Η δημοκρατία δεν πρέπει να φοβάται τις συγκεντρώσεις των εχθρών της αλλά τα κενά της που τους εκτρέφουν...

Το ανέβασμα την Κυριακή της παράστασης "Ισορροπία του Nash" αποτέλεσε μια νίκη απέναντι στο σκοταδισμό, ο οποίος επιχειρεί να μας ορίσει τί μπορούμε και τί δεν μπορούμε να παρακολουθούμε στο θέατρο. Ήταν, εξάλλου, αφορμή για να εκτεθούν για μια ακόμα φορά οι δήθεν φιλελεύθεροι σε αυτήν τη χώρα, οι οποίοι στην πραγματικότητα στο οικονομικό πεδίο είναι νεοφιλελεύθεροι και στο κοινωνικό νεοσυντηρητικοί. Η κυβέρνηση της Αριστεράς, ωστόσο, υπόπεσε σε μέγα ατόπημα απαγορεύοντας τις συγκεντρώσεις για την 20ή επέτειο των Ιμίων, με το επιχείρημα της αποφυγής συγκρούσεων μεταξύ χιμπαντζήδων με τα μαύρα κι αριστεριστών. Τέτοιου είδους "προληπτικά" επιχειρήματα χρησιμοποιούσαν, για παράδειγμα, και οι σαμαροβενιζέλοι όταν ήταν να επισκεπτόταν τη χώρα η Ανγκ. Μέρκελ ή ο Β. Σόιμπλε, για να μην το τραβήξω κι άλλο και θυμηθώ τη χούντα των συνταγματαρχών ή το δεξιό καθεστώς πριν από τη δικτατορία και μετά τον εμφύλιο...

Καλώς ή κακώς η Χρυσή Αυγή λειτουργεί νομίμως ως κομματικός φορέας, ο οποίος μάλιστα συγκροτεί την τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη στην Ελλάδα. Καλώς ή κακώς, επίσης, τα στελέχη της δεν έχουν καταδικαστεί ακόμα από την ελληνική δικαιοσύνη για την πληθώρα των εγκλημάτων τους, ακόμα και για δολοφονίες, ούτε έχουν αποστερηθεί των πολιτικών τους δικαιωμάτων. Αυτό σημαίνει, επομένως, ότι έχουν το δημοκρατικό δικαίωμα-κι ας μην είναι οι ίδιοι οι φανατικότεροι υποστηρικτές τής δημοκρατίας- να συγκεντρώνονται και να διαδηλώνουν, έστω κι αν τα συνθήματά τους είναι ιδεοληπτικά ή και φασιστικά.

Εκεί βρίσκεται, άλλωστε, και η δύναμη της δημοκρατίας σε αντίθεση με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, στο ότι δηλαδή επιτρέπει και στους αντιπάλους της να εκφράζονται ελεύθερα. Γι' αυτό, επίσης, υπάρχουν κι αστυνομικές δυνάμεις σε ένα δημοκρατικό καθεστώς: για να επεμβαίνουν στην περίπτωση βίαιης σύγκρουσης, ούτε αργότερα αλλά ούτε και νωρίτερα. Και ούτε, βεβαίως, για να βρίσκουν αφορμή να εξαπολύουν πογκρόμ σε βάρος μεταναστών, προσφύγων, φωτορεπόρτερ κι όποιων άλλων δεν πολυγουστάρουν...

Μόνο οι κομπλεξικές-ενοχικές κοινωνίες φοβούνται την αντίθετη άποψη και, δυστυχώς, μια τέτοια είναι και η δική μας. Το πρόβλημα, άλλωστε, δεν έγκειται στα πρόσωπα-στους μιχαλολιάκους ή στους κασιδιάρηδες-, αλλά στις αιτίες που τους ανύψωσαν από το περιθώριο της πολιτικής ζωής στην κεντρική κονίστρα. Κι αν είναι υποκριτικό από τους ευρωπαίους να μας κουνούν το δάχτυλο για το ότι τρίτη δύναμη στην Ελλάδα είναι ένα νεοναζιστικό μόρφωμα, μολονότι σε κάποιες κεντροβορειοευρωπαϊκές χώρες η ακροδεξιά είτε κυβερνά-συγκυβερνά είτε ετοιμάζεται να κυβερνήσει, οφείλουμε για μια ακόμα φορά να αναρωτηθούμε γιατί καταφεύγουμε στην απαγόρευση του συνέρχεσθαι για τους χρυσαυγίτες αντί να δώσουμε μια ξεκάθαρη δημοκρατική απάντηση στη μισαλλοδοξία.

Μόνο που κι εδώ περισσεύει ο φαρισαϊσμός από εκείνη τη μερίδα τού αυτοαποκαλούμενου συνταγματικού τόξου-στην πραγματικότητα ακραίου κέντρου-που από τη μια μιλά για λαθρομετανάστες και για κλείσιμο των  συνόρων ή για στρατόπεδα συγκέντρωσης, φράχτες και τείχη κι από την άλλη υπογράφει για να πάρουν Νόμπελ Ειρήνης οι νησιώτες μας που ανοίγουν την αγκαλιά τους στους κατατρεγμένους. Τουλάχιστον οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα είναι πιο ειλικρινείς όταν δηλώνουν πως πρέπει να βυθίζουμε τις βάρκες των προσφύγων από εκείνους που θέλουν το ίδιο αλλά η αστική τους ευγένεια τους εμποδίζει και να το εκστομίσουν... 

  

Σκοταδιστή που πέτυχες να κατεβεί το έργο στο Εθνικό, για τον Σεφερλή που ξεφτιλίζει κάθε αναπηρία και μειονότητα έχεις να πεις κάτι;...

Δεν υπάρχει ευκολότερο πράγμα από το να προσβληθείς από οποιαδήποτε καλλιτεχνική δημιουργία, αν στην ουσία αυτός είναι ο σκοπός ζωής σου, τον οποίο κρύβεις κάτω από αστεία επιχειρήματα περί ηθικής, σεμνότητας και λοιπά μικροαστικά κουραφέξαλα. Θέλετε να μετρήσω πόσα έργα, για παράδειγμα, σαρκάζουν σωματικά ή ψυχικά ελαττώματα ή μειονότητες όπως οι ομοφυλόφιλοι ή οι μετανάστες; Δεν είδα, όμως, πολλούς να ζητούν να κατεβούν παραστάσεις τού Μάρκου Σεφερλή γιατί κοροϊδεύει τους γκέι ή τους αλβανούς. Αντιθέτως, προβάλλονται συχνά και στο "prime time" της ελληνικής τηλεόρασης...

Αυτοί που ανησυχούν τόσο πολύ για το πώς θα αισθάνονταν οι συγγενείς των θυμάτων τής "17 Νοέμβρη" αν έβλεπαν την παράσταση στο Εθνικό που βασίζεται και σε κείμενα του Σ. Ξηρού και την οποία ανάγκασαν να κατεβάσει αυλαία νωρίτερα από το προγραμματισμένο, έχουν αναλογιστεί πως, πρώτον, κανένας δεν τα υποχρέωσε να την παρακολουθήσουν και, δεύτερον, πώς νιώθουν οι τραβεστί, οι πακιστανοί, οι νάνοι ή οι ανάπηροι κάθε φορά που ασχολείται μαζί τους, συχνά με χυδαίο τρόπο, κάποια τηλεοπτική εκπομπή; Αν, επομένως, όλοι αυτοί οι νοικοκυραίοι ήταν συνεπείς με τις "ευαισθησίες" τους δεν θα ζητούσαν μόνο το κεφάλι των συντελεστών τής "Ισορροπίας του Nash", αλλά στην ουσία σχεδόν όλων όσων παράγουν τέχνη, είτε χαμηλού είτε υψηλού επιπέδου, σε αυτήν τη χώρα, που αρκετές φορές με κάνει να αναρωτιέμαι αν έχει ξεπεράσει το μεσαίωνα...

Μακριά από μένα το ανάθεμα της λογοκρισίας. Ο καθένας έχει δικαίωμα να δημοσιεύει με οποιοδήποτε τρόπο το προϊόν τής διάνοιάς του κι ο καθένας έχει, επίσης, το δικαίωμα να το θεωρεί κακόγουστο, καλόγουστο, προσβλητικό ή αριστουργηματικό. Κανένας, μα κανένας ωστόσο δεν μπορεί να επιβάλλει την άποψή του απαιτώντας την απαγόρευση του οποιουδήποτε έργου. Πολλοί, εξάλλου,  από εκείνους που εξαπέλυσαν μύδρους κατά τής παράστασης του Εθνικού, στην οποία συμπεριλαμβάνονταν και κείμενα του Καμί-αλλά τί να μας πει κι αυτός ο "pied noir", όπως τον αποκαλούσαν οι ιεροεξεταστές τής εποχής του λόγω της αλγερινής καταγωγής του- , δεν την έχουν καν παρακολουθήσει, κι αυτό κάνει το σκοταδισμό τους ακόμα πιο φρικτό. Πόσω μάλλον από τη στιγμή που το έργο, από όσο έχω μάθει, τελειώνει με τη φράση "καμιά ιδέα δεν δικαιολογεί την αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής"...

Γι' αυτό και ήταν λάθος τού Θεάτρου που συναίνεσε στο κατέβασμά του, που οπισθοχώρησε δηλαδή μπροστά στις υλακές των βαρβάρων, που ξεκαρδίζονται με τα αστεία για κλανιές τού Λ. Λαζόπουλου αλλά προσβάλλεται η αξιοπρέπειά τους όταν ακούγονται στο παλκοσένικο λόγια ενός καταδικασμένου για αντάρτικο πόλης. Λες και το προνόμιο στη συγγραφή το στερείται κανείς επειδή έχει δολοφονήσει ή με τον εγκλεισμό του στη φυλακή ή μπορεί η πολιτική ορθότητα να ορίζει τί επιτρέπεται να παιχτεί και τί όχι. Ευθύνη, όμως, για το σκοταδισμό δεν έχουν μόνο οι φορείς αυτής της ασθένειας, αλλά κι εκείνοι που υποκύπτουν σε αυτή από φόβο στέρησης της κοινωνικής τους αποδοχής ή στο πλαίσιο ισορροπιών οι οποίες στο τελος δικαιώνουν τους ανισόρροπους...