Το 2012 και το 2015, ακόμα και το 2019, ο Αλ. Τσίπρας δεν χρειαζόταν να εκβιάζει για τη λαϊκή ψήφο. Την είχε στο τσεπάκι του με ένα καθαρό πολιτικό αφήγημα, το αντιμνημονιακό και την ελπίδα για μια καλύτερη και δικαιότερη ζωή, το οποίο προσέλκυε τα πλήθη. Αν, μάλιστα, δεν είχε χρησιμοποιήσει το σύστημα κάθε πιθανό κι απίθανο εκφοβισμό ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε πριν καμιά δεκαετία να φτάσει και μεγαλύτερα ποσοστά και να μην χρειαζόταν να κυβερνήσει με τους ΑΝΕΛ. Το δημοψήφισμα ήταν, απλώς, μια ένδειξη της άδολης πίστης ενός λαού στον ηγέτη του...
Σήμερα, όμως, έχουμε 2026 κι ο Αλέξης πλέον δεν συγκινεί τα πλήθη αλλά τα εκβιάζει, με έναν εκβιασμό συναισθηματικό. Τους λέει, επί της ουσίας, "ξέρω ότι σας απογοήτευσα, ότι δεν με αγαπάτε πια ή όχι, τέλος πάντων, όσο με αγαπούσατε αλλά κάντε την καρδιά σας πέτρα, κλείστε τη μύτη σας και ψηφίστε με". Με λίγα λόγια μας λέει, "είμαι κι εγώ απατεωνάκος αλλά όχι τόσο μεγάλος όσο ο Κυριάκος". Και σε αυτό έχει δίκιο...
Ο καθένας μας φυσικά θα ψηφίσει με το δικό του κριτήριο. Μόνο που η νέα μεταπολίτευση δεν θα γίνει από παλιά υλικά. Κι αν γίνει θα είναι φτυστή με την πρωτότυπη, ικανοποιητική δηλαδή σε σχέση με τις δικτατορίες αλλά μη ριζοσπαστική, διαχειριστική κι όχι επαναστατική. Δεν ισχυρίζομαι πως διαθέτει κάποιο άλλο κόμμα πολύ καλύτερα χαρακτηριστικά από τη ΝΔ και την ΕΛΑΣ. Το There Is No Alternative (ΤΙΝΑ), όμως, όποιος το επικαλείται οφείλει και να το συνοδεύει με επίσκεψη- φόρο τιμής στον τάφο τής Μάργκαρετ Θάτσερ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου