Και η βία στην ανθρώπινη φύση είναι...

"Μας έχετε πρήξει με αυτόν τον Παύλο Φύσσα. Λες κι έχουν δολοφονηθεί μόνο Αριστεροί κι όχι και δεξιοί σε αυτήν τη χώρα. Γιατί δεν κάνετε μια συγκέντρωση και για τα θύματα, για παράδειγμα, της 17 Νοέμβρη"; Φαντάζομαι πως κι εσείς έχετε ακούσει αρκετούς να το ισχυρίζονται, υπονοώντας την ιδεολογική ηγεμονία τής Αριστεράς στο μεταπολιτευτικό κράτος σε πολλά επίπεδα. Από όσο γνωρίζω, ωστόσο, κανένας δεν έχει εμποδίσει- πλην ενδεχομένως μιας μειοψηφίας αριστεριστών- στον οποιονδήποτε να διαδηλώσει για ό,τι γουστάρει...

Το ακραίο κέντρο μπορεί να ζητήσει οποιαδήποτε μεγάλη πλατεία ή δρόμο για να διοργανώσει μια εκδήλωση για τα θύματα του αντάρτικου πόλης ή για να γιορτάσει τα χθεσινά γενέθλια του Β. Σόιμπλε. Γιατί, όμως, απαιτεί από την Αριστερά να του γεμίσει τα πεζοδρόμια λες κι όλοι πρέπει να συγκινούμαστε με τα ίδια πράγματα κι όταν δεν το κάνουμε οφείλουμε να απολογούμαστε ως ακραίοι;...

Με τα παραπάνω δεν επιθυμώ να ξεπλύνω τρομοκρατικές οργανώσεις, αλλά να προσθέσω ένα ακόμα λιθαράκι αποδόμησης της διαβόητης πλέον δήλωσης Μητσοτάκη περί ταξικών ανισοτήτων κι ανθρώπινης φύσης. Με το δικό του σκεπτικό είναι ανώφελο να διοργανώνει κανείς συγκεντρώσεις και για τα θύματα της "17 Νοέμβρη", όπως έχει οργανώσει στο παρελθόν η "Αγία Οικογένεια", αφού είναι στην ανθρώπινη φύση ακόμα και να σκοτώνεις τον ιδεολογικό σου αντίπαλο...

Γιατί, επομένως, να αντιστεκόμαστε στη βαρβαρότητα αφού είναι κι αυτή συνυφασμένη με την θνητότητά μας; Ή, μήπως, αυτό είναι που μας ξεχωρίζει από τα ζώα, η ικανότητά μας δηλαδή να αναγνωρίζουμε τα ελαττώματά μας και τη βία που αυτά κυοφορούν και να προσπαθούμε να διορθωνόμαστε;...

Αυτός ο τόπος έχει πληγωθεί βαθιά από το φασισμό γι' αυτό κι αντιδρά με μαζικότητα όταν τον βλέπει να αναγεννιέται, πολλώ δε μάλλον όταν μένει ατιμώρητος. Κατανοώ ότι δεν είναι εύκολη υπόθεση να δικάζεις μια εγκληματική οργάνωση που πλασάρεται ως πολιτικό κόμμα, όπως είναι οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα. Η συντριπτική πλειονότητα, ωστόσο, του ελληνικού λαού δεν ανέχεται να κυκλοφορεί ελεύθερος ο φονιάς τού Παύλου Φύσσα λόγω 18μηνου, εξαιτίας δηλαδή της καθυστέρησης απονομής δικαιοσύνης, που όλως τυχαίως είναι πολύ πιο γρήγορη όταν είναι να κριθεί κάποιος φτωχοδιάβολος...

Η περίπτωση της Χρυσής Αυγής δεν έχει καμία σχέση με το δικαίωμα της πολιτικής οργάνωσης, με τον ίδιο τρόπο που τα χιτλερικά στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν σχετίζονταν με την ελευθερία τού συνέρχεσθαι. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, υποκύπτει στην ηλιθιότητα. Όποιος το καταλαβαίνει κι επιλέγει να κλείνει τα μάτια καθίσταται συνεργός στα εγκλήματα φασιστικών σκουπιδιών...

Ο Αριστερός εύχεται ο Πλεύρης να σωθεί από Πακιστανό γιατρό, ο φασισταριστερός τον θέλει νεκρό...

Όσοι αποκαλούν συλλήβδην φονιάδες τούς Αμερικανούς, καίνε ελληνικές σημαίες ή εύχονται μέσω διαδικτύου να πεθάνει ο Θ. Πλεύρης δεν είναι Αριστεροί. Οι ίδιοι, βεβαίως, μπορεί να πιστεύουν τα ακριβώς αντίθετα για τον εαυτό τους και να θεωρούν τη "μεγαλειότητά" τους ως το μοναδικό πραγματικό φορέα τής αριστεροσύνης, που όμως στο μυαλό τους μοιάζει περισσότερο με μεταδοτική ασθένεια παρά με ιδεολογία. Πραγματικός Αριστερός δεν είναι αυτός που ετεροπροσδιορίζεται και, μάλιστα, από το μίσος, αλλά εκείνος που πολεμά την αδικία δίχως ωστόσο να πιστεύει ότι είναι ο μοναδικός που γνωρίζει την αλήθεια κι άρα να δικαιούται να αντιμετωπίζει ακόμα και με τη βία εκείνον που έχει διαφορετική άποψη από τη δική του...

Ο διεθνισμός δεν υπαγορεύει το κάψιμο σημαιών ούτε η αντιπάθεια προς την ακροδεξιά, το ρατσισμό και τον εθνικισμό την θανάτωση όσων ασπάζονται τέτοιου είδους ιδεοληψίες. Αν με έναν αναπτήρα ή ένα πιστόλι γλιτώναμε από τέτοιες κοινωνικές μάστιγες, αυτά θα ήταν παράνομα. Η εξωπραγματική Αριστερά έχει μπερδέψει εδώ και δεκαετίες τη μάχη κατά τού συστήματος με μια επαναστατική γυμναστική που δαιμονοποιεί και δεν εξανθρωπίζει...

Ο κόσμος μας θα γίνει καλύτερος όταν σεβόμαστε τον συνάνθρωπό μας ανεξαρτήτως εθνικότητας, φύλου, χρώματος ή σεξουαλικής κατεύθυνσης κι όχι καίγοντας σύμβολα ενός παρηκμασμένου συστήματος. Ο πλανήτης μας θα γίνει πιο όμορφος όταν δεν θα βασίζουμε την ευτυχία μας σε αυτόν πάνω στους τάφους των ιδεολογικών μας αντιπάλων, όταν η "εκδίκησή" μας, για παράδειγμα, θα περιορίζεται στην ευχή αυτός που θα σώσει τον Θ. Πλεύρη να είναι ένας Πακιστανός χειρουργός...

Τώρα που η Αριστερά βρίσκεται στην κυβέρνηση έχει φτάσει η ιστορική στιγμή να απαλλαγεί άπαξ διά παντός από το μίασμα του αριστερίστικου φασισμού, ο οποίος ανταποδίδει με μίσος κι εκδικητικότητα την ψυχολογική και σωματική βία που υφίσταται, τουλάχιστον όσον αφορά εκείνους που ανεβαίνουν στα Εξάρχεια από το Πέραμα για να τα σπάσουν και δεν κατεβαίνουν από την Εκάλη και τη Δροσιά με τη λιμουζίνα τής μαμάς και του μπαμπά. Κανένας καλύτερος κόσμος δεν θα είναι εφικτός όσο απαντάμε στις παθογένειες του υπάρχοντος με τα ίδια υλικά. Αν μη τι άλλο η Ιστορία έχει αποδείξει ότι όποτε η λούμπεν βία κατέστη κυρίαρχο όπλο των αδικημένων οι κοινωνίες στράφηκαν σαν τις χελώνες προς τα μέσα, συντηρητικοποιήθηκαν και δεν επαναστάτησαν...

Εκμεταλλευόμενοι τις ανισότητες που παράγει ο νεοφιλελευθερισμός ξεμύτισαν από τις τρύπες τους ακόμα και οι φονιάδες τής "17 Νοέμβρη", οι οποίοι διψούν για ιστορική δικαίωση αντί να παραδεχθούν το κακό που έκαναν στην Αριστερά με το βιασμό των επιχειρημάτων της. Από τα κελιά τους ο ένας κατηγορεί τον άλλο για το ποιος είναι μεγαλύτερος πράκτορας, αντιλαμβανόμενοι ακόμα και τώρα τον κόσμο σαν ένα γουέστερν με τους καλούς καουμπόηδες και τους κακούς ινδιάνους ή, έστω, το αντίστροφο. Πόση ειρωνεία κρύβεται αλήθεια στο να βλέπεις τους πάντες σαν όργανα της CIA, αλλά να συλλαμβάνεις τις κοινωνικές εξελίξεις με τον παιδιάστικο τρόπο μιας μέσης αμερικανικής ταινίας;...  

Στο αυτιστικό σύμπαν τής ναρκισσευόμενης Αριστεράς τής ψευδο-ουτοπίας τα επιχειρήματα ομοιάζουν ανατριχιαστικά με εκείνα που χρησιμοποιούν τύποι όπως ο Τζ. Μπους ή ο Ντ. Τραμπ: "αν δεν είσαι μαζί μας, είσαι εναντίον μας". Σε αυτό το πλαίσιο αδυνατούν, επίσης, να κατανοήσουν ότι δεν μπορείς να δίνεις τις ίδιες απαντήσεις όταν οι ερωτήσεις έχουν αλλάξει και να ονομάζεις την αφέλειά σου ιδεολογική συνέπεια. Ναι, ορισμένες σταθερές δεν έχουν αλλάξει, όπως η άδικη κατανομή τού πλούτου, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η διαφθορά, ο προσηλυτισμός στην εξουσία. Από την άλλη, ωστόσο, το να χαρακτηρίζεις προδοτική οποιαδήποτε αναδίπλωση, ακόμα κι όταν είναι τακτική κι όχι στρατηγική, σημαίνει να υπερηφανεύεσαι γιατί κράτησες το αμπέχονό σου καθαρό αφού δεν ρίχτηκες στη μάχη...

Το να κρύβεσαι στα θεωρεία και να κατεβαίνεις από αυτά μόνο και μόνο για να πετάξεις ντομάτες σε αυτούς που βρίσκονται στη σκηνή είναι τόσο γενναίο όσο το να κάνεις γκριμάτσες σε ένα λιοντάρι από την ασφάλεια που σου προσφέρει το ότι είναι κλεισμένο σε ένα κλουβί τού ζωολογικού κήπου. Την επόμενη φορά, επομένως, που οι αριστεριστές θα αναζητήσουν προδότες ας έχουν κι έναν καθρέφτη μαζί τους. Αυτός μπορεί να τους βοηθήσει να βρουν τη λύση τού μυστηρίου, εκτός αν η πνευματική τους τύφλωση είναι πλέον ολική...

Κότες κι όχι Αριστεροί όσοι εξήλθαν της αρένας μόλις είδαν το λιοντάρι να πλησιάζει...

Κρίνοντας από τα γεγονότα, τα μεγαλύτερα καθάρματα έβρισκαν διαχρονικά άλλοθι στο αντάρτικο πόλης. Οι δολοφονίες τής "17 Νοέμβρη" και οι κατά καιρούς βομβιστικές επιθέσεις λοιπών οργανώσεων πρόσφεραν την καλύτερη δικαιολογία στη διεφθαρμένη ελίτ να ταυτίζει τον εαυτό της με τη δημοκρατία και να ισχυρίζεται πως είναι θύμα τής τρομοκρατίας κι επομένως δεν πρέπει να βρίσκεται στο στόχαστρο για ό,τι λέει και πράττει γιατί αυτό αποτελεί τροφή για τους τρομοκράτες. Εκούσια ή ακούσια- αυτή είναι μια μεγάλη όσο κι ανεξιχνίαστη απορία- οι τρομοκρατικές οργανώσεις, στο όνομα ιδεών που συγκινούν σύμπασα την Αριστερά και μεγάλο μέρος τής κοινωνίας αλλά με πρακτικές Φαρ Ουέστ, έριξαν νερό στο μύλο τής καταστολής δικαιωμάτων και της συντηρητικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας. Ακόμα, δηλαδή, κι αν η επιθυμία τους για έναν πιο δίκαιο κόσμο είναι ειλικρινής, με τη συμπεριφορά τους πετυχαίνουν το ακριβώς αντίθετο...

Η Δικαιοσύνη, για παράδειγμα, δεν θα γινόταν καλύτερη αν σκοτωνόταν η εισαγγελέας Τσατάνη ούτε οι δικαστές θα αποδίδουν καλύτερα υπό το φόβο πως στη γωνία τούς περιμένει κάποιος λαϊκός αγωνιστής. Αν το πίστευα, θα μπορούσα να δικαιολογήσω τέτοιου είδους ενέργειες στη βάση πως μια χαμένη ανθρώπινη ζωή μπορεί να σώσει εκατομμύρια άλλες. Δεν το πιστεύω ωστόσο κι όχι γιατί καταδικάζω τη βία από όπου κι αν προέρχεται. Άλλωστε δολοφονήθηκαν δικαστές στο παρελθόν, αλλά αυτό δεν έχει βάλει φραγμό στα παραδικαστικά κυκλώματα. Αν, συνεπώς, υποθέσουμε πως πραγματικός στόχος των βομβιστών ήταν η εισαγγελέας Τσατάνη και δεν ήταν απλώς μια παρεμπίπτουσα "επιτυχία" τους, το μόνο που κατάφεραν δεν ήταν άλλο από το να ξεπλύνουν μια διεφθαρμένη δικαστικό στη συνείδηση του μέσου νοικοκυραίου, προσδίδοντάς της ηρωικά χαρακτηριστικά που μόνο γέλια κι οργή γεννούν σε όσους γνωρίζουν το βίο και την πολιτεία της...

Δεν εξισώνω τους αριστεριστές αντάρτες πόλης με το ΚΚΕ, τη ΛΑΕ ή την Πλεύση Ελευθερίας. Ωστόσο, όλοι τους έχουν συνδέσει λανθασμένα την επαναστατική γυμναστική με την ανατροπή παγιωμένων, σάπιων καταστάσεων. Ποιο θα ήταν, για παράδειγμα, το όφελος για τον ελληνικό λαό αν τον Ιούλιο του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας επέλεγε την έξοδο από το ευρώ, οι τράπεζες πτώχευαν την επόμενη ημέρα και οι Έλληνες σιτίζονταν με ανθρωπιστική βοήθεια σαν να ήμασταν η Σιέρα Λεόνε και τους επιβαλλόταν από τον δρ. Σόιμπλε- μην έχουν αυταπάτες όσοι πιστεύουν το αντίθετο- ένα πρόγραμμα παρόμοιο με το μνημόνιο προκειμένου να μας δίνει κάποια λεφτουδάκια αραιά και πού, με την Ελλάδα οικονομικά και γεωστρατηγικά αποκλεισμένη και τους Έλληνες "περήφανους" με τις ανύπαρκτες δραχμούλες στα ανύπαρκτα πορτοφόλια τους;...

Το μεγάλο κεφάλαιο, που έχει ήδη τα λεφτά του στο εξωτερικό, δεν θα έχανε στην ουσία τίποτα και θα μπορούσε να αγοράσει μπιρ παρά τις περιουσίες τής συντριπτικής πλειονότητας των πολιτών και να τους έχει στη δούλεψή του σαν να ήταν εργάτες από το Μπαγκλαντές. Κι ερωτώ: είναι αυτό κοινωνική δικαιοσύνη, είναι αυτό, εν τέλει, τα όνειρα και οι αξίες τής Αριστεράς; Έλεος πια με τους ηθικολάγνους της εξέδρας που θεωρούν ιδεολογική συνέπεια το ότι εξήλθαν της αρένας μόλις είδαν το λιοντάρι να τους πλησιάζει...

Σκοταδιστή που πέτυχες να κατεβεί το έργο στο Εθνικό, για τον Σεφερλή που ξεφτιλίζει κάθε αναπηρία και μειονότητα έχεις να πεις κάτι;...

Δεν υπάρχει ευκολότερο πράγμα από το να προσβληθείς από οποιαδήποτε καλλιτεχνική δημιουργία, αν στην ουσία αυτός είναι ο σκοπός ζωής σου, τον οποίο κρύβεις κάτω από αστεία επιχειρήματα περί ηθικής, σεμνότητας και λοιπά μικροαστικά κουραφέξαλα. Θέλετε να μετρήσω πόσα έργα, για παράδειγμα, σαρκάζουν σωματικά ή ψυχικά ελαττώματα ή μειονότητες όπως οι ομοφυλόφιλοι ή οι μετανάστες; Δεν είδα, όμως, πολλούς να ζητούν να κατεβούν παραστάσεις τού Μάρκου Σεφερλή γιατί κοροϊδεύει τους γκέι ή τους αλβανούς. Αντιθέτως, προβάλλονται συχνά και στο "prime time" της ελληνικής τηλεόρασης...

Αυτοί που ανησυχούν τόσο πολύ για το πώς θα αισθάνονταν οι συγγενείς των θυμάτων τής "17 Νοέμβρη" αν έβλεπαν την παράσταση στο Εθνικό που βασίζεται και σε κείμενα του Σ. Ξηρού και την οποία ανάγκασαν να κατεβάσει αυλαία νωρίτερα από το προγραμματισμένο, έχουν αναλογιστεί πως, πρώτον, κανένας δεν τα υποχρέωσε να την παρακολουθήσουν και, δεύτερον, πώς νιώθουν οι τραβεστί, οι πακιστανοί, οι νάνοι ή οι ανάπηροι κάθε φορά που ασχολείται μαζί τους, συχνά με χυδαίο τρόπο, κάποια τηλεοπτική εκπομπή; Αν, επομένως, όλοι αυτοί οι νοικοκυραίοι ήταν συνεπείς με τις "ευαισθησίες" τους δεν θα ζητούσαν μόνο το κεφάλι των συντελεστών τής "Ισορροπίας του Nash", αλλά στην ουσία σχεδόν όλων όσων παράγουν τέχνη, είτε χαμηλού είτε υψηλού επιπέδου, σε αυτήν τη χώρα, που αρκετές φορές με κάνει να αναρωτιέμαι αν έχει ξεπεράσει το μεσαίωνα...

Μακριά από μένα το ανάθεμα της λογοκρισίας. Ο καθένας έχει δικαίωμα να δημοσιεύει με οποιοδήποτε τρόπο το προϊόν τής διάνοιάς του κι ο καθένας έχει, επίσης, το δικαίωμα να το θεωρεί κακόγουστο, καλόγουστο, προσβλητικό ή αριστουργηματικό. Κανένας, μα κανένας ωστόσο δεν μπορεί να επιβάλλει την άποψή του απαιτώντας την απαγόρευση του οποιουδήποτε έργου. Πολλοί, εξάλλου,  από εκείνους που εξαπέλυσαν μύδρους κατά τής παράστασης του Εθνικού, στην οποία συμπεριλαμβάνονταν και κείμενα του Καμί-αλλά τί να μας πει κι αυτός ο "pied noir", όπως τον αποκαλούσαν οι ιεροεξεταστές τής εποχής του λόγω της αλγερινής καταγωγής του- , δεν την έχουν καν παρακολουθήσει, κι αυτό κάνει το σκοταδισμό τους ακόμα πιο φρικτό. Πόσω μάλλον από τη στιγμή που το έργο, από όσο έχω μάθει, τελειώνει με τη φράση "καμιά ιδέα δεν δικαιολογεί την αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής"...

Γι' αυτό και ήταν λάθος τού Θεάτρου που συναίνεσε στο κατέβασμά του, που οπισθοχώρησε δηλαδή μπροστά στις υλακές των βαρβάρων, που ξεκαρδίζονται με τα αστεία για κλανιές τού Λ. Λαζόπουλου αλλά προσβάλλεται η αξιοπρέπειά τους όταν ακούγονται στο παλκοσένικο λόγια ενός καταδικασμένου για αντάρτικο πόλης. Λες και το προνόμιο στη συγγραφή το στερείται κανείς επειδή έχει δολοφονήσει ή με τον εγκλεισμό του στη φυλακή ή μπορεί η πολιτική ορθότητα να ορίζει τί επιτρέπεται να παιχτεί και τί όχι. Ευθύνη, όμως, για το σκοταδισμό δεν έχουν μόνο οι φορείς αυτής της ασθένειας, αλλά κι εκείνοι που υποκύπτουν σε αυτή από φόβο στέρησης της κοινωνικής τους αποδοχής ή στο πλαίσιο ισορροπιών οι οποίες στο τελος δικαιώνουν τους ανισόρροπους...









 

   

Ραγιάδες μου, θα καταναλώσετε κι αυτήν την προβοκάτσια ή μήπως να δούμε κάποια στιγμή το πρόσωπό σας;...

Ο πατριωτισμός, όπως αυτός του Γ. Καραταζαφίρερ για παράδειγμα, δεν είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων. Υπάρχει και η βία, την οποία βεβαίως οι μικροαστοί στα λόγια καταδικάζουν από όπου κι αν προέρχεται ωστόσο στην πράξη την επιτρέπουν όταν πρόκειται για φοιτητές οι οποίοι απαιτούν το αυτονόητο σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, αλλά που φαίνεται πως στο δικό μας δεν είναι: το να έχει, δηλαδή, η αστυνομία δικαίωμα επέμβασης σε πανεπιστημιακούς χώρους μόνο εφόσον έχει τελεστεί κάποιο αδίκημα. Μόνο, όμως, στα δικτατορικά καθεστώτα συναντούμε την αποτρόπαια εικόνα δυνάμεις των ΜΑΤ να περικυκλώνουν σχολές...προληπτικώς. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά να βαρούν και στο ψαχνό φοιτητές. Αν είναι έτσι, ας πάμε ένα βήμα παραπέρα κι ας μπει από ένας μπάτσος στα σπίτια μας...προληπτικώς.

Το σκηνικό τής προβοκάτσιας ενόψει 17 Νοέμβρη έχει ήδη στηθεί. Η παραπαίουσα κυβέρνηση ξεφτιλίστηκε για μια ακόμα φόρα παίρνοντας πίσω νόμο, αυτόν που ψήφισε μόλις πριν μερικές εβδομάδες για τις 100 δόσεις, γιατί αυτό της υπαγόρευσε το Βερολίνο. Σκεφτείτε πως ακόμα κι ο Κ. Μητσοτάκης αντέδρασε στη νέα υπαναχώρηση. Είναι λογικό, επομένως, να καταφύγει και πάλι στην τρομοκράτηση των πρόσφορων να τρομοκρατηθούν νοικοκυραίων, καλλιεργώντας κλίμα έντασης στα πανεπιστήμια λίγες ημέρες πριν τον εορτασμό τού Πολυτεχνείου. Είναι σαν να διαβάζω από τώρα το "πολεμικό" ανακοινωθέν τής Σ. Βούλτεψη τη Δευτέρα: "Η αναρχία θα σαρώσει τη χώρα σε περίπτωση που την κυβερνήσει η Αριστερά". Τα ίδια, δηλαδή, πάνω κάτω που έλεγε κι ο δικτάτορας Παπαδόπουλος...

Πολλή συζήτηση γίνεται τις τελευταίες ημέρες για το αν το καθεστώς που βιώνουμε είναι δικτατορικό. Αν ως χούντα αναγνωρίζουμε μόνο το πολίτευμα όπου στους δρόμους κυκλοφορούν τανκ, οι πολιτικοί κρατούμενοι συνωστίζονται στις φυλακές, στα ξερονήσια ή στα εκτελεστικά αποσπάσματα και η ελευθεροτυπία είναι εντελώς άγνωστη έννοια, τότε ναι, δεν έχουμε δικτατορία. Οσοι, όμως, από την άλλη πιστεύουν ότι ναι μεν το παρόν καθεστώς έχει τα προβληματάκια του, αλλά αυτά επιδέχονται μπαλωμάτων και μια χαρά θα είμαστε, τότε μάλλον δεν αντιλαμβάνονται ότι το πολίτευμά μας είναι στην ουσία μια σχεδόν πλήρως ελεγχόμενη από το μεγάλο κεφάλαιο κοινοβουλευτική ολιγαρχία, η οποία επιβάλλεται στις μάζες με την προπαγάνδα, προερχόμενη είτε από το εκπαιδευτικό σύστημα είτε από τη μιντιακή διαπλοκή, αλλά και με την κρατική βία, η οποία έχει διαλύσει με το έτσι θέλω εκατοντάδες ειρηνικές διαδηλώσεις κι έχει στείλει στο νοσοκομείο χιλιάδες αθώους. Για να μη γράψω για τα νεκροτομεία...Ακόμα και το Σύνταγμα της χώρας, αυτό που τόσο κόπτονται να αναθεωρήσουν τώρα για να παραστήσουν τους μεταρρυθμιστές στους οποίους φέρνει εμπόδια η Αριστερά, οι κυβερνώντες το έχουν κάνει κουρελόχαρτο. Αφήστε που αυτοί οι, κατά τα άλλα, λάτρεις τής νομιμότητας κι εχθροί των "αναρχοάπλυτων" εφαρμόζουν κατά το δοκούν και τις δικαστικές αποφάσεις...

Γι' αυτό και το πρόβλημα ήταν εξαρχής συστημικό. Από τη στιγμή που οι αποφάσεις που αφορούν τη ζωή τής πλειονότητας λαμβάνονται από κέντρα στα οποία οι πολίτες έχουν απλώς μια τυπική πρόσβαση δεν μπορούμε να μιλούμε για δημοκρατικότητα στη λήψη τους. Φανταστείτε να ψηφίζατε κάθε δύο, τρία ή τέσσερα χρόνια στο σπίτι σας ποιός ξένος θα κάνει κουμάντο σε αυτό. Θα αισθανόσασταν οικογενειάρχες; Πόσω μάλλον όταν στο μεσοδιάστημα δεν θα μπορούσατε να κάνετε στην ουσία τίποτα άλλο από το να ελπίζετε πως ο εκλεγμένος πάτερ φαμίλιας θα προσφέρει κάτι και σε εσάς κι όχι μόνο στην πάρτη του. Και πόσω μάλλον όταν οποιαδήποτε απόπειρα αντίδρασής σας είναι καταδικασμένη από την αρχή από τα κυρίαρχα μέσα προπαγάνδας να χαρακτηρίζεται επικίνδυνη για τον τόπο. Πόσες και πόσες φορές, για παράδειγμα, δεν έχουμε ακούσει πως δεν πρέπει να απεργούμε γιατί αυτή δεν είναι σωστή εικόνα να δείχνουμε στο γιαπωνέζο τουρίστα που κυκλοφορεί με μια μηχανή στο χέρι κι απαθανατίζει εξαγριωμένους ιθαγενείς να φωνάζουν για τα δίκια τους;...

Οπως κι αν έχει, δεν χρειάζεται να πέσουμε τη Δευτέρα στην προβοκάτσια που μας ετοιμάζουν. Ας πραγματοποιήσουμε ειρηνικώς και με παλλαϊκή συμμετοχή την πορεία μας μέχρι την αμερικανική πρεσβεία, τιμώντας εκείνους που δεν θέλησαν να τους θυμούνται ως ραγιάδες, κι ας δώσουμε όλοι μαζί την υπόσχεση πως το αίμα τού Πολυτεχνείου, το αίμα όλων των αγώνων που δόθηκαν σε αυτόν τον καταραμένα όμορφο τόπο για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα δεν έχει πάει χαμένο. Πως συγκλονίζει ακόμα εκείνες τις ψυχές που "δεν βολεύονται με λίγο ήλιο", που τον θέλουν όλο δικό τους γιατί τον αξίζουν. Κι ας στείλουμε ένα μήνυμα στους...δημοκράτορες πως οι ημέρες τής αφθονίας τους έχουν τελειώσει, να βροντοφωνάξουμε στους απογόνους των ταγματασφαλιτών, των δοσίλογων, των χαφιέδων, των χουντικών και των κάθε λογής σκυφτών ανθρώπων πως αν η σκλαβιά είναι το μέλλον που οραματίζονται για εμάς, στο όνομα της ανάπτυξης, δεν θα πρέπει να μας λογαριάζουν συνένοχους στο έγκλημα της εσχάτης προδοσίας του λαού, για τους οποίους θα τους κρίνει κάποια ημέρα αν όχι ο ίδιος ο λαός, τουλάχιστον η Ιστορία... 

 

Δεν θα συγχωρήσουν ποτέ στη 17Ν ότι επί μία 25ετία τους έκανε να τρέμουν...

Οι περισσότεροι χουντικοί, για λόγους υγείας ή ηλικίας, πέθαναν εκτός φυλακής. Κι αυτό ήταν σωστό γιατί ο στοιχειώδης ανθρωπισμός απαιτεί να μην αφαιρείς το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια ακόμα και σε αποβράσματα. Ο Σάββας Ξηρός πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας κι από πολιομυελίτιδα, ανάμεσα στις άλλες ασθένειες που του κληροδότησαν και τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκε από τις εγχώριες και ξένες μυστικές υπηρεσίες που είχαν παρασημοφορήσει τον Μ. Χρυσοχοΐδη. Ωστόσο οι δικαστές, οι οποίοι νομιμοποιούν τα μνημόνια για όλους τους υπόλοιπους αλλά τα καταδικάζουν όταν πλήττουν τα δικά τους προνόμια, δεν έκαναν δεκτό ούτε αυτή τη φορά το αίτημά του να μετατραπεί η ποινή του σε κατ' οίκον περιορισμό για λόγους υγείας...

Για πολλοστή φορά γράφω πως διαφωνώ με την τακτική τής 17 Νοέμβρη, η οποία ανάμεσα σε άλλα λάθη της δεν φρόντισε να αποκτήσει και κομματική εκπροσώπηση ώστε να μετουσιώσει σε πολιτικό λόγο στην κεντρική σκηνή την ανοιχτή ή σιωπηρή στήριξη που απολάμβανε από σημαντική μερίδα τού πληθυσμού. Η ελίτ, όμως, δεν θα συγχωρήσει ποτέ τα μέλη της γιατί επί μία 25ετία την έκανε να τρέμει. Γι' αυτό και είναι καταδικασμένα να πεθάνουν στον Κορυδαλλό όταν την ίδια ώρα τύποι που έκαναν πραγματικά εγκλήματα σε βάρος τού ελληνικού λαού είτε έχουν ήδη απελευθερωθεί είτε δεν θα περάσουν ποτέ τις πύλες τού Κορυδαλλού, απολαμβάνοντας ασυλίας από το σύστημα που τόσο επιτυχημένα υπηρετούν επί δεκαετίες...

Με την εξαίρεση του Θάνου Αξαρλιάν, ο θάνατος του οποίου βεβαίως δεν ήταν ηθελημένος αλλά όπως κι αν έχει στιγματίζει για πάντα τη δράση τής οργάνωσης γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις δεν επιτρέπονται τα σφάλματα, η 17Ν σκότωσε καθάρματα: από αμερικανούς και βρετανούς πράκτορες και βασανιστές τής χούντας μέχρι σάπιους πολιτικούς, εφοπλιστές, επιχειρηματίες κι εκδότες. Το σύστημα, όμως, δεν καταρρέει με αυτόν τον τρόπο και γι' αυτό, άλλωστε, δεν κατάρρευσε. Το αντάρτικο πόλης μπορεί να είναι αποτελεσματικό μόνο όταν απευθύνεται σε μια ήδη ταξικώς συνειδητοποιημένη κοινωνία κι όχι σε ένα λούμπεν προλεταριάτο. Οι επιρρεπείς στην τρομοκράτηση μικροαστοί είναι πολύ πιθανότερο να συνασπιστούν πίσω από τους σφαγείς τους παρά να βγουν στους δρόμους για να ενώσουν τις δυνάμεις τους με αυτούς που αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο, έστω και με αναποτελεσματικά μέσα.  Γι' αυτό και προτιμώ να δω μια οργάνωση που θα πηγαίνει από γειτονιά σε γειτονιά και θα οργανώνει σχολεία-εκδηλώσεις ταξικής αφύπνισης παρά άλλες 17Ν ή Επαναστατικούς Αγώνες...

Τρέφω, ωστόσο, πολύ μεγαλύτερο σεβασμό στους Ξηρούς και στους Κουφοντίνες αυτού του κόσμου από τους προσκυνημένους αριστερούς ή κι από τους συντρόφους τους στη 17Ν που με τις πρώτες απειλές άρχισαν να "κελαηδούν" για να σώσουν το τομάρι τους. Η κοινοβουλευτική ολιγαρχία έχει το δικαίωμα να τιμωρεί τους εχθρούς της. Δεν δικαιούται, ωστόσο, να τους οδηγεί στη φυσική τους εξόντωση. Σε διαφορετική περίπτωση, ας επαναφέρουν και την θανατική ποινή ώστε να μη χρειάζεται να εκτίθενται με αυτόν τον τρόπο. Το κατεστημένο, ωστόσο, αποτελείται από τόσο δειλά ανθρωπάκια ώστε αυτά φοβούνται ακόμα και τον βαριά άρρωστο Σάββα Ξηρό, για τον οποίο ενδεχομένως να πιστεύουν στα σοβαρά ότι θα σηκωθεί από το νεκροκρέβατό του, κατ' ουσίαν, για να τους φυτέψει την τελευταία σφαίρα που έχει κρατήσει στο θρυλικό του 45άρι.

Γι' αυτό δεν ήθελαν κι ο Δημήτρης Κουφοντίνας να εκδώσει βιβλίο, γι' αυτό και είναι ικανοποιημένοι με τα μέλη τής 17Ν που μένουν σιωπηλά. Γιατί ξέρουν ότι πολλά από όσα γράφει ο "Λουκάς" ανταποκρίνονται στην ιστορική πραγματικότητα, στις σελίδες τού "Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη" διαβάζουν πολλά από τα αμαρτήματά τους, τα οποία δεν θα ήθελαν να υπενθυμιστούν ή να κοινοποιηθούν στο πόπολο. Στη μνήμη και στο νού τού λαού πρέπει να είναι γνωστοί μόνο ως σωτήρες κι ευεργέτες του κι όχι ως καταπιεστές του. Κι αλίμονο αν δεν μοιάζουν άτρωτοι, αλλά ευάλωτοι. Η επανάσταση πρέπει να παρουσιάζεται σαν μια ουτοπία, όχι να παίρνει σάρκα κι οστά. Πώς θα περάσουν διαφορετικά και τρίτο μνημόνιο μέχρι το τέλος τού χρόνου;...