Στην κατοχή το "δεν υπάρχει άλλος δρόμος" το έλεγαν οι ταγματασφαλίτες...

Το να υποτιμάς την έξοδο από τα μνημόνια γιατί η χώρα θα παραμείνει σε αυστηρή εποπτεία- δίχως, ωστόσο, προαπαιτούμενα κι αξιολογήσεις- και πρέπει να επιτυγχάνει υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα είναι σαν να υποβιβάζεις την αξία τής Εθνικής Αντίστασης γιατί την ακολούθησε ο εμφύλιος πόλεμος. Ομοίως το να υποβαθμίζεις τη σημασία τής αντιμνημονιακής προσπάθειας- σεβόμενος, βεβαίως, και σε αυτήν την περίπτωση τις διαφορές των δύο εποχών- και να υιοθετείς αβασάνιστα τη λογική τού ώριμου φρούτου είναι σαν να απαξιώνεις τις εκατοντάδες χιλιάδες των νεκρών Ελλήνων κατά τη διάρκεια της κατοχής οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους γιατί πολέμησαν το ναζισμό ή στήριξαν εμπράκτως όσους τον πολέμησαν...

Κι επειδή πολλή συζήτηση γίνεται ακόμα για το πόσο στοίχισε στη χώρα το πρώτο εξάμηνο του 2015, υπενθυμίζω στους απανταχού θιασώτες τού νεοφιλελευθερισμού ότι η Ελλάδα θα είχε καταβάλει πολύ μικρότερο τίμημα σε χρήματα και ζωές αν είχε αποδεχθεί το τελεσίγραφο του Μουσολίνι και είχε υποταχθεί στη φασιστική Ιταλία ήδη από τον Οκτώβριο του 1940 κι αν στη συνέχεια πολλοί Έλληνες δεν οργανώνονταν σε αντιστασιακές οργανώσεις και είχαν ακολουθήσει το δρόμο των ταγματασφαλιτών και των υπόλοιπων δοσίλογων. Μόνο που χάρη ακριβώς στον αγώνα εκείνων που δεν άντεχαν τη σκλαβιά η χώρα μας μπορεί να καμαρώνει και για κάτι από την Ιστορία της των τελευταίων 80 χρόνων...

Η υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι τού 2015 θεωρήθηκε από πολλούς του μνημονιακού μπλοκ ως η καθαρότερη απόδειξη του "δεν υπήρχε άλλος δρόμος". Στην πραγματικότητα αποδείχθηκε ότι ενδεχομένως δεν υπήρχε άλλος δρόμος τότε από τη συνθηκολόγηση, πέρα από το Grexit. Τίποτα περισσότερο από αυτό...

Επομένως, και με βάση όσα έχουν ομολογήσει και οι ξένοι πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών, η ιστορική υπόθεση πως το 2010 τα διαπραγματευτικά περιθώρια της χώρας ήταν πολύ περισσότερα δεν στερείται γερών θεμελίων στην πραγματικότητα. Γι' αυτό κι όσοι πριν οκτώ χρόνια δεν επέλεξαν να δώσουν τη μάχη ναι μεν δεν είναι προδότες- μια πολιτική απόφαση έλαβαν που θεωρούσαν προσφορότερη για την πατρίδα-, αλλά έχουν σημαντικό μερίδιο ευθύνης για το μείγμα πολιτικής που αποφασίστηκε και το οποίο χορηγούσε δηλητήριο σε έναν ήδη βαριά άρρωστο...

 

Το Κυπριακό θα το λύσουν οι λαοί...

Όταν οι πολιτικοί δεν μπορούν να δώσουν τις απαντήσεις, τότε συνήθως έρχεται η ώρα των λαών να το κάνουν. Κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί και με το Κυπριακό, το οποίο παραμένει άλυτο επί δεκαετίες αφού καμία από τις δύο πλευρές δεν έχει το κουράγιο να αναλάβει έστω το ελάχιστο πολιτικό κόστος για την επανένωση του νησιού. Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο για σημαντικό κομμάτι των Ελληνοκύπριων και των Τουρκοκύπριων, ιδίως των νέων κι εκείνων που έχουν επισκεφτεί τα κατεχόμενα, οι οποίοι και θέλουν την επανένωση και μια χαρά μπορούν να συμβιώσουν με τους απέναντι...

Φυσικά και το κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής τής Τουρκίας και κατοχής τού βόρειου τμήματος του νησιού. Το πρόβλημα, ωστόσο, υπήρχε και πριν το 1974 και γι' αυτό ήταν υπεύθυνες και οι εθνικιστικές ακρότητες των Ελληνοκύπριων, οι οποίες μάλιστα έφταναν έως το ακρότατο όριο της αφαίρεσης ανθρώπινων ζωών. Ας μην λησμονούμε, εξάλλου, ότι έχουν αναγκαστεί και πολλοί Τουρκοκύπριοι να εγκαταλείψουν τις εστίες τους στο νότιο τμήμα τού νησιού εξαιτίας ακραίων οι οποίοι δεν μπορούν να συμβιώσουν παρά μόνο με το μίσος τους...

Δεν χρειάζεται να περάσεις πολλές ημέρες στην Κύπρο για να κατανοήσεις πόσο ξεπερασμένο είναι πλέον το τελευταίο τείχος που χωρίζει ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Οι νυσταλέες φάτσες των αστυνομικών ένθεν κακείθεν της πράσινης γραμμής μαρτυρούν μια κατάσταση η οποία συνεχίζεται μόνο από συνήθεια κι από την ανάγκη κάποιων ανθρώπων να μην μείνουν άνεργοι...

Ενόψει και προεδρικών εκλογών στη Μεγαλόνησο είναι δύσκολο να βρεθεί μια λύση μέσα στους επόμενους μήνες. Αυτή, όμως, είναι κάτι παραπάνω από εφικτή αργότερα, δίχως μεγαλοϊδεατισμούς κι εθνικισμούς οι οποίοι μόνο μίκρυναν τον ελληνισμό και δεν τον μεγάλωσαν...

Η 28η Οκτωβρίου μας στοίχισε πολύ πάνω από 85 δισ. αλλά δεν γιορτάζουμε τη "σύνεση" των δοσίλογων...

Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τις εκλογές τού Σεπτεμβρίου τού 2015 κι όμως όποιος αντιπολιτεύεται το ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να παριστάνει πως ο Αλέξης Τσίπρας κυβερνά με τη λαϊκή εντολή τού Ιανουαρίου του 2015, που ήταν σύγκρουσης με τους δανειστές. Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως ο πρωθυπουργός είναι ο πιο άχρηστος, ο πιο απατεώνας, ο πιο ψεύτης και λαϊκιστής που πέρασε ποτέ ή πως έκανε το "όχι" τού δημοψηφίσματος "ναι", όλα αυτά έχουν απαντηθεί ιστορικά στις τελευταίες εκλογές, όταν ο ελληνικός λαός είπε με την ψήφο του "Αλέξη, δεν τα κατάφερες, αλλά σου αναγνωρίζουμε πως το πάλεψες και φυσικά δικαιούσαι μιας δεύτερης ευκαιρίας, πόσω μάλλον όταν οι αντίπαλοί σου είναι εκείνοι που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία"...

Προς τι, επομένως, όλη αυτή η ιστορία για το πόσο μας στοίχισε ο Γιάνης Βαρουφάκης, την οποία συνέχισε ο αμαρτωλός Γ. Στουρνάρας καταθέτοντας στη Βουλή; Ο τότε υπουργός Οικονομικών και, βεβαίως, κι ο πρωθυπουργός και το τότε υπουργικό συμβούλιο έμειναν πιστοί στη λαϊκή εντολή να αγωνιστούν μέχρι τέλους για μια καλύτερη συμφωνία. Σε λίγες ημέρες θα γιορτάσουμε την 28η Οκτωβρίου, όταν οι Έλληνες είπαν "όχι" στους εισβολείς και στη συνέχεια με τον ηρωικό πόλεμο εναντίον των Ιταλών και την Εθνική Αντίσταση αποτέλεσαν παγκόσμιο κι αιώνιο σύμβολο τιμής. Αν είχαν υποταχθεί από την αρχή τού πολέμου κι αν ήταν "καλά παιδιά" κατά τη διάρκεια της Κατοχής, δεν θα είχαν πεθάνει εκατοντάδες χιλιάδες από την πείνα, δεν θα είχαν εκτελεστεί σε αντίποινα χιλιάδες συμπατριώτες μας, δεν θα είχαν χαθεί περιουσίες και η Ελλάδα θα έβγαινε από τον πόλεμο "κυρία", όπως για παράδειγμα η Γαλλία που "άνοιξε τα πόδια" στους κατακτητές, κι όχι προετοιμασμένη για έναν εμφύλιο πόλεμο...

Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως ο Γιάνης Βαρουφάκης μας κόστισε 85 δισεκατομμύρια ευρώ, εκείνοι που τον κατηγορούν ευθύνονται για τη χρεοκοπία τής χώρας, η οποία αποτιμάται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά υπόσκαπταν δολίως την εθνική προσπάθεια για έξοδο από την κρίση, για να καταστεί το χρέος βιώσιμο και να συμφωνηθεί ένα πρόγραμμα κοινωνικής δικαιοσύνης μακριά από την ταξική, άγρια λιτότητα σε βάρος των ίδιων και των ίδιων. Για να μην αποκαλυφθεί το μέγεθος της δικής τους ανικανότητας και συμπαιγνίας με τις ελίτ επιχείρησαν με δολιοφθορές να ακυρώσουν το λαϊκό αίτημα να τραβήξουμε το δρόμο τής ανάπτυξης, αφήνοντας πίσω μας αδιέξοδες υφεσιακές πολιτικές...

Αυτοί οι άνθρωποι είναι πλασμένοι από το ίδιο υλικό με τους δοσίλογους της Κατοχής, είτε έχουν βιολογική είτε πολιτική συγγένεια μαζί τους. Αδυνατούν να κατανοήσουν τι σημαίνει μάχη για την αξιοπρέπεια, γι' αυτό και τη λοιδορούν. Αναρωτιούνται σήμερα, δήθεν αθώα, αν είναι αξιοπρεπές να παραμένει ο ΕΝΦΙΑ, να αυξάνονται οι φόροι και να μειώνονται οι συντάξεις όταν οι ίδιοι καλούσαν την κυβέρνηση να τα ψηφίσει όλα αυτά από τις 26 Ιανουαρίου 2015, τα ψήφισαν τον Ιούλιο του 2015 και φυσικά τα είχαν ψηφίσει και στα δύο πρώτα μνημόνια. Έχει μια λογική βάση να κατηγορεί κανείς τον Αλέξη Τσίπρα γιατί αποδέχθηκε να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα που δεν είναι δικό του. Οι ρίψασπεις, ωστόσο, που δεν πολέμησαν ποτέ και για τίποτα παρά μόνο για την υπεράσπιση των ατομικών τους συμφερόντων και της κάστας που χρηματοδοτεί τον τρυφηλό βίο τους είναι πολύ λίγοι ως άνθρωποι για να κατηγορούν εκείνους που αντιστάθηκαν στον Γολιάθ...

Ναι, ο Γιάνης κι ο Αλέξης έχασαν πέρυσι, αλλά νικούν μόνο όσοι προσπαθούν. Οι υπόλοιποι μετρούν τρεις το λάδι τρεις το ξίδι σαν φτηνιάρηδες μπακάληδες με το τεφτέρι, όπως το ίνδαλμά τους, ο αρχιερέας τής διαπλοκής, τον οποίο κάποιοι- οι πιο φαύλοι ανάμεσά μας- θέλουν να νεκραναστήσουν για να ανασάνουν οι "τσουκνίδες"...