Η θεία από το Σικάγο έχει λεφτά για το αεροπλάνο, διάθεση δεν έχει...

Η πολιτική απαιτεί συμβιβασμούς, αλλά επιτάσσει και πόλεμο κατά τής υποκρισίας. Σε αυτό το πλαίσιο θα μπορούσα να αποδεχθώ η ψήφος των διάφορων Πορτοκάλος και θείων από το Σικάγο, που έχουν την εικόνα τής Ελλάδας των ταινιών τής Φίνος Φιλμς και των τραγουδιών τού Στέλιου Καζαντζίδη, να είναι ισότιμη με των υπόλοιπων εκλογέων, αλλά με ορισμένες προϋποθέσεις: να επαναψηφιστεί η απλή αναλογική, να καταργηθεί το μπόνους των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα και να έχουν δικαίωμα ισότιμης ψήφου κι όσοι έχουν συμπληρώσει τουλάχιστον πέντε χρόνια παραμονής στην Ελλάδα. Αν μπορούν να επιλέγουν τους βουλευτές τού ελληνικού Κοινοβουλίου κι εκείνοι που δεν ξέρουν ούτε μισή λέξη στα ελληνικά, τότε το δικαιούνται δέκα φορές περισσότερο αυτοί που εξαρτάται η ποιότητα της ζωής τους από το ποιος κυβερνά την Ψωροκώσταινα...

Υπενθυμίζω ότι οι Πορτοκάλος και η θεία από το Σικάγο και τώρα μπορούν να ψηφίσουν αν το επιθυμούν. Το ότι δεν το κάνουν στην πλειονότητά τους δεν συμβαίνει γιατί είναι φτωχοί και δεν μπορούν να πληρώσουν τα αεροπορικά εισιτήρια για να έρθουν στο παντρίντα και να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, αλλά κατά βάση γιατί ασπάζονται το "δόγμα Λασκαρίδη", μας έχουν δηλαδή χεσμένους. Αλλού βρίσκονται η ζωή και τα συμφέροντά τους και η Ελλάδα γι' αυτούς είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ένα όμορφος τουριστικός προορισμός που συνδυάζει μια φολκλόρ συγκίνηση ως μακρινός τόπος καταγωγής...

Στην πραγματικότητα, αυτοί που θα εκδηλώσουν ενδιαφέρον για να ψηφίσουν θα είναι όσοι πειστούν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να το κάνουν από τους διάφορους κομματάρχες, με το αζημίωτο σε πολλές περιπτώσεις. Αυτός ήταν, άλλωστε, κι ο ρόλος τού πρώην υφυπουργού Διαματάρη, ο οποίος παραιτήθηκε όταν αποδείχθηκε ότι έλεγε ψέματα για τα πτυχία του. 

Κι αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί σύνδεση του ελληνισμού τής διασποράς με τη μητέρα πατρίδα, η εξοικείωσή του δηλαδή με τον εγχώριο φατριασμό. Για τα πιο σοβαρά, ωστόσο, απαιτείται ολοκληρωμένος σχεδιασμός, ενίσχυση των πρεσβειών, των προξενείων, των σχολείων, της διδασκαλίας τής ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού, ενημέρωση για το παρελθόν τού ενός εκάστου των απόδημων, αλλά και για το σύγχρονο τρόπο ζωής στην Ελλάδα. Μόνο που όλα αυτά ξεπερνούν τη διάρκεια ζωής ενός εκλογικού κύκλου γι' αυτό κι ακούγονται τόσο ουτοπικά για τους κομματάρχες μας... 

  
 

Δεν χρειάζεται ν΄ ακούς Καζαντζίδη για να είσαι προδομένος...

Κάθε κράτος που αναλαμβάνει τη δωρεάν εκπαίδευση της νέας γενιάς του είναι λογικό να περιμένει πως αυτή θα του το ανταποδώσει στην ενήλικη ζωή της προσφέροντας εργασία και παράγοντας πλούτο στην πατρίδα της. Θα μπορούσε, άλλωστε, να θεωρηθεί το ελάχιστο πατριωτικό καθήκον που είναι σε θέση να εκπληρώσει ο κάθε πολίτης. Η Ελλάδα, ωστόσο, δεν είναι μια συνηθισμένη χωρά για να κριθεί με βάση κανόνες που ισχύουν σε αναπτυγμένα κράτη, ώστε να υποθέσουμε πως το καζάκειο θεώρημα περί προδοτών βασίζεται στην πραγματικότητα...

Κατ' αρχάς η δημόσια εκπαίδευση στην πατρίδα μας δεν είναι τόσο δωρεάν όσο παρουσιάζεται. Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως οι Έλληνες που φεύγουν στο εξωτερικό για να βιοποριστούν με αξιοπρέπεια δεν προδίδουν γιατί απλούστατα έχουν νωρίτερα προδοθεί...

Η Ελλάδα δεν τρώει <απλώς> τα παιδιά της, τα κατασπαράζει και φτύνει και το κουκούτσι. Στον τόπο που είναι πρωταθλητής Ευρώπης στην ανεργία, στο ρουσφέτι, στην αναξιοκρατία και στη λαμογιά θα πρέπει να θεωρείται ηρωισμός για έναν νέο με ακαδημαϊκά προσόντα κι όρεξη για δουλειά να μείνει σε αυτόν για να πολεμήσει εκείνον που εχει μπάρμπα στην Κορώνη και είναι γενικότερα πιο διαχειρίσιμος για τα αφεντικά του αντί να καταλάβει με το σπαθί του ένα καλό πόστο στο εξωτερικό. Αν το έβρισκε στην Ψωροκώσταινα θα έμενε πολύ ευχαρίστως εδώ, αλλά πού να το ξέρουν αυτό όσοι μιλούν για ξενιτιά χωρίς να έχουν ιδέα τι σημαίνει αυτή παρά μόνο από τα φωσκολικά σενάρια που ερμήνευαν στη μεγάλη οθόνη...

Για να είναι κανείς βασανισμένος μετανάστης δεν χρειάζεται να δουλεύει ως ανθρακωρύχος, να ακούει Καζαντζίδη ή να να μένει σε μια τρώγλη με άλλους δέκα και να στέλνει εμβάσματα στην οικογένειά του. Οι καιροί αλλάζουν και μαζί τους και το είδος τής μετανάστευσης. Το ότι οι νέοι μας που ζουν στην αλλοδαπή δεν είναι αποκλειστικώς ανειδίκευτοι εργάτες ή δεν έχουν προϋπηρεσία σε βαριές δουλειές δεν σημαίνει κι ότι θα πρέπει να απολογούνται για τα πτυχία τους ή για το ότι τους έλαχε να είναι η πρώτη γενιά που θα τα βγάλει πέρα δυσκολότερα από τους γονείς της...

Ο Κ. Καζάκος κι ο κάθε Καζάκος μπορεί από την άνεση που του προσφέρει ο άνω των 4.000 μισθός του το μήνα να ξεχωρίζει προδότες και πατριώτες με την ευκολία που το έκανε και στις παλιές ταινίες. Μόνο που θα ήταν εντιμότερο ως άνθρωπος μια γενιάς που χρεοκόπησε τη χώρα- έστω κι αν δεν του καταλογίζω προσωπική ευθύνη γι' αυτό- αντί να μοιράζει αφορισμούς να ζητά συγχώρεση...

 

Αριστερές θείτσες, πειραγμένες από υπερκατανάλωση διανόησης...

Οι Έλληνες δεν διαθέτουμε το φλεγματικό βρετανικό χιούμορ, αλλά στην πλάκα είμαστε αξεπέραστοι, Το αποδεικνύουμε κι αυτές τις ημέρες με τα τρολαρίσματα για το ντύσιμο του Αλέξη Τσίπρα και της Μπέτυς Μπαζιάνα στην Κίνα, αρκετά από τα οποία είναι αστεία κι έξυπνα ακόμα κι αν κάποιος διαφωνεί με το σκεπτικό με τα οποία έγιναν. Μοναδικός κριτής, άλλωστε, για το χιούμορ δεν είναι άλλος παρά το γέλιο που μπορεί να φέρει στα χείλη, κατά συνέπεια δεν υπάρχει κανένας λόγος να αισθανόμαστε ενοχές, πόσω μάλλον αυτό να ποινικοποιείται...

Προβληματικό είναι, ωστόσο, να πιστεύουμε ότι το ταξίδι τού πρωθυπουργού θα αποτύχει γιατί δεν φόρεσε για μια ακόμα φορά γραβάτα-γραβάτα δεν φόρεσε κι ο Κινέζος πρωθυπουργός- ή γιατί η σύντροφός του ντύθηκε σαν να πήγαινε στο πανηγύρι τού χωριού της. Όποιος άνθρωπος στέκεται μόνο στην εμφάνιση για να κρίνει κάποιον είναι εκ προοιμίου ρηχός. Εξάλλου, δεν νομίζω πως οι Κινέζοι θα αρνηθούν να συμμετάσχουν, για παράδειγμα, στο διαγωνισμό για την ΤΡΑΙΝΟΣΕ γιατί το ζεύγος Τσίπρα ντύθηκε από την Τσάιναταουν...

Μπορείς να χαρακτηρίσεις έναν μαύρο "αραπάκο" σε κάποια καφενειακή συζήτηση με φίλους σου και να μην είσαι ρατσιστής. Αντιστρόφως, ενδεχομένως να ψέξεις κάποιον αν χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη, αλλά να αλλάξεις θέση στο λεωφορείο αν έρθει να καθίσει δίπλα σου κάποιος έγχρωμος. Όλες αυτές είναι υποσημειώσεις που η πολιτική ορθότητα αδυνατεί να κατανοήσει. Στην περίπτωση της Μπέτυς, για παράδειγμα, κάποιοι μίλησαν για σεξισμό και κάποιοι άλλοι- ακόμα και υποτίθεται Αριστεροί- υποστήριξαν πως ο πρωθυπουργός τής χώρας και η σύντροφός του δεν μπορούν να συναντούν ξένους ηγέτες αν δεν είναι "ευπρεπώς" ενδεδυμένοι. Ποιος ξέρει, ίσως ο Αλέξης και η Μπέτυ πρέπει και να παντρευτούν, έστω με πολιτικό γάμο, για να ικανοποιηθούν οι "comme il faut" Αριστεροί, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι πιο συντηρητικοί κι από τις θείτσες στις εκκλησίες- ή, μήπως, ούτε αυτό είναι "politically correct" και πρέπει να απολογηθώ;...

Από τη βαριά ασθένεια της πολιτικής ορθότητας διακατέχονται κι εκείνοι που θα ισχυριστούν για το φόρεμα της Μπέτυς, "μα, καλά, δεν υπάρχουν σοβαρότερα ζητήματα για να ασχοληθούμε"; Φυσικά και υπάρχουν, μόνο που αν περνούσαμε όλη μας την ημέρα κάνοντας υπολογισμούς για τις υποχρεώσεις μας ή για το αν η Ε.Ε. θα διαμελιστεί, τότε είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα οδηγούμασταν στο τρελάδικο από κακό κι απ' άδικο, που θα τραγουδούσε κι ο Στέλιος Καζαντζίδης. Αλίμονο αν δεν ξεδίνουμε, αν δεν προσφέρουμε στο χαβαλέ την ευκαιρία του να εκφραστεί...

Τα πάντα σε αυτή τη ζωή είναι θέμα μέτρου και ισορροπίας. Όπως είναι τραγικό να ασχολείσαι μόνο με την Ελ. Μενεγάκη, άλλο τόσο θλιβερό είναι να σε ενδιαφέρει αποκλειστικώς και μόνο ο Νίτσε. Γι' αυτό και στενοχωριέμαι για εκείνους που δεν βλέπουν καθόλου τηλεόραση ή δεν έχουν σελίδα στο facebook γιατί δήθεν είναι ιντελεκτουέλ κι άνθρωποι της πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνίας. Λες κι αν βλέπεις δύο ώρες τηλεόραση την ημέρα ή περνάς μία ώρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είσαι ξύλο απελέκητο κι ακοινώνητος. Παιδιά ψυχραιμία, μην κάνουμε τις ψυχώσεις και τα κόμπλεξ μας να φαίνονται προτερήματα...