Ναι, αλλά οι Κινέζοι καταπιέζουν τους Ουιγούρους...

Μπορεί να παίζεις συνέχεια με τη φωτιά και να μην καείς ποτέ. Δεν είναι ό,τι πιο σύνηθες αλλά δεν αποκλείεται. Το πιθανότερο, ωστόσο, είναι πως κάποια στιγμή θα τσουρουφλιστείς κι όταν αυτό συμβεί τίποτα μάλλον δεν θα είναι σε θέση να σε γλιτώσει. 

Σε αυτή τη φάση βρίσκεται σήμερα η ανθρωπότητα και δεν είναι τυχαίο πως αυτό λαμβάνει χώρα υπό την ιδεολογική ηγεμονία τής δεξιάς. Το ίδιο, άλλωστε, είχε γίνει και πριν το Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Εκτός αν ο Στ. Καλύβας κι ο Ν. Μαραντζίδης καταφέρουν να μας πείσουν πως ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι κι ο Χιροχίτο ήταν Αριστεροί...

Ο Ντ. Τραμπ, ο Μπ. Νετανιάχου κι ο Βλ. Πούτιν κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να ζήσουν και οι δικές μας γενιές έναν παγκόσμιο πόλεμο. Με σημαία τους τον εθνικισμό κι επιχειρήματα για παιδιά τού νηπιαγωγείου, τα οποία έτσι κι αλλιώς αλλάζουν κάθε τρεις και λίγο, έχουν μετατρέψει τη μισή υφήλιο σε πυριτιδαποθήκη από την οποία θα βάλουν φωτιά και στην άλλη μισή. Κατά τα άλλα, το μεγάλο πρόβλημα είναι η Κίνα που καταπιέζει τους Ουιγούρους. Κακώς, φυσικά, τους καταπιέζει αλλά τουλάχιστον έχει την αυτοπεποίθηση να μην αναζητά την παγκόσμια ηγεμονία της στη στρατιωτική αλλά στην οικονομική ισχύ...

Όποιος έχει συναναστραφεί Κινέζους αναγνωρίζει τη μεθοδικότητα και τη συλλογικότητα με την οποία λειτουργούν. Σε ακραίο βαθμό, πράγματι, σε σημείο που να χρειάζονται, που λέει ο λόγος, τρεις για να αλλάξουν μια λάμπα, αλλά πάντα με συλλογικότητα. 

Αντιθέτως στη Δύση είμαστε τα άτομα και τα κράτη μας, ο εθνικισμός μας και η μισαλλοδοξία μας. Κι αν σήμερα μας κυβερνούν ημίτρελοι ή τύραννοι έχουμε αυτό ακριβώς που αξίζουμε...

 

Στην κατοχή το "δεν υπάρχει άλλος δρόμος" το έλεγαν οι ταγματασφαλίτες...

Το να υποτιμάς την έξοδο από τα μνημόνια γιατί η χώρα θα παραμείνει σε αυστηρή εποπτεία- δίχως, ωστόσο, προαπαιτούμενα κι αξιολογήσεις- και πρέπει να επιτυγχάνει υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα είναι σαν να υποβιβάζεις την αξία τής Εθνικής Αντίστασης γιατί την ακολούθησε ο εμφύλιος πόλεμος. Ομοίως το να υποβαθμίζεις τη σημασία τής αντιμνημονιακής προσπάθειας- σεβόμενος, βεβαίως, και σε αυτήν την περίπτωση τις διαφορές των δύο εποχών- και να υιοθετείς αβασάνιστα τη λογική τού ώριμου φρούτου είναι σαν να απαξιώνεις τις εκατοντάδες χιλιάδες των νεκρών Ελλήνων κατά τη διάρκεια της κατοχής οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους γιατί πολέμησαν το ναζισμό ή στήριξαν εμπράκτως όσους τον πολέμησαν...

Κι επειδή πολλή συζήτηση γίνεται ακόμα για το πόσο στοίχισε στη χώρα το πρώτο εξάμηνο του 2015, υπενθυμίζω στους απανταχού θιασώτες τού νεοφιλελευθερισμού ότι η Ελλάδα θα είχε καταβάλει πολύ μικρότερο τίμημα σε χρήματα και ζωές αν είχε αποδεχθεί το τελεσίγραφο του Μουσολίνι και είχε υποταχθεί στη φασιστική Ιταλία ήδη από τον Οκτώβριο του 1940 κι αν στη συνέχεια πολλοί Έλληνες δεν οργανώνονταν σε αντιστασιακές οργανώσεις και είχαν ακολουθήσει το δρόμο των ταγματασφαλιτών και των υπόλοιπων δοσίλογων. Μόνο που χάρη ακριβώς στον αγώνα εκείνων που δεν άντεχαν τη σκλαβιά η χώρα μας μπορεί να καμαρώνει και για κάτι από την Ιστορία της των τελευταίων 80 χρόνων...

Η υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι τού 2015 θεωρήθηκε από πολλούς του μνημονιακού μπλοκ ως η καθαρότερη απόδειξη του "δεν υπήρχε άλλος δρόμος". Στην πραγματικότητα αποδείχθηκε ότι ενδεχομένως δεν υπήρχε άλλος δρόμος τότε από τη συνθηκολόγηση, πέρα από το Grexit. Τίποτα περισσότερο από αυτό...

Επομένως, και με βάση όσα έχουν ομολογήσει και οι ξένοι πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών, η ιστορική υπόθεση πως το 2010 τα διαπραγματευτικά περιθώρια της χώρας ήταν πολύ περισσότερα δεν στερείται γερών θεμελίων στην πραγματικότητα. Γι' αυτό κι όσοι πριν οκτώ χρόνια δεν επέλεξαν να δώσουν τη μάχη ναι μεν δεν είναι προδότες- μια πολιτική απόφαση έλαβαν που θεωρούσαν προσφορότερη για την πατρίδα-, αλλά έχουν σημαντικό μερίδιο ευθύνης για το μείγμα πολιτικής που αποφασίστηκε και το οποίο χορηγούσε δηλητήριο σε έναν ήδη βαριά άρρωστο...