Έβγαλε βρόμα η Ιστορία ότι ξοφλήσαμε; Ε και, είχε ξαναβγάλει...

Όσοι αγαπούν να μισούν τον Αλέξη Τσίπρα είναι τυχεροί που δεν υφίσταται αρνητική εντροπία για το χρόνο, δεν μπορεί  δηλαδή να γυρίσει πίσω κι έτσι να διαπιστώσουμε τι θα συνέβαινε αν ο τότε πρωθυπουργός τα τίναζε όλα στον αέρα στη 17ωρη διαπραγμάτευση του 2015. Γι' αυτό και οι δεξιοί θα τον αποκαλούν στον αιώνα τον άπαντα "κωλοτούμπα" και οι αριστεροί με το αριστερόμετρο ανά χείρας "καταστροφέα τής Αριστεράς". Φυσικά ούτε κι ο γράφων μπορεί να μιλά με βεβαιότητα για το τι θα συνέβαινε. Το να εστιάζεται, ωστόσο, η κριτική σε έναν πολιτικό ηγέτη 15 χρόνων σε ένα εξάμηνο, το οποίο ήταν και το πρώτο που κυβέρνησε, συνιστά μια αδικία που ο ιστορικός τού μέλλοντος δεν θα αργήσει να αποκαταστήσει...

Οι Έλληνες τον Ιανουάριο του 2015 βρίσκονταν στον Τιτανικό αφού αυτός είχε χτυπήσει το παγόβουνο και βυθιζόταν. Ο καπετάνιος και το πλήρωμα που ήταν υπεύθυνοι γι' αυτήν την εξέλιξη είχαν πηδήξει στη θάλασσα για να σώσουν το τομάρι τους και το πηδάλιο είχαν αναλάβει άπειροι ναυτικοί που υποσχέθηκαν στους επιβάτες πως θα τους διασώσουν. 

Ναι, δεν τους διέσωσαν όλους και δεν τους διέσωσαν μέσα σε ένα βράδυ. Το καράβι, όμως, έφτασε στο λιμάνι με τους περισσότερους ζωντανούς κι όρθιους στα πόδια τους. Και τι έκαναν οι ζωντανοί για να ευχαριστήσουν αυτούς που τους έσωσαν; Επέλεξαν στο επόμενο ταξίδι να πλοηγήσουν το καράβι αυτοί που το έριξαν στα παγόβουνα και να σταυρώσουν εκείνους που τους διέσωσαν...

Αυτή είναι, κυρίες και κύριοι, η Ιστορία τής χώρας από το 2015 μέχρι το 2023. Οτιδήποτε διαφορετικό κυκλοφορεί δεν σχετίζεται με την πραγματικότητα, αλλά με την αλλοίωσή της από τους νικητές και τους πρόθυμους κολαούζους τους. Η κυβερνώσα Αριστερά προφανώς κι έκανε λάθη, όχι όμως λάθη για τα οποία θα όφειλε να ντρέπεται και να χαμηλώνει το βλέμμα μπροστά στους ολετήρες τής πατρίδας που την θεωρούν ιδιοκτησία τους ή σε αυτούς που όποτε τους δόθηκαν ευκαιρίες να πάρουν το πηδάλιο προτίμησαν την ασφάλεια των θεατών των ιστορικών γεγονότων... 

Μπορεί τώρα η Ιστορία να ξαναέβγαλε βρόμα ότι ξοφλήσαμε. Όπως, όμως, και την τελευταία φορά που το έκανε θα διαψευστεί. Ελπίζω, απλώς, να γίνει νωρίτερα από μια νέα χρεοκοπία από τις μαριονέτες των εθνικών μας νταβατζήδων...  

 

 
 

Η δυστυχία του να πιστεύεις ότι τα συμφέροντά σου ταυτίζονται με του Λάτση κι όχι με του νεκρού μετανάστη στο βυθό της Μεσογείου...

Ο Κ. Μητσοτάκης, πέρα από μια αξιοζήλευτη συλλογή προσωπικών δεδομένων των ψηφοφόρων, με σοβαρές υποψίες και παράνομης κτήσης τους, διαθέτει κι έναν πολύ καλό επικοινωνιολόγο, τον Σταν Γκρίνμπεργκ. Ενδεχομένως, όμως, και να τον πληρώνει περισσότερα από όσα πραγματικά συνεισφέρει αν λάβουμε υπόψη πως οι χορηγοί Μητσοτάκη έχουν φροντίσει να προμηθεύσουν το πουλέν τους με μια ανάπηρη, ελεγχόμενη από τους ίδιους δημοκρατία. Για να το πω ακόμα απλούστερα: αν ο Σταν Γκρίνμπεργκ δούλευε για τον Αλέξη Τσίπρα δεν ξέρω αν θα τον έβγαζε πρωθυπουργό, όχι γιατί είναι χειρότερος από τον Μητσοτάκη αλλά γιατί το ματσάκι θα ήταν έτσι κι αλλιώς στημένο...

Φυσικά κι αυτή η επισήμανση δεν σημαίνει πως ο Τσίπρας θα έπρεπε να συνεργάζεται με ένα επικοινωνιακό επιτελείο Γ' Εθνικής, όπως συμβαίνει μέχρι τώρα, ή θα πρέπει να συνεχίσει να το κάνει από τη Δευτέρα. Έτερον εκάτερον. Όσο, όμως, το λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο, η κοινωνική πλειοψηφία δηλαδή, δεν αντιλαμβάνεται ότι ζούμε σε μια δυστοπία όπου, για παράδειγμα, η ζωή τού Πακιστανού μεγιστάνα που αγνοείται στον "Τιτανικό" είναι σπουδαιότερη από των εκατοντάδων νεκρών Πακιστανών στο βυθό τής Μεσογείου είναι λογικό και να τρώει αμάσητο τo σανό των ΜΜΕ. Κι όσο αυτά τα ΜΜΕ πολεμούν λυσσαλέα το ΣΥΡΙΖΑ και ξεπλένουν κάθε νεοδημοκρατικό έγκλημα τόσο θα βυθιζόμαστε όλοι μας περισσότερο στο σκότος...

Αναγνωρίζω στον Μητσοτάκη ότι έχει κατορθώσει να πείσει τον μέσο Έλληνα πως τα συμφέροντά του ταυτίζονται με των δέκα οικογενειών που λυμαίνονται το δημόσιο πλούτο και πως εχθρός του είναι ο απελπισμένος που μπαίνει σε ένα σαπιοκάραβο με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής. Αυτή είναι μια στρατηγική ιδεολογική ήττα τής Αριστεράς την οποία, όμως, μόνο η Αριστερά μπορεί να ανατρέψει. Όχι εκείνοι που είναι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ, που αποτελούν πρόθυμα συμπληρώματα της δεξιάς και είναι εκβιαζόμενοι από το καθεστώς που μας κυβερνά και βολική του αντιπολίτευση...  

 

Όποιος ζει από τα μνημόνια πεθαίνει κι από αυτά...

Θα στενοχωριόμασταν άραγε το ίδιο για τους επιβάτες τού "Τιτανικού", αν μαθαίναμε πως θα μπορούσαν όλοι να σωθούν εγκαταλείποντας το πλοίο, αλλά δεν το έκαναν γιατί πίστευαν μέχρι την τελευταία στιγμή ότι με κάποιο θαύμα θα σώζονταν μένοντας στις πολυτελείς καμπίνες τους; Μάλλον θα τους θεωρούσαμε αφελείς κι άξιους της μοίρας τους...

Λυπάμαι, αλλά το ίδιο φοβάμαι πως ισχύει και για όσους πίστευαν μέχρι και χθες ότι ήταν εργαζόμενοι του MEGA κι επί σχεδόν δύο χρόνια δούλευαν περιμένοντας από τους ιδιοκτήτες τού σταθμού να δείξουν τον ανθρωπισμό που δεν έδειξαν ποτέ κατά τη διάρκεια των μνημονιακών χρόνων. Τότε που το Μεγάλο Κανάλι κατηγορούσε τους Έλληνες πως τα έφαγαν μαζί με τους μεγαλοκαρχαρίες και στις ίδιες ποσότητες...

Είναι σκληρό και δύσκολο να πάρεις την απόφαση να εγκαταλείψεις μια εργασία στην οποία κάποιοι είχαν αφιερώσει ακόμα και 20 χρόνια από τη ζωή τους. Είναι, ωστόσο, αυτοκτονικό- δεν αναφέρομαι μόνο στο MEGA- να προτιμάς το διάβολο που γνωρίζεις από το να δοκιμάσεις την τύχη σου αλλού, όσο δύσκολη κι αν είναι σήμερα η αγορά εργασίας, προσμένοντας από το κράτος να σε σώσει...

Οι ίδιοι που μιλούσαν όλα αυτά τα χρόνια για το κακό Δημόσιο, ειρωνεύονταν το κοινωνικό κράτος κι έδιναν όρκους πίστης στο μεγάλο κεφάλαιο τώρα παρακαλούν για μια λύση η οποία στο σύστημα που τόσο αγαπούν, τον ανεξέλεγκτο δηλαδή καπιταλισμό, μπορούν να δώσουν μόνο οι ιδιοκτήτες. Σε διαφορετική περίπτωση θα είχαμε σοσιαλισμό, που τόσο όμως μισούν...

Δεν γράφω ό,τι γράφω για να δικαιολογήσω τους ιδιοκτήτες τού MEGA και του κάθε MEGA- δεν τους φταίει καμιά κυβέρνηση για το ότι εκείνοι δεν θέλουν να διεκδικήσουν την έβδομη κι "ορφανή" τηλεοπτική άδεια-, αλλά για να επισημάνω για μια ακόμα φορά πως αν δεν υπήρχαν πρόβατα δεν θα υπήρχαν λύκοι. Δεν θα χαριστεί ο παράδεισος στην εργατική τάξη, θα πρέπει να παλέψει για να τον κερδίσει κι όσο συμπεριφέρεται με δουλοπρέπεια τόσο πιο πολύ την περιμένει η επί γης κόλαση, η μόνη μάλλον που υπάρχει γενικώς...