Ρώτα έστω το ChatGPT πώς σώζονται οι σκλάβοι...

Στη Μαδρίτη εκατοντάδες ή και χιλιάδες πολίτες έχουν στήσει αντίσκηνα στην κεντρικότερη πλατεία τής πρωτεύουσας της Ισπανίας ζητώντας νομοθεσία για την προστασία τής πρώτης κατοικίας ύστερα από την έξωση 87χρονης για χάρη μιας εταιρείας. Στην Ελλάδα εργαζόμενοι της Βιολάντα υπερασπίζονται, ακόμα κι εκβιάζοντας συναδέλφους τους, το υπόδικο αφεντικό τους το οποίο κατηγορείται για το θάνατο πέντε εργατριών στην έκρηξη που συνέβη στο εργοστάσιο των Τρικάλων τον περασμένο Ιανουάριο. Γιατί χρησιμοποιώ αυτά τα δύο παραδείγματα; Για να καταδείξω πως την ταξική συνείδηση θέλουν να βάλουν στα μουσεία μόνο όσοι έχουν συμφέρον να το κάνουν και πάντως σε αυτούς που επωφελούνται δεν περιλαμβάνονται ούτε το προλεταριάτο ούτε το πρεκαριάτο...

Καμία αντίρρηση, τη μεγαλύτερη ευθύνη έχουν πάντοτε εκείνοι που λαμβάνουν τις αποφάσεις. Αν, όμως, βρίσκουν απέναντί τους έναν παθητικό λαό ή και πρόθυμο να πιει το δηλητήριο που τον ποτίζουν τότε αυτός ο λαός δεν θα έχει και πολλά ελαφρυντικά να επιδείξει στο δικαστήριο της Ιστορίας. Αν δεν βγούμε εμείς στους δρόμους για να απαιτήσουμε καλύτερα ενοίκια ή συνθήκες εργασίας ας μην περιμένουμε να το κάνουν το Airbnb ή οι εργοδότες. Πολλώ δε μάλλον όταν ειρωνευόμαστε όσους δεν αποδέχονται καμία τετελεσμένη μοίρα...

Θα ήταν αστείο αν δεν ήταν τραγικό: η κοινωνική πλειοψηφία τρέμει την τεχνητή νοημοσύνη- εν μέρει δικαίως- για τα όσα μπορεί να επιφέρει στο μέλλον τής ανθρωπότητας αλλά αδιαφορεί για τα όσα της επισυμβαίνουν στο εδώ και τώρα από την κοινωνική μειοψηφία. Αν δεν μπορούμε να βρούμε σπίτι ή να κάνουμε διακοπές στη χώρα μας δεν είναι ευθύνη τού ChatGPT ή του Gemini αλλά όσων μετατρέπουν τις πόλεις και τους τουριστικούς μας προορισμούς σε κλαμπ για λίγους, συνήθως πλούσιους αλλοδαπούς. Κι αν δεν διαμαρτυρηθούμε πρώτα εμείς γι' αυτό κι όσο πιο δυναμικά γίνεται δεν θα το κάνει κανένας άλλος στη θέση μας...

  

 

Αδικούμε τις στρουθοκάμηλους...

Είναι αμφίβολο αν οι στρουθοκάμηλοι χώνουν όντως το κεφάλι τους στην άμμο όταν διαισθάνονται κίνδυνο, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο αυτοπροστατεύονται. Το πιθανότερο είναι πως όχι. Οι άνθρωποι, πάντως, το κάνουμε συχνά. Είτε γιατί πιστεύουμε ότι έτσι αποφεύγουμε μια δύσκολη κατάσταση είτε γιατί θεωρούμε πως είναι η καλύτερη μέθοδος για να αγνοήσουμε όλα όσα είναι τόσο οφθαλμοφανή που μόνο αν τυφλωθούμε οικειοθελώς θα καταφέρουμε να αποφύγουμε την αναμέτρηση με την πραγματικότητα...

Τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο, όπως και η ανάγκη να πιαστούμε από κάπου σε δύσκολους καιρούς ή να μην απογοητευτούμε από τις επιλογές μας. Σε αυτό το πλαίσιο, κλείνουμε τα μάτια μας στις ενδείξεις, στις αποδείξεις και στα γεγονότα, στιγματίζουμε όσους μας τα υποδεικνύουν και συνεχίζουμε την πορεία μας προς το γκρεμό με το χαμόγελο στα χείλη. Είμαστε πρόθυμοι να υπερασπιστούμε με πάθος τα ίδια και τα αντίθετά τους αρκεί να συμβαδίζουν με τη βαθιά μας επιθυμία να μην μας βυθίσουν οι ψευδαισθήσεις μας...

Η υποταγή τής μάζας στον αρχηγό τής αγέλης δεν είναι δημιούργημα του 21ου αιώνα, είναι κομμάτι τού συλλογικού μας ασυνείδητου από τα πανάρχαια χρόνια. Γι' αυτό και δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει και τόσο πολύ το ότι, για παράδειγμα, εργαζόμενοι της Βιολάντα μόνο που δεν σήκωσαν στα χέρια τον εργοστασιάρχη που ενδέχεται να έχει σοβαρές ποινικές ευθύνες για τον θάνατο πέντε συναδέλφων τους... 

Ακολουθούμε αρχέτυπα μεγαλώνοντας σε μια κοινωνία και σε ένα σύστημα που τα αναπαράγει με ευκολία για να διαιωνίζεται και το ίδιο. Η αλλαγή τού μοντέλου θέλει τόλμη και η τόλμη πολίτες. Και τα δύο, είδη δυσεύρετα... 

                                                                                    

Καλύτερα Νίκη της Σιωπής παρά Νίκη της Υποκρισίας...

Τις τελευταίες ημέρες διεξάγεται μια άχαρη δημόσια συζήτηση για τον τρόπο υπολογισμού των εργατικών δυστυχημάτων. Συμπεριλαμβάνεται, για παράδειγμα, σε αυτά μια καρδιακή ανακοπή ή ένα εγκεφαλικό εν ώρα εργασίας; 

Αν κάποιος εργαστεί 13ωρο και σκοτωθεί σε τροχαίο γυρνώντας σπίτι του; Αν απασχολείται με μπλοκάκι, είναι ναύτης ή αγρότης; Φυσικά και πρέπει να καταλήξουμε κάποια στιγμή σε έναν κοινό ορισμό, όπως και στην όσο το δυνατό πιο γρήγορη ανακοίνωση των σχετικών στοιχείων, αλλά στο μεσοδιάστημα εργαζόμενοι κι εργάτες, εργαζόμενες κι εργάτριες θα συνεχίσουν να χάνουν τη ζωή τους στην καρμανιόλα που λέγεται "προτεραιοποίηση του κέρδους έναντι της ασφάλειας στο χώρο εργασίας"...

Προφανώς και η "Βιολάντα" δεν θα είναι το τελευταίο εργατικό δυστύχημα ακόμα κι αν τηρούνται από εδώ και πέρα 100% όλα τα πρότυπα ασφαλείας. Το κακό μπορεί να συμβεί παντού κι οποτεδήποτε ακόμα κι αν δεν υπάρχει δόλος ή σοβαρή αμέλεια. 

Η εργατική νομοθεσία, ωστόσο, δεν μας έχει έρθει από τον Μωυσή ύστερα από επίσκεψή του στο Σινά. Είναι πολιτική απόφαση και το προς τα πού γέρνει το ζύγι μαρτυρά κάθε φορά τις προτεραιότητες της όποιας κυβέρνησης. Όταν, συνεπώς, έχεις καταργήσει την αιτιολογημένη απόλυση, έχεις αποδυναμώσει το ΣΕΠΕ, έχεις καθιερώσει το δεκάωρο και το 13ωρο δεν χρειάζεται να πεις τίποτα. Γι' αυτό, μάλλον, και η Ν. Κεραμέως, η αρμόδια υπουργός Εργοδοσίας επί της ουσίας, έχει πάρει όρκο σιωπής...

Από την άλλη, ίσως και να είναι πιο έντιμο να μην μιλάς όταν έχεις τη φωλιά σου λερωμένη. Τουλάχιστον δεν υποκύπτεις στον πειρασμό τής υποκρισίας. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, η σιωπή δεν ξεπλένει την ενοχή κι αυτή είναι μια κυβέρνηση- η Κεραμέως είναι, απλώς, ένα εκτελεστικό της όργανο- η οποία από την πρώτη μέχρι και την τελευταία της απόφαση θα προτεραιοποιεί τα συμφέροντα των λίγων έναντι των πολλών. Αργά ή γρήγορα, όμως, θα αντιληφθεί πως κανείς και ποτέ δεν έχει καταφέρει να εξαπατά τους πάντες για πάντα...