Μόνο αν ο Λούλης είχε δίκιο έχουν άδικο τώρα οι δημοσιογράφοι...

Πριν μερικές εβδομάδες ο ΣΥΡΙΖΑ είχε σηκώσει τον τόπο για το σποτάκι με πρωταγωνιστή τον Χρήστο Λούλη, το οποίο χαρακτήρισε μισογυνικό. Επικαλούμενη τότε τον πολιτικό ορθολογισμό είναι η ίδια η αξιωματική αντιπολίτευση που ναρκοθέτησε το σημερινό σποτάκι της για τα ΜΜΕ. Γιατί σήμερα οι πολιτικοί της αντίπαλοι χρησιμοποιούν ακριβώς το ίδιο επιχείρημα που χρησιμοποίησε η Κουμουνδούρου για το σποτάκι Λούλη, βασιζόμενοι εμμέσως στο ότι όπως όλες οι γυναίκες δεν είναι όπως η κοπέλα τού ηθοποιού έτσι κι όλοι οι δημοσιογράφοι δεν είναι δωρολήπτες...

Για να είμαι ξεκάθαρος: το σποτάκι για τα εκατομμύρια σε ΜΜΕ είναι η καλύτερη αντιπολιτευτική στιγμή ΣΥΡΙΖΑ εδώ κι ένα χρόνο. Καμία άλλη ενέργεια της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει γίνει "talk of the town" όπως αυτή κι αυτό είναι η καλύτερη απόδειξη για την επιτυχία του...

Ούτε αισθάνομαι θιγμένος ως δημοσιογράφος από αυτό το σποτάκι απλούστατα γιατί δεν με αναγνωρίζω σε αυτό. Αν είχα τη μύγα, όπως φαίνεται πως την έχουν πολλοί συνάδελφοί μου, θα μυγιαζόμουν, αλλά φροντίζω να κρατάω ομπρέλα όταν κάποιοι πιστεύουν ότι όλοι κι όλα είναι προς πώληση...

Έτσι κι αλλιώς η σάτιρα περιέχει το στοιχείο τής γενίκευσης και ούτε είναι δυνατό κάτω από κάθε αστείο να περνά, σαν να επρόκειτο για διαφήμιση για τσιγάρα,  η υπόμνηση ότι δεν είναι όλοι ίδιοι. Μπορείς να πεις ένα αστείο για έναν χοντρό, για έναν φαλακρό, για έναν μαύρο ή για έναν ομοφυλόφιλο χωρίς να γίνεις προσβλητικός, αλίμονο όμως αν θεσμοθετήσουμε τη λογοκρισία και στη σάτιρα. Κι ελπίζω στο ΣΥΡΙΖΑ να αντιλήφθηκαν ότι όταν κάνεις σημαία σου τον πολιτικό ορθολογισμό, που είναι μια παραλλαγή τού φασισμού, πρέπει να είσαι έτοιμος να σου το ανταποδώσουν με την πρώτη προβοκάτσια...

Σε όποιον του αρέσει να προσβάλλεται μπορεί να προσβληθεί με τα πάντα...

Παρά τα ευχολόγια και τους ύμνους, για παράδειγμα με αφορμή τη γιορτή τής μητέρας, η θέση τής γυναίκας στην κοινωνία μας δεν είναι στην πράξη ισότιμη με αυτή του άνδρα. Οι προκαταλήψεις και οι διαφοροποιήσεις, όπως στις εργασιακές αποδοχές, παραμένουν, μολονότι βαίνουν μειούμενες. Γι' αυτό και είναι ακόμα, δυστυχώς, απαραίτητες οι ποσοστώσεις σε διάφορες περιπτώσεις ούτως ώστε ο νόμος να επιβάλλει την αναλογική ισότητα που αρνείται στο γυναικείο πληθυσμό ο ανδροκρατούμενος κόσμος μας...

Από την άλλη, όμως, το γυναικείο κίνημα και οι πρόθυμοι συμπαραστάτες του αρκετές φορές χάνουν το δίκιο τους επιλέγοντας την πολιτική ορθότητα να καθορίζει το σύνολο των τοποθετήσεών τους. Όποιος επιλέγει ως στάση ζωής να προσβάλλεται μπορεί να προσβληθεί με τα πάντα, ακόμα και με την περιλάλητη διαφήμιση της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, η οποία δεν μου άρεσε λόγω του δασκαλίστικου ύφους της, αλλά δεν θα ζητούσα ποτέ την απαγόρευσή της. Θα μπορούσε να πιέζει τον Χρήστο Λούλη να βγει στην πλατεία ο κολλητός του κι όχι η κοπέλα του ή θα μπορούσε να πρωταγωνιστεί μια γυναίκα που θα την πίεζε το αγόρι της και τότε κάποιοι ενδεχομένως να έκαναν τη συζήτηση για το αν οι άνδρες προβάλλονται στερεοτυπικά ως ανεύθυνοι σε σχέση με τις πιο γειωμένες γυναίκες κι επομένως εκείνες στερούνται φαντασίας κι επαναστατικής διάθεσης...

Η υπερβολή δεν βοήθησε τις γυναίκες ούτε στην περίπτωση του κινήματος "Me too", όταν οι καταγγελίες για σεξουαλική εκμετάλλευση για την προώθηση της καριέρας τους ύστερα από δύο και τρεις δεκαετίες κι από καλλιτέχνιδες με λίγο ταλέντο είναι λογικό να αντιμετωπίστηκαν με σκεπτικισμό. Δεν αντιλέγω πως υπάρχει γυναικεία θυματοποίηση κι αρκετές ένιωσαν πιο έντονη την ανδρική βία πάνω τους κατά τις ημέρες τού εγκλεισμού. Το κυνήγι, ωστόσο, της αυτοθυματοποίησης δεν οδηγεί στην ισότητα, αλλά στην αυτοπεριθωριοποίηση...