Η δυστυχία του να πιστεύεις ότι τα συμφέροντά σου ταυτίζονται με του Λάτση κι όχι με του νεκρού μετανάστη στο βυθό της Μεσογείου...

Ο Κ. Μητσοτάκης, πέρα από μια αξιοζήλευτη συλλογή προσωπικών δεδομένων των ψηφοφόρων, με σοβαρές υποψίες και παράνομης κτήσης τους, διαθέτει κι έναν πολύ καλό επικοινωνιολόγο, τον Σταν Γκρίνμπεργκ. Ενδεχομένως, όμως, και να τον πληρώνει περισσότερα από όσα πραγματικά συνεισφέρει αν λάβουμε υπόψη πως οι χορηγοί Μητσοτάκη έχουν φροντίσει να προμηθεύσουν το πουλέν τους με μια ανάπηρη, ελεγχόμενη από τους ίδιους δημοκρατία. Για να το πω ακόμα απλούστερα: αν ο Σταν Γκρίνμπεργκ δούλευε για τον Αλέξη Τσίπρα δεν ξέρω αν θα τον έβγαζε πρωθυπουργό, όχι γιατί είναι χειρότερος από τον Μητσοτάκη αλλά γιατί το ματσάκι θα ήταν έτσι κι αλλιώς στημένο...

Φυσικά κι αυτή η επισήμανση δεν σημαίνει πως ο Τσίπρας θα έπρεπε να συνεργάζεται με ένα επικοινωνιακό επιτελείο Γ' Εθνικής, όπως συμβαίνει μέχρι τώρα, ή θα πρέπει να συνεχίσει να το κάνει από τη Δευτέρα. Έτερον εκάτερον. Όσο, όμως, το λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο, η κοινωνική πλειοψηφία δηλαδή, δεν αντιλαμβάνεται ότι ζούμε σε μια δυστοπία όπου, για παράδειγμα, η ζωή τού Πακιστανού μεγιστάνα που αγνοείται στον "Τιτανικό" είναι σπουδαιότερη από των εκατοντάδων νεκρών Πακιστανών στο βυθό τής Μεσογείου είναι λογικό και να τρώει αμάσητο τo σανό των ΜΜΕ. Κι όσο αυτά τα ΜΜΕ πολεμούν λυσσαλέα το ΣΥΡΙΖΑ και ξεπλένουν κάθε νεοδημοκρατικό έγκλημα τόσο θα βυθιζόμαστε όλοι μας περισσότερο στο σκότος...

Αναγνωρίζω στον Μητσοτάκη ότι έχει κατορθώσει να πείσει τον μέσο Έλληνα πως τα συμφέροντά του ταυτίζονται με των δέκα οικογενειών που λυμαίνονται το δημόσιο πλούτο και πως εχθρός του είναι ο απελπισμένος που μπαίνει σε ένα σαπιοκάραβο με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής. Αυτή είναι μια στρατηγική ιδεολογική ήττα τής Αριστεράς την οποία, όμως, μόνο η Αριστερά μπορεί να ανατρέψει. Όχι εκείνοι που είναι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ, που αποτελούν πρόθυμα συμπληρώματα της δεξιάς και είναι εκβιαζόμενοι από το καθεστώς που μας κυβερνά και βολική του αντιπολίτευση...  

 

Πακιστανοί στο Σύνταγμα, κλέφτες στο Λυκαβηττό...

Οι νόμοι ενός κράτους ισχύουν για όλους όσοι διαβιούν σε αυτό, ανεξαρτήτως αν έχουν γεννηθεί εντός τής εδαφικής του επικράτειας ή όχι. Σε αυτό το πλαίσιο, κακώς επιτράπηκε το κορονοπάρτι Πακιστανών στην πλατεία Συντάγματος, όχι βεβαίως γιατί δεν επιτρέπεται στους μετανάστες και στους πρόσφυγες να γιορτάζουν, αλλά γιατί είχε απαγορευτεί σε όλο τον πληθυσμό. Κι αν θέλετε, επίσης ορθώς έπραξε ο Αδ. Γεωργιάδης και ζήτησε την παρέμβαση της αστυνομίας και την επιβολή προστίμων αφού είναι αστείο το επιχείρημα πως όσοι βρέθηκαν στην πλατεία δεν γνώριζαν περί των απαγορεύσεων...

Αν ήμουν, όμως, υπουργός Ανάπτυξης θα ασχολούμουν περισσότερο για τις 211.000 ευρώ που πετάχτηκαν σε μια κιτς αρπαχτή στο Λυκαβηττό κι όχι τόσο για το κορονοπάρτι των φτωχούληδων του θεού. Αυτή είναι, όμως, γενικότερα η κυβέρνησή μας, ακριβή στα πίτουρα και φθηνή στο αλεύρι. Γι' αυτό κι αδυνατεί να πείσει και για την ανάγκη τήρησης των μέτρων προστασίας από τον κοροναϊό ή για τους εμβολιασμούς. Τα πάντα θυσιάζονται στο βωμό τής επικοινωνίας κι ενός πολιτικού αφηγήματος στιγματισμού και στοχοποίησης των άλλων ούτως ώστε ο προσωρινός ένοικος του Μαξίμου να λάμπει θριαμβευτής διά της απουσίας του από την ευθύνη...

Τι κι αν, για παράδειγμα, το 25% των κρουσμάτων είναι μαθητές και βρισκόμαστε στην κορύφωση διπλής πανδημίας, Δέλτα κι Έψιλον; Τα σχολεία θα ανοίξουν όπως έκλεισαν, με το απίθανο 50% συν ένας για να κλείσει ένα τμήμα μόνο και μόνο για να πανηγυρίζει η ακόμα πιο απερίγραπτη Κεραμέως πως τα σχολεία μας μένουν ανοιχτά για να κολλάνε τα παιδιά τους γονείς και τους παππούδες τους. Κι όσο για τα δωρεάν μοριακά τεστ, αυτά παραμένουν όνειρα απατηλά σε μια χώρα όπου φράγκα για ξόδεμα υπάρχουν μόνο για τους κολλητούς και φίλους τής εξουσίας...

 

 

Είναι οι Έλληνες ρατσιστές;...

"Είναι οι Έλληνες ρατσιστές"; Αυτό καθεαυτό το ερώτημα είναι ρατσιστικό, από όποια άποψη κι αν το δει κανείς. Γιατί οι Έλληνες να είναι ρατσιστές κι όχι κάποιος άλλος λαός; Ή γιατί οι Έλληνες να μην είναι ρατσιστές όταν είναι κι άλλοι λαοί;...

Θα πρέπει να βρούμε κάποιον άγιο, αν θέλουμε να βρούμε άνθρωπο που να μην έχει εκδηλώσει ποτέ ρατσιστικές τάσεις κατά τη διάρκεια της ζωής του. Είμαστε ρατσιστές, για παράδειγμα, όταν αλλάζουμε θέση στην πετσέτα μας στην παραλία όταν κάθεται δίπλα μας ένας μαύρος, αλλά αν ο ίδιος μαύρος σκοράρει καλάθια για την αγαπημένη μας ομάδα γινόμαστε πολυπολιτισμικοί.  Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι να κρύβουμε την αρρώστια μας, αλλά να προσπαθούμε να την θεραπεύσουμε, αναγνωρίζοντάς την και στον εαυτό μας κι όχι μόνο στους άλλους...

Κανείς μας δεν γεννιέται μισαλλόδοξος. Είναι ο φόβος που πατά πάνω στη μεμονωμένη εμπειρία, στους θεσμούς που γεννούν γκέτο κι εχθρούς και στα μίντια που αλαλάζουν αντί να ενημερώνουν το περιδεές πόπολο. Φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε σε ορισμένες περιοχές στο κέντρο τής Αθήνας γιατί πράγματι εκεί γίνονται περισσότερες ληστείες από άλλες. Γίνονται, όμως, κάθε δευτερόλεπτο του 24ωρου και μόνο από ξένους; Όταν συμμορίες αλλοδαπών πλακώνονται στο κέντρο τής Αθήνας είναι το προπατορικό αμάρτημα, όταν Έλληνες οπαδοί διαφορετικών ομάδων σκοτώνονται για τη μπάλα είναι απλώς "τα παιδιά τα ατίθασα"...

Όποιος κοιτάξει με ψυχραιμία τα στατιστικά στοιχεία θα διαπιστώσει ότι οι Πακιστανοί, οι Σύριοι ή οποιοιδήποτε άλλοι αλλοεθνείς εμπλέκονται σε εγκληματικές ενέργειες είναι απείρως λιγότεροι από το σύνολο αυτών των πληθυσμών που διαβιούν στην Ελλάδα. Υπενθυμίζω, άλλωστε, σε όσους έχουν κοντή μνήμη ότι τα ίδια που λέμε σήμερα για τους Άραβες τα λέγαμε τη δεκαετία τού ΄90 για τους Αλβανούς, τους οποίους πλέον ακόμα και οι ακροδεξιοί αφήνουν στην άκρη όταν εκστομίζουν τα ιδεοληπτικά τους εμέσματα...

Ναι, η χώρα μας δεν μπορεί να φιλοξενήσει όλους τους απόκληρους της οικουμένης, αλίμονο όμως αν μισούμε όσους έχουν έρθει στα μέρη μας από απελπισία γιατί οι πατρίδες τους έχουν καταντήσει τόποι μαρτυρίου και τους θεωρούμε συλλήβδην όργανα του ISIS. Σε αυτήν την περίπτωση η ασθένειά μας βρίσκεται σε πολύ προχωρημένη κατάσταση...

 

Μύκονος, το μητσοτάκειο όραμα για όλη τη χώρα...

Ο δήμαρχος Μυκόνου δεν πολυνοιάζεται για το όργιο φοροδιαφυγής κι αισχροκέρδειας στο νησί του. Ο Κ. Κούκας παριστάνει ότι δεν γνωρίζει τίποτα για τα POS που είναι συνδεδεμένα με Ελβετία ή για τους εργαζόμενους που παίρνουν ένσημα από το ΙΚΑ Ισπανίας κι αυτό όταν είναι τυχεροί και δεν εργάζονται ανασφάλιστοι και μένουν σε... θερμαινόμενα κοντέινερ. Όχι, την δημαρχάρα- μία από τις πολλές που "στολίζουν" με την παρουσία τους την τοπική αυτοδιοίκηση και δεν θέλουν την απλή αναλογική για να μην μοιράζονται τα φέουδά τους, αλλά είναι ανευθυνοϋπεύθυνες όταν ξεσπούν φωτιές- απασχολούν οι "γύφτοι" που έχουν φτάσει στο νησί των ανέμων και του χαλάνε τις φωτογραφίες με την κόρη τού Ντ. Τραμπ κι άλλες διασημότητες του τίποτα...

Αν υποθέσουμε πως η συγκέντρωση πλούτου από ξένους επενδυτές είναι ο στόχος για τη μεταμνημονιακή Ελλάδα, τότε η Μύκονος είναι το τέλειο παράδειγμα. Αυτό μάλλον είναι και το πρότυπο του Κ. Μητσοτάκη, για τον οποίο η οποιαδήποτε αναφορά σε κοινωνική δικαιοσύνη είναι ταυτισμένη με το σταλινισμό...

Αλίμονό μας, όμως, αν βγαίνουμε από τη χρεοκοπία για να χτίσουμε μια χώρα- Λας Βέγκας, όπου η ασυδοσία με το ρατσισμό θα πηγαίνουν πιασμένοι χέρι χέρι κι όπου οι λίγοι θα ζουν σαν θεοί και οι πολλοί σαν απόκληροι. Η Μύκονος κι ό,τι αντιπροσωπεύει είναι ακριβώς αυτό που πρέπει να αποφύγουμε για την επόμενη ημέρα...

Ναι, να μειωθούν οι φόροι για τη μεσαία τάξη και να βελτιωθούν οι μέθοδοι αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής ώστε να μην καίγονται τα χλωρά μαζί με τα ξερά. Ας μην ξεχνάμε, ωστόσο, ότι οι προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες φορολογούν τους πολίτες τους περισσότερο από ό,τι το ελληνικό κράτος τους δικούς του κι αυτό δεν τις έχει εμποδίσει να ακμάσουν...

Αν είναι η Γερμανία ή η Γαλλία το πρότυπό μας κι όχι η Βουλγαρία ή η Ρουμανία είναι χρέος μας να αντιληφθούμε ότι οι κοινωνίες δεν χτίζονται στη βάση ούτε του τοπικισμού ούτε του συντεχνιασμού ούτε του νεοφιλελεύθερου μοντέλου τού "ο καθένας για την πάρτη του". Οι ειδικές οικονομικές ζώνες και τα άβατα για την εφορία παραπέμπουν αποκλειστικώς σε μπανανίες οι οποίες αναζητούν άλλοθι στους τσιγγάνους, στους Αλβανούς, στους Πακιστανούς, στους ξένους εν τέλει για να μην ορθώσουν ανάστημα στην αδικία και να μην συμβάλουν στην ανοικοδόμηση κράτους δικαίου...