Το "κεφάλι" Κασσελάκη ήταν ο στόχος κι όχι το μέσο και τώρα δεν ξέρουν τι να κάνουν...

Το φύλο, όπως κι ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι ιδιότητες κι όχι πολιτικά επιχειρήματα. Ούτε λόγοι από μόνοι τους για να αισθάνεται κανείς υπερήφανος ή ντροπιασμένος. Οι πράξεις μας είναι αυτές που μας χαρακτηρίζουν, ούτε καν τα λόγια μας. Κι αν δεν έχει νόημα να δηλώνει κάποιος υπερήφανος γιατί είναι γυναίκα ή ομοφυλόφιλος το ίδιο παράλογο είναι να χρησιμοποιούνται αυτές οι ιδιότητες ως επιχειρήματα υπεράσπισης σε άσχετα γεγονότα...

Ο Στέφανος Κασσελάκης έχει δεχθεί απευθείας επιθέσεις λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού και το έχει πληρώσει κι εκλογικά. Αντιθέτως, η Κ. Νοτοπούλου, σύμφωνα με τις δικές της διηγήσεις, δεν έγινε αντικείμενο επίθεσης επειδή είναι γυναίκα, όπως και το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας για το οποίο μίλησε ο Γ. Ραγκούσης. Κι αν προφανώς και δεν δικαιούται κανείς να υψώνει τον τόνο τής φωνής του στον άλλο ή να του λέει τι πρέπει να πει, η επίκληση του φύλου όχι μόνο αποδυναμώνει το επιχείρημα αλλά και προσβάλλει όσους έχουν δεχθεί πραγματική ψυχολογική και σωματική βία γιατί είναι γκέι ή γυναίκες...

Έχουν περάσει σχεδόν δύο εβδομάδες από την καθαίρεση Κασσελάκη, κατά τη διάρκεια των οποίων το μόνο που παρακολουθούμε από αυτούς που υποτίθεται πως θέλουν να σώσουν την ψυχή τής Αριστεράς είναι μηχανορραφίες για το πώς δεν θα είναι υποψήφιος ο έκπτωτος πρόεδρος και για το πώς θα δαιμονοποιηθεί για ακόμα μια φορά από αυτούς που προφανώς δεν έχουν υψώσει ποτέ τους τόνους στη ζωή τους γιατί έχουν ζήσει εφτά χρόνια στο Θιβέτ. Ακόμα, άλλωστε, δεν μας έχουν πει ποιος θα είναι ο υποψήφιός τους, πέρα βεβαίως από το εναλλακτικό τους πολιτικό σχέδιο. Κι αυτό γιατί απλούστατα δεν υπάρχει... 

Το "κεφάλι" Κασσελάκη δεν ήταν το μέσο για να φτάσουν στο στόχο. Ήταν ο στόχος και τώρα δεν ξέρουν τι να κάνουν. Κι όσο περνούν οι ημέρες γίνεται όλο και πιο αντιληπτό και σε εκείνους που από αγαθή διάθεση είχαν πιστέψει ότι για τα δεινά τής Αριστεράς ευθύνεται ένας 36χρονος που μέχρι πέρυσι ζούσε στις ΗΠΑ... 

 

  

Τι να τι κάνεις τις ξένες γλώσσες αν δεν θες να κακοκαρδίζεις;

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα αποκαλούσε ποτέ κάποιον διευθύνοντα σύμβουλο «τσέο». Τα αγγλικά του, όπως και τα γερμανικά και τα γαλλικά του, είναι πολύ καλύτερα της Κ. Νοτοπούλου ή ενός μέσου Έλληνα. Τον φαντάζομαι, άλλωστε, να συνεννοείται άψογα στη μητρική τους γλώσσα με τους ιθύνοντες της Siemens για τα «μαύρα» ταμεία της ή με τους ιδιοκτήτες τού σπιτιού του Βολτέρου στο Παρίσι για την αγορά του με «μαύρο» χρήμα…

Ωστόσο, ο πολύ καλός χειρισμός ξένων γλωσσών από την πλευρά του πρωθυπουργού δεν τον έχει ωφελήσει σε τίποτα όσον αφορά την ενίσχυση της διπλωματικής θέσης της χώρας στο εξωτερικό και της ποιότητας ζωής των πολιτών της. Προκειμένου να μην κακοκαρδίσει τους συνομιλητές του δεν είπε κουβέντα στην Ανγκ. Μέρκελ για τη μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων ή στον Τ. Ερντογάν για τις τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο και τις έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ. Τι να τα κάνεις, επομένως, τα πτυχία αν δεν είσαι διατεθειμένος να τα χρησιμοποιείς προκειμένου να υπερασπίζεσαι τα λαϊκά κι εθνικά συμφέροντα;… 

Το ίδιο συμβαίνει και με τον υπουργό Τουρισμού, Χ. Θεοχάρη, ο οποίος ενώ είχε πληροφορηθεί εδώ και δύο μήνες από πρώτο χέρι για την κατάρρευση της Thomas Cook προτίμησε να κάνει τον Κινέζο από το να ενημερώσει την αγορά και να την θωρακίσει από την κατάρρευση της εταιρείας. Ούτε κι εκείνον ωφέλησε στην πράξη ο πολύ καλός χειρισμός της αγγλικής γλώσσας... 

Φυσικά και δεν είναι προς τιμή τους που πολιτικά πρόσωπα δεν γνωρίζουν καλά ξένες γλώσσες. Το ζητούμενο, όμως, είναι να τις χρησιμοποιείς για το καλό εκείνων που σε εκλέγουν κι όχι αποκλειστικώς και μόνο για το δικό σου πλουτισμό ή την πολιτική επιβίωση…

 

 

Σε ποιο Σύνταγμα αναφέρεται ότι οι υπουργοί πρέπει να είναι άσχημοι, γέροι κι άνδρες;...

Αν το πλοίο "Ελευθέριος Βενιζέλος", στο οποίο κινδύνευσαν να χάσουν τη ζωή τους σχεδόν 200 άνθρωποι και το οποίο καίγεται ακόμα στον Πειραιά, ανήκε στο κράτος οι απανταχού αντικρατιστές και θιασώτες τού αρρύθμιστου καπιταλισμού θα είχαν σηκώσει τα λάβαρα της επανάστασης, όπως άλλωστε έκαναν ένα μήνα νωρίτερα στο Μάτι. Φυσικά και το κράτος έχει τη δική του ευθύνη, άλλοτε μεγαλύτερη κι άλλοτε μικρότερη, κάθε φορά που συμβαίνει μια τραγωδία, αφού είναι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του αυτοί που πρέπει να βάζουν φρένο στην αλόγιστη κερδοσκοπία, τουλάχιστον σε ένα κράτος που δεν έχει δηλητηριαστεί από το νεοφιλελευθερισμό. Ο δολοφόνος, ωστόσο, είναι πάντοτε περισσότερο υπεύθυνος για το κακό που έχει προξενήσει από τον αστυνομικό που δεν μπόρεσε να τον συλλάβει...

Την ίδια ώρα, εξάλλου, επιδιδόμαστε σε ένα ακόμα εθνικό μας σπορ, την κατασυκοφάντηση ανθρώπων που είναι πιο όμορφοι από εμάς κι ενδεχομένως και πιο αποτελεσματικοί στην εργασία τους. Γιατί δεν μπορεί να είναι μια καλή υφυπουργός Μακεδονίας Θράκης- λες και θα έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες πέρα από το συμβολισμό- η Κατερίνα Νοτοπούλου μόνο και μόνο γιατί είναι νέα κι όμορφη;

Σε ποια συνταγματική διάταξη ή νόμο αναφέρεται ότι πρέπει να είσαι άσχημος, γέρος κι άνδρας για να αναλάβεις υπουργείο; Τα ίδια θυμάμαι πως έλεγαν και για την Έφη Αχτσιόγλου, η οποία αποδείχθηκε κάτι παραπάνω από επαρκής στο ρόλο της...

Μένει να αποδειχθεί στην πράξη κατά πόσο αξίζει της πρωθυπουργικής εύνοιας η Κατερίνα Νοτοπούλου. Η επιτυχία, άλλωστε, ή η αποτυχία κάθε υπουργού αντανακλά στον Αλ. Τσίπρα, ο οποίος ως "προπονητής" οφείλει να γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα την ποιότητα του "ρόστερ" του και είναι ο βασικός υπόλογος για την απόδοσή του. Σεξισμός, εξάλλου, δεν είναι να μιλάς για την ομορφιά τής υπουργού, αλλά να είσαι επικριτικός απέναντί της μόνο και μόνο λόγω των εξωτερικών της χαρακτηριστικών...