Σύντεκνοι είμαστε όλοι στην τρέλα...

Και μόνο ότι άνθρωποι τον 21ο αιώνα σκοτώνουν για την τιμή τους θα έκανε την ιδέα ενός μετεωρίτη που θα κατέστρεφε τη γη πολύ ελκυστική. Επειδή, όμως, η ΝΑΣΑ φροντίζει αυτό να μην συμβεί θα συνεχίσουμε να βλέπουμε αίμα να χύνεται για την "τιμή" τής οικογένειας, της πατρίδας, της ομάδας, του κόμματος ή οτιδήποτε άλλου τέλος πάντων είναι τόσο σημαντικό για μας ώστε να αδυνατούμε να κατανοήσουμε γιατί δεν είναι και τόσο για κάποιον άλλο. Σε βαθμό, μάλιστα, να ηρωοποιούμε πράξεις οι οποίες στην πραγματικότητα αποδεικνύουν ότι η εξέλιξη είναι μια πολύ δύσκολη κι επώδυνη διαδικασία και δεν την έχουμε ακολουθήσει όλοι. Ενδεχομένως κι ο γράφων, για να μην βγάζω την ουρά μου απέξω...

Το να εστιάζουμε στην Κρήτη για την κουλτούρα τής βεντέτας, των όπλων ή της ζωοκλοπής περιγράφει μόνο ένα μικρό κομμάτι τής ιστορίας. Δεν υπάρχει μικρόκοσμος που να μην κουβαλά τη δική του διαστρεβλωμένη εκδοχή τής αξίας τής παράδοσης, την οποία εξωραΐζει για να μην την αποκαλέσει συντήρηση ή οπισθοδρόμηση... 

Στο όνομα της διατήρησης ενός δήθεν αγνού κι ενάρετου παρελθόντος είμαστε πρόθυμοι να διαπράξουμε και το πιο χυδαίο έγκλημα, το οποίο υπό άλλες περιστάσεις θα μας έβγαζε από τα ρούχα μας. Παριστάνουμε ότι κάνουμε καριέρες αγίων και οι γύρω μας διαβόλων όταν οι δόσεις αγιότητας και διαβολικότητας που μας αναλογούν είναι εντελώς μπερδεμένες και κάποιες φορές αδιαχώριστες...

Στο τέλος τής ημέρας όλα καταλήγουν στα υπερτροφικά εγώ μας για τα οποία μπορούμε να κάνουμε τα πάντα και στη συνέχεια να τα ντύσουμε με χίλιες δικαιολογίες. Άλλος την σκότωσε γιατί την αγαπούσε, άλλος γιατί του έσκισε τη σημαία κι άλλος γιατί του έβρισε τα θεία... 

Προβάλλουμε στους άλλους τα δικά μας σύνδρομα μήπως κι αποφύγουμε την αυτοκριτική, εντοπίζουμε τους εχθρούς πριν ανακαλύψουμε τους λόγους τής έχθρας μας, νοηματοδοτούμε τη μιζέρια μας σπέρνοντας μισαλλοδοξία. Αν όλα αυτά νομίζετε πως ευδοκιμούν μόνο στην Κρήτη μάλλον γνωρίζετε για την αυλή σας πολύ λιγότερα από όσα θα έπρεπε να ξέρετε...

 

 

Πες μου για ποιον μιλάμε για να σου πω την ηθική μου...

Μην αυταπατάστε. Τα σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι "απλώς" κακές στιγμές τού καθεστώτος Μητσοτάκη που ανήκουν στο παρελθόν. Ήταν, είναι και θα είναι η καθημερινότητα ενός συστήματος εξουσίας που χάρη στα πελατειακά του δίκτυα σιτίζεται πλουσιοπάροχα αλλά φροντίζει να πετάει και κάνα μπριζολάκι στην εκλογική μάζα για να διασφαλίζει την επιβίωσή του... 

Μπορεί, για παράδειγμα, στη φούσκα τού real estate και της κατασκευής ακινήτων κάποιοι να κονομάνε χοντρά αλλά βγάζουν μεροκάματα κι άνθρωποι που δεν ανήκουν σε κυκλώματα και παλεύουν για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Πείτε τον συμμετοχικό καπιταλισμό, πείτε τον και καπιταλισμό τού ξεπλύματος αλλά στο τέλος τής ημέρας πολλοί νιώθουν ικανοποιημένοι...

Αυτό το σύστημα εξουσίας στηρίζεται στην απογοήτευση ή κι απελπισία τής κοινωνικής πλειονότητας. Σε τι και σε ποιον να πιστέψει όταν έχει δοκιμάσει τα πάντα και της έχουν βγει ελαττωματικά; Κυρίως, όμως, βασίζεται στην ψευδαίσθηση πως λίγοι κι εκλεκτοί διαθέτουν την επάρκεια να κυβερνούν και οι υπόλοιποι είμαστε όπως οι πασαδόροι στο βόλεϊ ή οι σερβιτόροι στα εστιατόρια. Ο μύθος τού μεσσία και της αυθεντίας έχει αλλάξει μορφές κατά το διάβα των αιώνων αλλά η φιλοσοφία παραμένει ίδια: "θα σας τάζουμε έναν  καλύτερο κόσμο κι εσείς θα μας ακολουθείτε ακόμα και στο γκρεμό"...

Κι όλο αυτό θα συνεχίζεται μέχρι να χτυπήσει τη Γη μετεωρίτης. Εκτός αν αποφασίσουμε να κάνουμε μια βαθιά τομή στην ηθική μας κι αυτή να μην ακολουθεί δύο ή περισσότερες ταχύτητες, δύο ή περισσότερα σταθμά. Σκεφτείτε μόνο πόσο αυστηροί είστε και είμαι απέναντι σε ανθρώπους που για διάφορους λόγους αντιπαθούμε και πόσο ελαστικοί σε αυτούς που συμπαθούμε για πράξεις που είναι λίγο ή πολύ παρόμοιες. Αν δεν είμαστε, όμως, διατεθειμένοι να οργιζόμαστε ανεξαρτήτως συμπαθειών δεν θα μπορέσουμε ποτέ και να κυβερνήσουμε ή να κυβερνηθούμε με όρους ισότητας και δικαιοσύνης. Ίσως, επομένως, ο μετεωρίτης να είναι μια κάποια λύσις...