Τι να την κάνεις τη δουλειά αν πίνεις φτηνό καφέ;...

Το να πληρώνουν οι μικρομεσαίοι τα βάρη κάθε κρίσης δεν είναι φυσικό φαινόμενο, αλλά πολιτική επιλογή. Παρόμοια έκαναν οι Θεσμοί και οι ελληνικές κυβερνήσεις την περίοδο των μνημονίων, την ίδια επιλογή κάνει, ξεκάθαρα πλέον, και τώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη με πρόσχημα τον κοροναΐό. Επέλεξε την οικονομική ανοσία τής αγέλης για να επιβιώσουν μόνο οι ισχυροί την ίδια ώρα που θεσμοθετεί τη μείωση μισθών και την επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα...

Λεφτόδεντρα, πράγματι, δεν υπάρχουν, ανεξαρτήτως αν για την κυβέρνηση εφευρίσκονται για τους μιντιάρχες, τους κλινικάρχες, τους μεγαλοεργολάβους, τους ιδιοκτήτες αεροπορικών εταιρειών ή τους ΚΕΚάρχες. Υπάρχει, όμως, ένα χρηματοδοτικό μαξιλάρι 37 δισ. ευρώ, η δυνατότητα δανεισμού τής χώρας από τις αγορές και για πρώτη φορά η διάθεση της ΕΕ να δώσει χρήματα κι όχι μόνο με τη μορφή δανεισμού. Ο Κ. Μητσοτάκης, όμως, επιλέγει να αφαιρέσει εισοδήματα από τους πολλούς και για αντάλλαγμα τους φτηναίνει τον καφέ, την πορτοκαλάδα και τα εισιτήρια στο μετρό και στον κινηματογράφο...

Η μεγαλύτερη πρωθυπουργική απάτη, πάντως, σχετίζεται με το ότι είναι δήθεν υπερασπιστής τής επιχειρηματικότητας. Αυτό που εννοεί δεν είναι άλλο από το ότι είναι σύμμαχος των μεγαλοεπιχειρηματιών, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι άλλωστε φίλοι του...

Από το σχέδιό του απουσιάζει η ουσιαστική στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρηματιών, με σκοπό μια βίαιη από άποψη ταχύτητας αναδιανομή τού πλούτου υπέρ των λίγων ισχυρών. Ο Κ. Μητσοτάκης κατανοεί ότι ιδίως στην οικονομία το επικοινωνιακό αμπαλάζ έχει κοντά ποδάρια- όλοι μας θα αντιληφθούμε το άδειασμα της τσέπης μας αργά ή γρήγορα, ακόμα κι εκείνοι που τώρα χαίρονται γιατί μπορούν να πιουν μια μπύρα στην πλατεία υπό την επίβλεψη των ΜΑΤ. Γι' αυτό και συνειδητοποιεί ότι οι εκλογές το συντομότερο δυνατό είναι η μόνη του διέξοδος για να υφαρπάξει την ψήφο των φοβισμένων πολιτών πριν μας καταπιεί ο νέος Αρμαγεδδών, για τον οποίο σε σημαντικό βαθμό ευθύνεται ο ίδιος...

Πόσο αγάπησαν τώρα όλοι τον Έλληνα τουρίστα...

Θα ήταν επιθυμητό να μην είχαμε βάλει όλα μας τα αβγά σε ένα καλάθι και να μην τρέμαμε τώρα για τις συνέπειες του κοροναΐού στον τουρισμό. Κι αυτό δεν είναι ευθύνη μόνο της πολιτείας, αλλά και των επιχειρηματιών που επιθυμούν με χαμηλό κόστος να επιτυγχάνουν υπερκέρδη, σε βάρος και των συμπατριωτών τους, τους οποίους τώρα καλούν να δείξουν πατριωτικό καθήκον και να ταξιδέψουν εντός των συνόρων για να περιορίσουν τη χασούρα από το εξωτερικό. Πρόκειται για τους ίδιους επιχειρηματίες που έχουν τρελαθεί στο αφορολόγητο- πόσοι, για παράδειγμα, κόβουν αποδείξεις;- και υπερκοστολογημένο- θυμηθείτε πόσα δίνετε για μια τρύπα- τάλιρο τα προηγούμενα χρόνια και τώρα απαιτούν από τον φορολογούμενο να τους αποζημιώσει...

Φυσικά και πρέπει να ενισχυθεί ο τουρισμός, αφού από αυτόν εξαρτώνται άμεσα ή έμμεσα εκατοντάδες χιλιάδες μεροκαματιάρηδες. Γι' αυτό ακριβώς, όμως, κάθε κρατικό ευρώ που πηγαίνει στους επιχειρηματίες, κατά προτεραιότητα στους μικρομεσαίους, πρέπει να συνοδεύεται από την υποχρέωση τήρησης όλων των εργασιακών δικαιωμάτων. Δεν είναι δυνατό κάποιοι να χρησιμοποιούν σκλάβους πολυτελείας για ένα εξάμηνο- και τώρα να γίνονται κρατικώς επιδοτούμενοι- προκειμένου μόνο οι ίδιοι να ζουν σαν πασάδες όλο το χρόνο...

Βεβαίως και δεν είναι όλοι οι τουριστικοί επιχειρηματίες απατεώνες, αλλά σε μια εποχή που δοκιμάζεται κάθε μικρομεσαίο νοικοκυριό είναι λογικό και να απαιτεί τα χρήματά του- ιδίως αυτά που βρίσκονται στο "μαξιλαράκι" των 37 δισ. ευρώ και συγκεντρώθηκαν με το αίμα του- να ξοδεύεται με τη μέγιστη δυνατή σύνεση. Από τη στιγμή, μάλιστα, που το συνάλλαγμα φέτος θα είναι σαφώς μειωμένο η κατανάλωση των Ελλήνων είναι που θα επιλύσει πολλά προβλήματα. Και το δυνατό το συντομότερο να καθίσουν όλα τα κόμματα σε ένα τραπέζι ώστε η χώρα να μην απειληθεί ξανά στο μέλλον από καταστροφή γιατί έχει επενδύσει τα πάντα σε έναν τόσο επισφαλή τομέα όπως ο τουρισμός...



  

Η μεσαία τάξη θα πάει στον παράδεισο... προεκλογικώς

Ο Αλ. Τσίπρας λέει τη μισή αλήθεια για την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης την τελευταία τετραετία. Έχει δίκιο στο ότι αναγκάστηκε κι εκείνος να κινηθεί σε ένα πολύ αυστηρό, μνημονιακό δημοσιονομικό πλαίσιο, επομένως έπρεπε να κάνει επιλογές για το ποιους θα στηρίξει περισσότερο...

Προς τιμή του έδωσε έμφαση, με την τόσο κατασυκοφαντημένη επιδοματική πολιτική του, στα τέσσερα από τα δέκα νοικοκυριά που βρίσκονταν κοντά ή και κάτω από το όριο της φτώχειας εξαιτίας και των επιλογών που έκαναν οι κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι και το 2014. Κι όταν ο πρωθυπουργός ξεμπέρδεψε το περασμένο καλοκαίρι με τα μνημόνια εφαρμόζει μια πολιτική που σαφώς κι ενισχύει και τα μεσαία εισοδήματα...

Ο Αλ. Τσίπρας παριστάνει, όμως, πως λησμονεί πως οι πόροι για τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα θα μπορούσαν να είχαν βρεθεί κι από τη μεγαλύτερη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου ή, έστω, από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής του. Τα έσοδα από τις διάφορες λίστες Λαγκάρντ και Μπόργιανς αποδείχθηκαν μη ικανοποιητικά, οι εφοπλιστές εξακολουθούν να πληρώνουν λιγότερα από τις γραμματείς τους, επιχειρηματίες να καρπώνονται διαφόρων ειδών ασυλίες και η κοινωνική δικαιοσύνη να μένει γράμμα κενό. Φυσικά και οι Θεσμοί ήθελαν χρήμα και το ήθελαν τώρα, μόνο που η κυβέρνηση από ένα σημείο και μετά δεν έδειξε καν τη διάθεση να το βρει εκεί που πραγματικά πλεονάζει...

Η επιδοματική πολιτική δεν σου μαθαίνει να κολυμπάς, αλλά σε βοηθά να μένεις στον αφρό όταν πνίγεσαι. Γι' αυτό και πρέπει να αφορά μόνο εκείνους που θαλασσοπνίγονται, έστω κι αν σε κάποιες περιπτώσεις φταίνε γιατί έπεσαν στη θάλασσα φαγωμένοι. Το κράτος, όπως κι αν έχει, είναι υποχρεωμένο να μην αφήνει κανέναν να πνιγεί πριν του μάθει να κολυμπά και να του προσφέρει μια θάλασσα ανοιχτή στη συνέχεια για να αποδεικνύει τις αποκτηθείσες δεξιότητές του...

Από εκεί και πέρα, και σε αντίθεση με ό,τι πιστεύει ο Κ. Μητσοτάκης, υπάρχει και τώρα πλούτος στην Ελλάδα που πρέπει να αναδιανεμηθεί γιατί δεν είναι δικαίως μοιρασμένος. Βεβαίως και πρέπει να είναι στόχος η δημιουργία νέου πλούτου, αλλά κι αυτός θα είναι άχρηστος για την κοινωνική πλειονότητα αν δεν λάβει από αυτόν το κομμάτι που δικαιούται...

Τι σημασία έχει, για παράδειγμα, να γίνουν χίλιες επενδύσεις τον επόμενο χρόνο, αλλά τα κέρδη από αυτές να φωλιάζουν σε φορολογικούς παραδείσους; Καλοδεχούμενες οι θέσεις εργασίας και η συμπληρωματική κίνηση της αγοράς, ιδίως σε μια χώρα που βγαίνει από μια μεγάλη δεκαετή κρίση, ωστόσο μακροπρόθεσμα δεν θα διαφέρουν από τις επιδοματικές πολιτικές. Θα είναι, δηλαδή, πρόσκαιρες λύσεις με σύντομη ημερομηνία λήξης την ίδια ώρα που οι πλούσιοι θα γίνονται πλουσιότεροι, οι φτωχοί φτωχότεροι και οι κοινωνικές εκρήξεις θα επαναλαμβάνονται...

Τρολάρουν τη δημοσιογραφία παριστάνοντας τους αδέκαστους...

Μεγαλοδημοσιογράφος δηλώνει πως ο ίδιο και η εφημερίδα του δεν είναι φίλοι με όλους και με κάνει να αναρωτιέμαι αν οι δημοσιογράφοι μπορούν, επαγωγικώς, να είναι φίλοι με κάποιους. Η απάντηση που θα έδινε κάθε δημοσιογράφος παλιάς κοπής θα ήταν "όχι" και με αυτό δεν θα εννοούσε ενδεχομένως τη δυνατότητα να βγαίνει με πολιτικούς, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες κι άλλα πρόσωπα δημόσιου ενδιαφέροντος για καφέ, ποτό ή φαγητό προκειμένου να συλλέγει πληροφορίες, αλλά θα διαφωνούσε με την αντίληψη πως κάνει καλά τη δουλειά του επειδή πολεμά τους εχθρούς του και προστατεύει τους φίλους του. Και κάπως έτσι, με τη μανιχαϊστική λογική των αμερικανικών ταινιών με τους "καλούς" και τους "κακούς", πίσω όμως από την οποία δεν κρύβεται αφέλεια, αλλά το ατομικό συμφέρον, η δημοσιογραφία αργοπεθαίνει στην Ελλάδα και την θέση της παίρνουν τρολ παλιάς και νέας κοπής...

Φυσικά και οι δημοσιογράφοι δικαιούνται να έχουν άποψη και να την εκφράζουν δημοσίως. Ιδίως, όμως, στην περίπτωσή τους πρέπει να συντρέχουν δύο προϋποθέσεις για να μην αισθάνονται αδικημένοι όταν τους αποκαλούν "παπαγαλάκια": δεν θα πρέπει να χρηματοδοτούνται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από εκείνους που λιβανίζουν και στην περίπτωση που παραθέτουν γεγονότα τότε είναι πέντε και δέκα φορές πιο υποχρεωμένοι από έναν μέσο πολίτη να έχουν ελέγξει την αλήθεια τους και να την παρουσιάζουν σε όλες της τις διαστάσεις. Κι αυτό γιατί μπορείς να λες ψέματα κι όταν λες μισές αλήθειες...

Στη χώρα όπου ΜΜΕ χρηματοδοτούνται απευθείας από τα κόμματα ή επιχειρηματικούς τους φίλους και οι πολιτικοί συντάκτες επιλέγονται κατευθείαν από το Μαξίμου, την Κουμουνδούρου, την Πειραιώς και τη Χαριλάου Τρικούπη είναι λογικό η δημόσια αντιπαράθεση να μην περιστρέφεται γύρω από την ουσία, αλλά από την κομματική καπήλευση real ή fake news. Πολύ φοβάμαι πως με αυτήν τη συλλογική παράκρουση θα περάσουμε και την προεκλογική περίοδο, δίχως δηλαδή κουβέντα ουσίας για το μέλλον τής μεταμνημονιακής Ελλάδας, αλλά για το ποιος είναι μεγαλύτερος κλέφτης από τον άλλο. Οι ψηφοφόροι, επομένως, θα μείνουν παγιδευμένοι σε ένα διαγκωνισμό μετριοτήτων που θα επιχειρήσουν να καλύψουν την ανεπάρκειά τους χάρη και στις καλοπληρωμένες μιντιακές διασυνδέσεις τους...

Πιάστε στα κρυφά BBC και Deutsche Welle μήπως και μαθαίνετε τι συμβαίνει στην Ελλάδα...

Αν κάποιος έψαχνε απλώς μια αφορμή για να αποφασίσει να μεταναστεύσει από την Ελλάδα ή ακόμα και να αιτηθεί πολιτικό άσυλο κάπου αλλού, του την έδωσε η συνεδρίαση της Βουλής για την εξεταστική Καμμένου. Κι ελάχιστα να άκουσε από όσα ειπώθηκαν θα ετοίμαζε τη βαλίτσα του πάραυτα για να γλιτώσει από μια χώρα στην οποία οι τέσσερις εξουσίες- νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική και των ΜΜΕ- περιστρέφονται γύρω από την εξυπηρέτηση πολύ συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων...

Θα μου πείτε πως αυτό πάντοτε συνέβαινε και δεν θα διαφωνήσω μαζί σας. Μόνο που ποτέ άλλοτε πολιτικοί και κόμματα δεν είχαν καταντήσει τόσο ξεδιάντροπα γραφεία Τύπου επιχειρηματιών οι οποίοι (υποτίθεται πως) ελέγχονται από τη δικαιοσύνη για τα έργα και τις ημέρες τους...

Τον καιρό τής δικτατορίας οι Έλληνες κατέφευγαν στις διεθνείς υπηρεσίες τού BBC και της Deutsche Welle για να πληροφορούνται το τι πραγματικά συνέβαινε στη χώρα μας. Πολύ φοβάμαι πως ο βρετανικός κι ο γερμανικός μιντιακός κολοσσός θα πρέπει να επαναδραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα μήπως και οι πολίτες της αποκτήσουν μέσα ενημέρωσης τα οποία να τιμούν το ρόλο τους και να μην λειτουργούν απλώς ως 45άρια της όποιας εξουσίας. Πάλι καλά που υπάρχουν και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης- με τα αρνητικά τους βεβαίως- για να ξεφεύγουμε από τη μιντιακή χούντα...

Είναι θεμιτό τα μίντια να έχουν πολιτική, ακόμα και κομματική γραμμή προκειμένου να προσελκύουν ένα συγκεκριμένο κομμάτι τού πληθυσμού το καθένα τους. Από αυτό, ωστόσο, έως το να διαβάζεις ως επί το πλείστον "ρεπορτάζ" ξεπλύματος του επιχειρηματία- ιδιοκτήτη και του κόμματος- βιτρίνας του ή λασπολόγησης του επιχειρηματία- αντιπάλου και του δικού του κόμματος- βιτρίνας υπάρχει μια μεγάλη απόσταση που δεν γεφυρώνεται ούτε από την υποκριτική επίκληση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος. Συμβόλαια εκτελούνται ένθεν κακείθεν, με εκδότες- αχυράνθρωπους και δημοσιογράφους- γιουσουφάκια...

Κι επειδή αυτή η χώρα πορεύεται σαν οργουελική δυστοπία κανένας από αυτούς που κινούν τις μαριονέτες στο κουκλοθέατρο δεν είναι διατεθειμένος να φτάσει την κατάσταση στα άκρα προκειμένου να αποδοθεί έστω κι από σπόντα δικαιοσύνη. Ναι μεν επιθυμούν την ήττα και τον εξευτελισμό τού αντιπάλου τους, αλλά επειδή γνωρίζουν ότι και οι ίδιοι έχουν πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα τους αυτοσυγκρατούνται σε έναν πόλεμο που θυμίζει πολύ τον Ψυχρό...

Μέσα σε όλα αυτά κάποιοι έχουν ακόμα το θράσος ή την αφέλεια να αναρωτιούνται γιατί ο δύσμοιρος ελληνικός λαός έχει πάψει να δίνει μέρος τού πενιχρού του βαλάντιου για να στηρίζει με αυτό σάπια ΜΜΕ, τα οποία εμπιστεύεται όσο το πρόβατο το λύκο. Γι' αυτό κι όσες καινούριες ή "ανακαινισμένες" εφημερίδες κι αν κυκλοφορήσουν θα συναντήσουν την παγερή αδιαφορία μιας κοινής γνώμης που έχει σιχαθεί τους πάντες και τα πάντα και το δείχνει σε όποιους θέλουν να το δουν αντί να παριστάνουν τη στρουθοκάμηλο...