Καλύτερα Νίκη της Σιωπής παρά Νίκη της Υποκρισίας...

Τις τελευταίες ημέρες διεξάγεται μια άχαρη δημόσια συζήτηση για τον τρόπο υπολογισμού των εργατικών δυστυχημάτων. Συμπεριλαμβάνεται, για παράδειγμα, σε αυτά μια καρδιακή ανακοπή ή ένα εγκεφαλικό εν ώρα εργασίας; 

Αν κάποιος εργαστεί 13ωρο και σκοτωθεί σε τροχαίο γυρνώντας σπίτι του; Αν απασχολείται με μπλοκάκι, είναι ναύτης ή αγρότης; Φυσικά και πρέπει να καταλήξουμε κάποια στιγμή σε έναν κοινό ορισμό, όπως και στην όσο το δυνατό πιο γρήγορη ανακοίνωση των σχετικών στοιχείων, αλλά στο μεσοδιάστημα εργαζόμενοι κι εργάτες, εργαζόμενες κι εργάτριες θα συνεχίσουν να χάνουν τη ζωή τους στην καρμανιόλα που λέγεται "προτεραιοποίηση του κέρδους έναντι της ασφάλειας στο χώρο εργασίας"...

Προφανώς και η "Βιολάντα" δεν θα είναι το τελευταίο εργατικό δυστύχημα ακόμα κι αν τηρούνται από εδώ και πέρα 100% όλα τα πρότυπα ασφαλείας. Το κακό μπορεί να συμβεί παντού κι οποτεδήποτε ακόμα κι αν δεν υπάρχει δόλος ή σοβαρή αμέλεια. 

Η εργατική νομοθεσία, ωστόσο, δεν μας έχει έρθει από τον Μωυσή ύστερα από επίσκεψή του στο Σινά. Είναι πολιτική απόφαση και το προς τα πού γέρνει το ζύγι μαρτυρά κάθε φορά τις προτεραιότητες της όποιας κυβέρνησης. Όταν, συνεπώς, έχεις καταργήσει την αιτιολογημένη απόλυση, έχεις αποδυναμώσει το ΣΕΠΕ, έχεις καθιερώσει το δεκάωρο και το 13ωρο δεν χρειάζεται να πεις τίποτα. Γι' αυτό, μάλλον, και η Ν. Κεραμέως, η αρμόδια υπουργός Εργοδοσίας επί της ουσίας, έχει πάρει όρκο σιωπής...

Από την άλλη, ίσως και να είναι πιο έντιμο να μην μιλάς όταν έχεις τη φωλιά σου λερωμένη. Τουλάχιστον δεν υποκύπτεις στον πειρασμό τής υποκρισίας. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, η σιωπή δεν ξεπλένει την ενοχή κι αυτή είναι μια κυβέρνηση- η Κεραμέως είναι, απλώς, ένα εκτελεστικό της όργανο- η οποία από την πρώτη μέχρι και την τελευταία της απόφαση θα προτεραιοποιεί τα συμφέροντα των λίγων έναντι των πολλών. Αργά ή γρήγορα, όμως, θα αντιληφθεί πως κανείς και ποτέ δεν έχει καταφέρει να εξαπατά τους πάντες για πάντα... 

Δεν φταίνε τα fortune cookies...

Την ώρα τουλάχιστον που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν γνωρίζαμε τα ακριβή αίτια της τραγωδίας στα Τρίκαλα. Όσα ακολουθούν, συνεπώς, γράφονται εξ αφορμής της κι όχι γιατί σχετίζονται απαραιτήτως μαζί της. 

Η πικρή αλήθεια είναι ότι την τελευταία επταετία το καθεστώς Μητσοτάκη έχει κάνει πάρα πολλά για να υλοποιήσει την προεκλογική δέσμευση του σημερινού πρωθυπουργού το 2019 στους εργοδότες πως θα γκρέμιζε κάθε έλεγχο που γίνεται σε βάρος τους. Κι όχι μόνο αυτό αλλά από τότε έχουν νομοθετηθεί πρώτα το δεκάωρο και στη συνέχεια το 13ωρο. 

Το ότι έχουν αυξηθεί και τα εργατικά δυστυχήματα παραλλήλως με το ωράριο δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι είναι μια απλή σύμπτωση. Οι συμπτώσεις, άλλωστε, είναι αιτιότητες που δεν έχουμε ακόμα διαλευκάνει...

Αλίμονο, ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του δεν επιθυμούν να σκοτώνονται οι εργαζόμενοι και να μην γυρίζουν σπίτι τους από τη δουλειά τους ζωντανοί. Όπως, όμως, κι ο νεοφιλελευθερισμός τον οποίο πρεσβεύουν αποδέχονται πως στο όνομα της παραγωγικότητας και του υπερκέρδους είναι λογικό όσοι παράγουν τον πλούτο να ξεζουμίζονται ή και να χάνουν τη ζωή τους ακόμα. Είναι, απλώς, μια παράπλευρη απώλεια στον εμπορικό μας πόλεμο με την Κίνα κι όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει. Απλά πράγματα...

Αυτός ο κόσμος στον οποίο σκοτώνονται κι εργάτριες με ανήλικα παιδιά στη νυχτερινή τους βάρδια ήταν, είναι και θα είναι άδικος. Δεν τον έκανε ο Μητσοτάκης ούτε θα πάψει να είναι όταν, με το καλό, αποχωρήσει από την πρωθυπουργία. Χρέος μας, όμως, είναι να τον παραδώσουμε στις επόμενες γενιές λιγότερο άδικο από όσο τον παραλάβαμε κι αν δεν τα καταφέρουμε αυτό θα είναι και το μέτρο τής αποτυχίας μας. Χωρίς καμία δικαιολογία που να μπορεί να σταθεί στο ζύγι τής ιστορίας...

 

Πού να κάνεις επανάσταση ύστερα από 13 ώρες στο μαγκανοπήγαδο;...

Οι βουλευτές τής ΝΔ που θα ψηφίσουν το 13ωρο οφείλουν πρώτοι από όλους να συμμορφωθούν για να δώσουν το καλό παράδειγμα: να βρίσκονται, δηλαδή, στη Βουλή πέντε ημέρες την εβδομάδα- και Σάββατα αν χρειάζεται- από τις εννέα το πρωί μέχρι τις δέκα το βράδυ. Φυσικά στο ωράριό τους δεν θα συμπεριλαμβάνονται ο χρόνος που απαιτείται για να πάνε και να φύγουν από το Κοινοβούλιο με κρατικό αυτοκίνητο που οδηγεί ο αστυνομικός τους ούτε η παρουσία τους στο κυλικείο ή στο εντευκτήριο. Ας τα δοκιμάσουν όλα αυτά για μια εβδομάδα κι αν μετά θα έχουν μετανιώσει για την επιλογή τους να προσθέσουν ένα ακόμα λιθαράκι στον εργασιακό μεσαίωνα μπορούν και να ζητήσουν την αναίρεση του νέου εκτρώματος Κεραμέως για χάρη των μεγαλοεργοδοτών στον τουρισμό και στον επισιτισμό...

Και στα εργασιακά το καθεστώς Μητσοτάκη επιβάλλει το δόγμα τού σοκ. Κανείς δεν κατάλαβε πότε περάσαμε από το δεκάωρο για να μαζεύουμε ελιές, όπως έλεγε ο Κ. Χατζηδάκης, στο 13ωρο ώστε οι εξουθενωμένοι εργαζόμενοι γονείς να βλέπουν τα παιδιά τους τρεις από τις επτά ημέρες τής εβδομάδας κι αυτό να χαρακτηρίζεται και δημογραφική πολιτική, πέρα από όλα τα άλλα. Αντί να συζητάμε το 35ωρο με τις ίδιες αποδοχές καταργούμε ακόμα και το δικαίωμα της 11ωρης ανάπαυσης. Ούτε η Θάτσερ θα τολμούσε να νομοθετήσει κάτι παρόμοιο...

Υπάρχει, όμως, κάτι πολύ βαθύτερο από την εργασιακή επισφάλεια και την ανεργία οι αριθμοί τής οποίας μασκαρεύονται πίσω από τον αποκλεισμό των μακροχρόνια άνεργων, τη φυγή πολλών στο εξωτερικό και το δημογραφικό. Ο εξαντλημένος πολίτης είναι ο ανενεργός πολίτης. Ο επισφαλής πολίτης είναι ο φοβισμένος πολίτης και, συνεπώς, ο καλύτερος πελάτης των φεουδαρχών... 

Αν στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης πρέπει να δουλεύουμε από νύχτα σε νύχτα επί καθημερινής βάσης είναι προφανές ότι κάποιοι εμπαίζουν τη φυσική μας νοημοσύνη. Και το κάνουν ομολογουμένως καλά... 

 

Θέλετε κυβέρνηση ή δικαιοσύνη;...

 Έπρεπε  να φτάσει κοντά στο θάνατο ένας άνθρωπος, να τον στηρίζει η συντριπτική πλειοψηφία τού ελληνικού λαού κι ο αρχιδελφίνος Μητσοτάκη για να πέσει μια αυτονόητη σταγόνα δικαιοσύνης σε αυτήν τη χώρα. Κι αυτό από μόνο του είναι ενδεικτικό τής σήψης στην οποία βρισκόμαστε και την οποία, ως επί το πλείστον, ανεχόμαστε. Αν για να προχωρήσει μια εκταφή νεκρού που ζητά ο πατέρας του πρέπει ο χαροκαμένος γονιός να κάνει απεργία πείνας επί ημέρες πώς να μην μας κυβερνά η διαφθορά;...

Μια γρήγορη ματιά στην επικαιρότητα κι ο οποιοσδήποτε μπορεί να αντιληφθεί το μέγεθος της σαπίλας: καλοταϊσμένοι κι αδιευκρίνιστοι υπουργοί να αμφισβητούν τον αγώνα τού Πάνου Ρούτσι, καταθέσεις στην εξεταστική τού ΟΠΕΚΕΠΕ όπου ο ένας φαύλος δίνει τον άλλο για να σώσει το τομάρι του, ιδιωτικά κολέγια που βαφτίζονται πανεπιστήμια χωρίς καθηγητές, με προγράμματα σπουδών τής πλάκας κι εγκαταστάσεις σε ορόφους πολυκατοικιών, ένα νομοσχέδιο που καθιερώνει το 13ωρο εργασίας κι ένα κράτος που δεν αναγνωρίζει τη γενοκτονία στη Γάζα... 

Η κοινωνία ζαλισμένη δεν ξέρει για ποιο πράγμα να πρωτοξεσπάσει κι έτσι μένει αμήχανη να συσσωρεύει οργή μέχρι το τελικό μπαμ. Κι όταν, αναπόφευκτα, συμβεί θα μας μιλάνε και πάλι για σταθερότητα και για τον κίνδυνο ακυβερνησίας. Λες και δεν μπορούν κι άλλοι να είναι το ίδιο διεφθαρμένοι με αυτούς που σήμερα κυβερνούν...

Τι να περιμένεις, όμως, από ένα σύστημα εξουσίας που αισθάνεται καλά με τον εαυτό του γιατί, όπως είπε η Ευρωπαία Εισαγγελέας, είναι κι άλλοι το ίδιο διεφθαρμένοι με αυτό; Φυσικά όχι και πολλά, μόνο που για να ξεμπερδεύουμε με δαύτους δεν αρκεί να τους αντικαταστήσουμε με "καλύτερους κι ωριμότερους διαχειριστές". Χρειάζεται μια επανάσταση νοοτροπιών η οποία, όμως, δεν θα συμβεί ποτέ όσο τρέχουμε από το ένα βουλευτικό γραφείο στο άλλο για μικροεξυπηρετησούλες που καταλήγουν να αναπαράγουν τον κοτζαμπασισμό...

 

 

Προλαβαίνει και το 24ωρο...

13 ώρες δουλειάς και 11 ώρες ψυχοθεραπείας για να αντέχεις τις υπόλοιπες. Αυτή είναι η επιλογή τής κυβέρνησης για τους εργαζόμενους, τουλάχιστον ορισμένων ειδικοτήτων. Κι αυτό στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης όπου θα έπρεπε να συζητάμε για λιγότερες ώρες εργασίας και περισσότερες ώρες ανάπαυσης. Το νέο, όμως, αντεργατικό νομοσχέδιο που έφερε η Μητσοτάκης Α.Ε. στη Βουλή αποδεικνύει για μια ακόμα φορά πόσα βήματα πίσω έχουν γίνει τα τελευταία έξι χρόνια και στα ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης...

Φυσικά κι ο πρωθυπουργός και η αρμόδια υπουργός Κεραμέως που τρέχει όλα τα πρότζεκτ των ολιγαρχών γνωρίζουν ότι εργοδότης κι εργαζόμενος δεν έχουν την ίδια ισχύ. Κι αυτό μολονότι ο Μητσοτάκης δεν έχει, επί της ουσίας, εργαστεί ποτέ στη ζωή του στον ιδιωτικό τομέα. Προφανώς και ξέρουν, επίσης, ότι ο αρρύθμιστος καπιταλισμός παράγει κι αναπαράγει ανισότητες. Αυτός ο αρρύθμιστος καπιταλισμός, όμως, τους συντηρεί κι αυτόν τον αρρύθμιστο καπιταλισμό θα υπηρετήσουν μέχρι να πάρουν πόδι...

Και η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση; Τι κάνει η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση; Ο Ν. Ανδρουλάκης ψάχνει αφορμές για να διαγράψει Δούκα- Γερουλάνο, στο ΣΥΡΙΖΑ και στη ΝΕΑΡ παρακαλάνε τον Αλ. Τσίπρα να τους περιμαζέψει και η ακροδεξιά ετοιμάζεται να υποδεχθεί τον δικό της μεσσία, τον Αντ. Σαμαρά. Κοινώς, ο Μητσοτάκης παίζει μπαλίτσα μόνος του. Γιατί, συνεπώς, να μην το κάνει μέχρι και τα μέσα τού 2027 αφού το μπορεί; Προλαβαίνει, άλλωστε, να καθιερώσει και την 24ωρη εργασία με μικρά διαλείμματα- μικρά όμως- για λίγο ύπνο για τους σκλάβους...