταία χρονιά τής παρούσας Βουλής, η οποία μπορεί να είναι και μερικοί μήνες, ώστε να μην δημιουργούνται εύλογα ερωτήματα για εξυπηρέτηση μικροπολιτικών συμφερόντων και προεκλογικών σκοπιμοτήτων. Όπως κι αν έχει, αν ο Αλ. Τσίπρας επιθυμεί πραγματικά να υπάρξει διακομματική συνεννόηση οφείλει να αποδεχθεί την πρόταση της ΝΔ να ανοίξουν όλα τα άρθρα που θα προτείνουν τα κόμματα στην παρούσα διαδικασία. Μπορεί για τον Κ. Μητσοτάκη να αποτελεί προτεραιότητα η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων- για τους δικούς του προσωπικούς λόγους- όταν αυτό δεν είναι προτεραιότητα για το λαό, αν ωστόσο διαθέτει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία μετά από τις εκλογές θα ήταν δημοκρατικώς αδιανόητο να μην του αναγνωριστεί η δυνατότητα να αλλάξει και το άρθρο 16...

Αν, για παράδειγμα, ο Αλ. Τσίπρας είχε φέρει τη Συνταγματική Αναθεώρηση στη Βουλή νωρίτερα, θα του ήταν πιο εύκολο να περάσει πιο ριζοσπαστικές προτάσεις για το διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας από την καθιέρωση της θρησκευτικής ουδετερότητας. Όχι πως αυτό είναι λίγο, αλλά είναι περισσότερο τυπικό παρά ουσιαστικό, όπως άλλωστε κι ο θρησκευτικός όρκος, όταν υπάρχουν πιο ζωτικά ζητήματα που θα μπορούσαν να επιλυθούν, όπως η διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία. Σε μια προεκλογική χρονιά, ωστόσο, ποιος να τολμήσει ρηξικέλευθες αλλαγές που πηγαίνουν κόντρα στα συμφέροντα του παπαδαριού;...

Την ίδια ώρα, ακούγεται αντιφατικό, αν όχι υποκριτικό, η κυβέρνηση να επιθυμεί τη συνταγματική κατοχύρωση δημόσιων αγαθών, όπως το νερό και η ενέργεια, όταν ήταν η ίδια που είχε συμφωνήσει με την ιδιωτικοποίηση αρκετών από αυτά με τους Θεσμούς κι έχει δεσμευτεί να προχωρήσει όσες ιδιωτικοποιήσεις δεν έχουν ακόμα περάσει. Σημαντικότερη, επομένως, από τη νομοθέτηση είναι η βούληση εφαρμογής τού Συντάγματος, το οποίο τσαλαπατήθηκε βάναυσα τα μνημονιακά χρόνια κι από την πρώτη φορά Αριστερά...

Καλώς, επομένως, να προχωρήσουν όλες οι αλλαγές που επεκτείνουν τα δημοκρατικά δικαιώματα ή κατοχυρώνουν τους εργαζόμενους, αλλά δικλείδες ασφαλείας υπήρχαν και στο σημερινό Σύνταγμα. Αυτό, όμως, δεν εμπόδισε την κομματική τάξη να το παραβιάσει κατάφωρα τα τελευταία οκτώ έτη. Γι' αυτό και η Συνταγματική Αναθεώρηση, όσο τολμηρή κι αν αποδειχθεί, θα είναι ανεπαρκής αν το πολιτικό μας σύστημα δεν είναι αποφασισμένο να τηρήσει τη συνταγματική νομιμότητα την επόμενη φορά που η χώρα θα διέλθει σοβαρή κρίση...

Η Ελλάδα χρειάζεται νέα μυαλά, όχι νέα εδάφη...

Δεν ξέρουμε ακόμα όλες τις διαστάσεις τής θανάτωσης Έλληνα στη Βόρειο Ήπειρο από τις αλβανικές αστυνομικές Αρχές ούτε αποδεικνύεται τίποτα με το ότι ο Κ. Κατσίφας ήταν εθνικιστής, σχετιζόμενος με τη γνωστή και μη εξαιρετέα ΜΑΒΗ. Και οι εθνικιστές έχουν το δικαίωμα να υψώνουν σημαία στους τάφους των πεσόντων στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και οι εθνικιστές έχουν το δικαίωμα να μην σκοτώνονται από αστυνομικούς, ακόμα κι αν έχουν πυροβολήσει πρώτοι, στην περίπτωση που υπήρχε τρόπος σύλληψής τους...

Η ελληνική εθνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου υφίσταται διώξεις οι οποίες εμπεριέχουν και οικονομικά κίνητρα. Τα παράλια της Χιμάρας θα μπορούσαν να γίνουν οι νέες Δαλματικές Ακτές και είναι λογικό πολλοί να εποφθαλμιούν και τις εκτάσεις στην περιοχή που ανήκουν σε Έλληνες.

Σε ένα κράτος, άλλωστε, όπως το αλβανικό όπου είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τον έντιμο πολιτικό από τον μαφιόζο δεν πρέπει να ξενίζει ακόμα και η άσκηση σωματικής βίας έως του βαθμού τής δολοφονίας. Κι όσο κι αν είναι εθνικώς επωφελές να επιθυμούμε την ένταξη της Αλβανίας στην ΕΕ, αυτό δεν σημαίνει ότι οι γείτονες είναι έτοιμοι αυτήν τη στιγμή για κάτι τέτοιο. Ο επί δεκαετίες απομονωτισμός τού Χότζα άφησε πολύ βαθιές πληγές, οι οποίες αποτυπώνονται και στον τρόπο που λειτουργεί και το σημερινό κομματικό σύστημα...

Αλίμονο, όμως, αν συμβάλλει και η Ελλάδα, έστω και με έμμεσο τρόπο, στο να αναζωπυρωθεί η ένταση στα Βαλκάνια. Τα σημερινά σύνορα της χώρας μας έχουν χαραχτεί εδώ και καιρό κι αυτό έχει γίνει και με πολύ αίμα...

Το αν θα μπορούσε σήμερα η ελληνική επικράτεια να περιλαμβάνει και τη Βόρειο Ήπειρο, μαζί ενδεχομένως με την Ανατολική Θράκη ή την περιοχή τής Σμύρνης, είναι ερώτημα που αφορά τους ιστορικούς κι απαιτεί μεγάλη εθνική ενδοσκόπηση, αφού τα λάθη μας ήταν μεγάλα. Η Ελλάδα, ωστόσο, δεν χρειάζεται νέα εδάφη, αλλά νέα μυαλά για να προχωρήσει με αισιοδοξία στο μέλλον και να ανασυγκροτήσουμε το σημερινό ελλαδικό χώρο. Ο εθνικισμός, ο οποίος αναθερμαίνεται με αφορμή τη Συμφωνία των Πρεσπών, είναι αδιέξοδος όταν δεν είναι αυτοκαταστροφικός...

 

Συνταγματική Αναθεώρηση του καπιταλισμού και του υπαρκτού σοσιαλισμού...

Η έναρξη της συζήτησης στη Βουλή για τη Συνταγματική Αναθεώρηση αποτελεί μια πολύ καλή ευκαιρία να επιλυθούν ζητήματα τα οποία χρονίζουν κι αποτελούν τροχοπέδη για τη δημοκρατία μας: ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, ο διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας, η περαιτέρω προστασία των δημοσίων αγαθών είναι μερικά μόνο από αυτά. Το κρισιμοτερο, ωστόσο, είναι η δημοκρατία να επεκταθεί περισσότερο σε αυτούς που πραγματικά αφορά, στους πολίτες δηλαδή, οι οποίοι από  ανεύθυνοι κομπάρσοι που δεν αποφασίζουν  κι έτσι μπορουν να πετάνε ντομάτες σε αυτούς που αποφασίζουν, παριστάνοντας οι ίδιοι τους αθώους, πρέπει να αποκτήσουν δικαιώματα συναπόφασης- τουλάχιστον στα περισσότερα ζητήματα- κι επομένωςκαι την ευθύνη που αναλογούν σε αυτά...

Ο Ουίνστον Τσέρτσιλ είχε δίκιο όταν ισχυριζόταν πως το καλύτερο επιχείρημα κατά τής δημοκρατίας είναι μια πεντάλεπτη συζήτηση με έναν μέσο ψηφοφόρο. Ιδίως στην Ελλάδα ο ψηφοφόρος αντιμετωπίζεται και δέχεται κι ο ίδιος να αντιμετωπίζεται ως πελάτης που την ώρα που βρίσκεται στο μαγαζί- κάλπη αντιμετωπίζεται ως ο αλάνθαστος κριτής για να μάθει στη συνέχεια πως δεν ήταν τόσο θεός όσο τον άφησαν να πιστέψει κι ότι μπορεί και να τον έχουν εξαπατήσει...

Μέχρι, όμως, να κατεβεί ο θεός στη Γη και να ορίσει πέντε ή έναν άριστο κοινής αποδοχής η δημοκρατία είναι σαφώς το δικαιότερο των πολιτευμάτων. Μόνο που πρέπει να είναι πραγματική δημοκρατία κι όχι κοινοβουλευτική ολιγαρχία...

Ο δρόμος για την κοινωνική δικαιοσύνη δεν περνά από τον καπιταλισμό- ρυθμισμένο ή αρρύθμιστο- ούτε από τη δικτατορία τού προλεταριάτου. Και τα δύο έχουν δοκιμαστεί από την Ιστορία κι έχουν αποτύχει...

Αν επιθυμούμε μια δίκαιη κοινωνία όπου ο καθένας θα ανταμείβεται με βάση το μόχθο και τις ικανότητές του και η ισονομία και η ισοπολιτεία θα είναι ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση τότε το πολιτικό παιχνίδι πρέπει να ανοίξει σε όλους τους ενήλικες ώστε κανένας να μην αισθάνεται ριγμένος και να μην έχει την πρόφαση πως δεν ρωτήθηκε για όλα όσα του επιβλήθηκαν. Μόνο που ο δημοκρατικός πολίτης δεν διαμορφώνεται από τη μία ημέρα στην άλλη και γι' αυτό οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες πρέπει να κλιμακωθούν από το επίπεδο της συνοικίας αρχικώς στο εθνικό και στο ευρωπαϊκό στην ολοκλήρωσή τους. Τα δημοψηφίσματα θα είναι πανάκεια μόνο όταν όσοι συμμετέχουν σε αυτά θα αποφασίζουν με βάση το δημόσιο κι όχι το προσωπικό συμφέρον κι έχοντας και γνώση κι όχι μόνο θυμικό... 

Το 2018 δεν είναι 1989 για να κρίνει εκλογές...

Το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια τής παντοδυναμίας του είχε πάψει να αποτελεί ένα λαϊκό κίνημα ανατροπής τής καθεστηκυίας τάξης- αν υποθέσουμε πως ήταν ποτέ τέτοιο- και είχε μετατραπεί σε έναν καλοκουρδισμένο μηχανισμό αναπαραγωγής τής εξουσίας, στον οποίο όσοι εισέρχονταν το έκαναν για λόγους καριέρας κι όχι, βεβαίως, για τη σωτηρία τού λαού. Ιδίως στα σημιτικά χρόνια ο σοσιαλισμός είχε πάει περίπατο και είχε παραδώσει την θέση του στο ντε φάκτο νεοφιλελευθερισμό με μπόλικη δόση διαφθοράς.

Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι όλοι οι πασόκοι είναι λαμόγια κι ότι όλοι οι πασόκοι που πήγαν στο ΣΥΡΙΖΑ το έκαναν για να σώσουν το τομάρι τους. Αρκετοί, όμως, είναι και λαμόγια και καρεκλοκένταυροι...

Αν ο Γ. Παπαντωνίου είναι ένοχος, πρέπει να τιμωρηθεί για τις πράξεις του όπως του αξίζει. Αν, ωστόσο, πιστεύουν στο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα κερδίσουν τις εκλογές με την ανάδειξη σκανδάλων τής σημιτικής ή ακόμα και της σαμαρικής περιόδου μάλλον δεν έχουν καταλάβει ότι βρισκόμαστε στο 2018 κι όχι στο 1989. Άλλωστε η προσοχή τής κοινής γνώμης είναι στραμμένη σε αυτόν που κυβερνά κι όχι σε αυτόν που κυβερνούσε και δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι όταν αύριο μεθαύριο οι συριζαίοι εγκαταλείψουν την εξουσία θα έχουν αφήσει πίσω τους μια χώρα αμόλυντη κι από τα δικά τους σκάνδαλα. Μάλλον το αντίθετο θα συμβεί, αφού δεν είναι λίγοι οι φερόμενοι αριστεροί οι οποίοι έχουν προλάβει αυτά τα τριάμισι χρόνια να βάλουν το χέρι στο μέλι περισσότερο από τους πασόκους αριστερούς τα προηγούμενα 30 χρόνια...

Οι εκλογές θα κριθούν εκεί που κρίνονται σε κάθε χώρα που το προλεταριάτο της είναι λούμπεν, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, στο πόσα φράγκα δηλαδή έχει στην τσέπη του ο καθένας μας. Δεν είμαι η Μαρία Αντουανέτα για να απαρνιέμαι το χρήμα, το αντίθετο, ούτε όμως κρίνω με βάση τη φωτογραφία τής στιγμής ή στη λογική "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους" ή της ακατάσχετης παροχολογίας ενόψει εκλογών...

Μπορώ ακόμα και να συγχωρήσω τις συριζαίικες αμαρτίες αν διαπιστώσω ένα αναπτυξιακό σχέδιο για το αύριο με κοινωνική δικαιοσύνη και λογική. Μέχρι τώρα, όμως, βλέπω κόμματα έτοιμα να επαναλάβουν τα λάθη που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Και γι' αυτό ένας Γ. Παπαντωνίου ή μια Novartis κι ένα ΚΕΕΛΠΝΟ είναι πολύ λίγοι για να με αποπροσανατολίσουν...

Ο αρχιερέας οφείλει μια εξομολόγηση...

Για το φιλελεύθερο- νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο η οκταετία Σημίτη θεωρείται κάτι σαν το χρυσό αιώνα τού Περικλέους, την τετραετία τού Ιωάννη Καποδίστρια ή τα χρόνια τού Ελευθερίου Βενιζέλου. Για τους ίδιους είναι η εποχή που η χώρα εγκατάλειψε τον ανατολίτικο παπανδρεϊκό λαϊκισμό κι ενστερνίστηκε το δυτικό εκσυγχρονισμό.

Μπορούν, άλλωστε, να βαυκαλίζονται δικαιολογημένα πως όσοι διαδέχθηκαν τον αρχιερέα τής διαπλοκής αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Μόνο που πίσω από τη φανταχτερή βιτρίνα των Ολυμπιακών Αγώνων, των υπερκοστολογημένων δημόσιων έργων και της περιλάλητης ένταξης στην ΟΝΕ βρισκόταν ένα σάπιο σύστημα εξουσίας το οποίο βασίστηκε στην προνομιακή του σχέση με την τότε διαπλοκή προκειμένου να κρατηθεί επί χρόνια στην εξουσία και πολλοί από όσους συμμετείχαν σε αυτό να βγάλουν τόσα λεφτά που δεν χρειάζεται να εργαστούν ούτε τα δισέγγονά τους...

Για κάθε υπουργό των κυβερνήσεων Σημίτη που οδηγείτο στη Δικαιοσύνη ή και φυλακιζόταν η μόνιμη επωδός από τα μιντιακά παπαγαλάκια που έτρωγαν με χρυσά κουτάλια και μπαινόβγαιναν στο Μαξίμου στα χρόνια τού "εκσυγχρονισμού" ήταν πως λειτουργούσε αυτόνομα, δίχως τη γνώση τού "Μεγάλου Αρχηγού". Για κάθε Τσουκάτο, Πανταγιά, Τσοχατζόπουλο, Μαντέλη, Παπαντωνίου κ.λπ. υπήρχε στην ουσία η δικαιολογία πως ο Κ. Σημίτης απλώς προέδρευε και στο περίφημο μπλοκάκι του κατάγραφε μόνο τις μεταρρυθμιστικές του πρωτοβουλίες κι όχι τις λοβιτούρες των δικών του παιδιών. Επέλεγαν, δηλαδή, να τον περιγράφουν περίπου ως ανόητη μαριονέτα για να τον γλιτώνουν από τις εύλογες απορίες: "πόσα γνώριζε και πόσο συμμέτοχος ήταν κι ο ίδιος στο μεγάλο φαγοπότι";...

Κι αυτή ακριβώς είναι τώρα η ερώτηση που οφείλει να απαντήσει ο πρώην πρωθυπουργός πριν μας δώσει οποιοδήποτε νέο χρησμό για το πού πηγαίνει η Ελλάδα. Είχε δίκιο όταν έλεγε πως η διαφθορά στη χώρα μας είναι κοινωνικό φαινόμενο, μόνο που αυτό δεν τον αθωώνει για όσα έγιναν όταν εκείνος την κυβερνούσε και, κυρίως, δεν μπορεί να αποτελεί άφεση αμαρτιών για τα κρίματα των ανθρώπων που συμμετείχαν στα υπουργικά του συμβούλια. Οφείλει, επομένως, πρώτα να καθαρίσει το όνομά του και ύστερα, με δικαιωμένη ή όχι τη συνείδησή του, μπορεί να επιδοθεί ξανά στο αγαπημένο του χόμπι, να συνωμοτεί δηλαδή για μια κεντροαριστερά κομμένη και ραμμένη στα δικά του μέτρα, αυτά ενός πολιτικού νάνου που ίσως και να είναι διεφθαρμένος...

Βαρετά κόμματα με βουλευτές-ποδοσφαιριστές...

Ο αριθμός των Ελλήνων βουλευτών που μεταπηδούν από το ένα κόμμα στο άλλο- μερικές φορές και σε περισσότερα- ενδεχομένως να αποτελεί και παγκόσμιο ρεκόρ. Αν μη τι άλλο αποδεικνύει τη διπλή παθογένεια του κομματικού μας συστήματος. Από τη μία έχουμε κομματικούς οργανισμούς και ηγέτες που δεν μπορούν να συναρπάσουν σε βαθμό που να κερδίσουν έστω τη στοιχειώδη αφοσίωση των υφισταμένων τους- οργανισμοί οι οποίοι δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν πολυσυλλεκτικοί- κι από την άλλη πολιτικούς που συμπεριφέρονται σαν να ήταν επαγγελματίες αθλητές, που μεταγράφονται από τη μία ομάδα στην άλλη, κι όχι πολιτικές προσωπικότητες με στέρεες ιδεολογικές αντιλήψεις τις οποίες δεν ανταλλάζουν "στο γιουσουρούμ για ένα κοστούμ"...

Όσοι, επομένως, εμφανίζονται σίγουροι είτε ότι θα υπάρξει κυβερνητική πλειοψηφία στην περίπτωση αποχώρησης Καμμένου είτε ότι δεν θα υπάρξει, καλό θα ήταν να μην παίξουν όλα τους τα λεφτά σε μια πιθανότητα. Δεν χρειάζεται, άλλωστε, να πάμε μακριά- αρκεί να περάσουμε τα σύνορα με την ΠΓΔΜ- για να διαπιστώσουμε ότι και στη σύγχρονη πολιτική ο χρηματισμός είναι απλώς ένα ακόμα μέσο προκειμένου να προωθούνται στρατηγικές επιλογές οι οποίες μοιάζουν ακατανόητες διά γυμνού οφθαλμού. Ζούμε, επίσης, σε έναν κόσμο όπου τα "fake news" έχουν μεγαλύτερη αξία από την αλήθεια αν λάβουν τη "νομιμοποίηση" των μέσων κοινωνικής δικτύωσης...

Όπως κι αν έχει, όποιο μήνα κι αν πραγματοποιηθούν, οι βουλευτικές εκλογές είναι αναπότρεπτες το 2019. Θα βοηθούσε, ωστόσο, την πολιτική σταθερότητα αν στην επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση συμπεριληφθεί και διάταξη που θα καθιστά υποχρεωτική την τέλεσή τους στο τέλος τής τετραετίας, εκτός από πολύ συγκεκριμένες κι αυστηρώς διατυπωμένες περιπτώσεις. Σπαταλιέται πολύς χρόνος, ενέργεια και χρήμα σε αυτήν τη χώρα για μικροπολιτικά παιχνίδια τα οποία έχουν διαχρονικές συνέπειες, ιδίως αν σκεφτούμε πόσο έχουν επηρεάσει αρνητικώς την οικονομία κι όχι μόνο λαϊκίστικες αποφάσεις που ελήφθησαν υπό την πίεση της κάλπης. Προκειμένου κάποιοι να επιβιώσουν πολιτικώς φτάσαμε έως και τη χρεοκοπία...