Σύντεκνοι είμαστε όλοι στην τρέλα...

Και μόνο ότι άνθρωποι τον 21ο αιώνα σκοτώνουν για την τιμή τους θα έκανε την ιδέα ενός μετεωρίτη που θα κατέστρεφε τη γη πολύ ελκυστική. Επειδή, όμως, η ΝΑΣΑ φροντίζει αυτό να μην συμβεί θα συνεχίσουμε να βλέπουμε αίμα να χύνεται για την "τιμή" τής οικογένειας, της πατρίδας, της ομάδας, του κόμματος ή οτιδήποτε άλλου τέλος πάντων είναι τόσο σημαντικό για μας ώστε να αδυνατούμε να κατανοήσουμε γιατί δεν είναι και τόσο για κάποιον άλλο. Σε βαθμό, μάλιστα, να ηρωοποιούμε πράξεις οι οποίες στην πραγματικότητα αποδεικνύουν ότι η εξέλιξη είναι μια πολύ δύσκολη κι επώδυνη διαδικασία και δεν την έχουμε ακολουθήσει όλοι. Ενδεχομένως κι ο γράφων, για να μην βγάζω την ουρά μου απέξω...

Το να εστιάζουμε στην Κρήτη για την κουλτούρα τής βεντέτας, των όπλων ή της ζωοκλοπής περιγράφει μόνο ένα μικρό κομμάτι τής ιστορίας. Δεν υπάρχει μικρόκοσμος που να μην κουβαλά τη δική του διαστρεβλωμένη εκδοχή τής αξίας τής παράδοσης, την οποία εξωραΐζει για να μην την αποκαλέσει συντήρηση ή οπισθοδρόμηση... 

Στο όνομα της διατήρησης ενός δήθεν αγνού κι ενάρετου παρελθόντος είμαστε πρόθυμοι να διαπράξουμε και το πιο χυδαίο έγκλημα, το οποίο υπό άλλες περιστάσεις θα μας έβγαζε από τα ρούχα μας. Παριστάνουμε ότι κάνουμε καριέρες αγίων και οι γύρω μας διαβόλων όταν οι δόσεις αγιότητας και διαβολικότητας που μας αναλογούν είναι εντελώς μπερδεμένες και κάποιες φορές αδιαχώριστες...

Στο τέλος τής ημέρας όλα καταλήγουν στα υπερτροφικά εγώ μας για τα οποία μπορούμε να κάνουμε τα πάντα και στη συνέχεια να τα ντύσουμε με χίλιες δικαιολογίες. Άλλος την σκότωσε γιατί την αγαπούσε, άλλος γιατί του έσκισε τη σημαία κι άλλος γιατί του έβρισε τα θεία... 

Προβάλλουμε στους άλλους τα δικά μας σύνδρομα μήπως κι αποφύγουμε την αυτοκριτική, εντοπίζουμε τους εχθρούς πριν ανακαλύψουμε τους λόγους τής έχθρας μας, νοηματοδοτούμε τη μιζέρια μας σπέρνοντας μισαλλοδοξία. Αν όλα αυτά νομίζετε πως ευδοκιμούν μόνο στην Κρήτη μάλλον γνωρίζετε για την αυλή σας πολύ λιγότερα από όσα θα έπρεπε να ξέρετε...

 

 

Για να μας αρέσει και το πώς γίνονται τα λουκάνικα...

Τα κόμματα είναι όπως τα λουκάνικα, καλύτερα να μην ξέρεις πώς γίνονται. Ιδίως σε εποχές όπου αναζητούνται οι ψηφοφόροι με το κιάλι. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως ο στρουθοκαμηλισμός είναι η λύση στα προβλήματα που απασχολούν έναν κομματικό οργανισμό. 

Ούτε η επανάληψη λαθών τού παρελθόντος σε άλλους κομματικούς οργανισμούς ούτε η νοοτροπία πως όσο μεγαλώνει το κόμμα τόσο θα μειώνονται οι παραγοντισμοί. Κι αυτό γιατί απλούστατα δεν θα μεγαλώσει το κόμμα αν κάποιοι επιλέγουν τον απόλυτο έλεγχο στο μικρόκοσμό τους από το άνοιγμα που μπορεί να τους αφαιρέσει προνόμια τα οποία οι ίδιοι έχουν απονείμει στον εαυτό τους χωρίς να έχουν λάβει κάποια κεντρική γραμμή, πολλώ δε μάλλον προεδρική...

Ο παραγοντισμός δεν είναι παθογένεια των κομματικών ελίτ αλλά τον βρίσκεις και στα πιο χαμηλά κομματικά στρώματα, ενδεχομένως κι εντονότερα. Κι αν για τον γράφοντα είναι κωμικό να επιθυμείς με κάθε τρόπο να είσαι ο απόλυτος κυρίαρχος της τοπικής οργάνωσης της Άνω Ραχούλας αυτό δεν είναι και τόσο για αρκετούς, ακόμα κι όσους καμώνονται τους προοδευτικούς και τους αποκλεισμένους από έτερα συστήματα εξουσίας... 

Ανθρώπινο θα μου πείτε να επιθυμείς να εξουσιάζεις και δεν θα διαφωνήσω μαζί σας. Ούτε μπορούν τα κεντρικά ενός κόμματος να παίζουν το ρόλο τού γονέα, του δασκάλου  ή του παπά. Πρέπει να παίζουν, ωστόσο, κάποιο ρόλο, διαφορετικά γιατί να υπάρχουν;...

Φυτοζωούν σήμερα στην Ελλάδα κόμματα με μηχανισμούς αλλά χωρίς στιβαρή ηγεσία, άλλα που έχουν στιβαρή ηγεσία αλλά δεν έχουν μηχανισμούς και υπάρχουν κι αυτά που δεν έχουν ούτε σοβαρή ηγεσία ούτε σοβαρούς μηχανισμούς. Κανένα από αυτά δεν μπορεί να αποτελέσει πρότυπο, γι' αυτό άλλωστε και δεν έχουν αποκτήσει δυναμική εξουσίας μολονότι βρίσκονται στο "κουρμπέτι" πολλά χρόνια... 

Ακόμα, άλλωστε, κι εκεί που υπάρχει νέος και χαρισματικός ηγέτης ούτε αυτός είναι αλάνθαστος ούτε άμοιρος ευθυνών για το ότι, ανάμεσα σε άλλα λάθη, δεν έχει συγκροτήσει ακόμα μια ηγετική ομάδα την οποία μπορεί να παρουσιάζει με αξιοπιστία ως το μελλοντικό του υπουργικό συμβούλιο. Η προσωπολατρία δεν ανήκει στον 21ο αιώνα, θα ήταν κρίμα να χτιστεί το οτιδήποτε γύρω από αυτή...