Οι δικαστές, είτε είναι Έλληνες είτε αλλοδαποί, δεν είναι υπεράνω υποψίας ούτε η άσκηση κριτικής σε βάρος τους μπορεί να θεωρηθεί ασέβεια προς τους θεσμούς. Αλίμονο, στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν ιερές αγελάδες. Το ίδιο, προφανώς, ισχύει και για την Λάουρα Κοβέσι. Μόνο που ο τελευταίος που δικαιούται να αφήνει αιχμές εναντίον της είναι ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος κατά το παρελθόν έχει στοχοποιήσει ουκ ολίγους πολιτικούς του αντιπάλους κατηγορώντας τους για παρεμβάσεις στο έργο τής δικαιοσύνης απλώς και μόνο γιατί έχουν σχολιάσει αρνητικά αποφάσεις της, όπως και για αντιευρωπαϊσμό...
Δεν συμφωνώ με την πλήρη κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας. Θα οδηγήσει σε μια άνευ προηγούμενου, ακόμα και για τη χώρα μας, ποινικοποίηση της πολιτικής μας ζωής κι επικράτηση του ποινικού λαϊκισμού. Από την άλλη, ωστόσο, όταν οι δικογραφίες που καταφτάνουν στη Βουλή προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η οποία δεν ασχολείται με το αν ένας βουλευτής καταπάτησε το χωράφι τού γείτονά του, η άρση θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη όσο κι άμεση. Σε διαφορετική περίπτωση, δίνεται η δυνατότητα να στήνονται θεωρίες συνωμοσίας όπως για την Ρουμάνα- ποιος ξέρει, ίσως θαυμάστρια του Τσαουσέσκου- που θέλει να αποσταθεροποιήσει την Ελλάδα για χάρη τής τσαρικής Ρωσίας...
Όπως κι αν έχει, το ότι περιμένουμε από μία ξένη εισαγγελέα να καταπολεμήσει τη διαφθορά, όπως από ξένους διαιτητές να επιβάλλουν το 50- 50 στα ποδοσφαιρικά ντέρμπι, αρκούν από μόνα τους ως παραδείγματα για να καταρρίψουν οποιοδήποτε επιχείρημα Μητσοτάκη για το κράτος δικαίου. Όπως η οικονομία, με τον ίδιο τρόπο και η δικαιοσύνη είναι και θέμα αξιοπιστίας κι εμπιστοσύνης των πολιτών. Όταν αυτά τα συναισθήματα απουσιάζουν σε πλειοψηφικό βαθμό τότε και η πραγματική δημοκρατία κλονίζεται. Εύχομαι όχι ανεπανόρθωτα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου