Δεν έχουν τίποτα στη Βουλή σαν τον ΛΕΞ...

Δεν είμαι εξοικειωμένος με τη μουσική και τους στίχους τού ΛΕΞ κι αυτό είναι μια αβλεψία μου που πρέπει γρήγορα να διορθώσω αφού και λόγω επαγγέλματος οφείλω να γνωρίζω τι συμβαίνει στην κοινωνία που ζω. Ξέρω, ωστόσο, ότι ο ΛΕΞ είναι δημοφιλέστατος χωρίς να ανεβάζει καθημερινά φωτογραφίες του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δίχως να εμφανίζεται στην τηλεόραση και γενικώς μην χρησιμοποιώντας επικοινωνιακές τεχνικές για τις οποίες κάποιοι πληρώνονται αδρώς. Είναι λαοφιλής γιατί, καταπώς λένε οι πιο εξοικειωμένοι, έχει πιάσει τον κοινωνικό σφυγμό χωρίς να λαϊκίζει, η ζωή του είναι συνεπής με τα λόγια του και, κοντολογίς, εμπνέει εμπιστοσύνη...

Φυσικά όλα τα παραπάνω δεν τα έγραψα για να παραστήσω τον τεχνοκριτικό, αλλά γιατί τα πολιτικά κόμματα- ιδίως τα βαυκαλιζόμενα τα προοδευτικά- θα μπορούσαν να πάρουν ένα δυο μαθηματάκια από τον ράπερ αντί να υπαγορεύουν στους πολίτες τι πρέπει να θέλουν. Δεν πρόκειται, ωστόσο, να το κάνουν, τουλάχιστον όχι τα κόμματα στελεχών που στοχεύουν μάλιστα να θεσμοθετήσουν και στο καταστατικό τους ότι αρχηγοί τους πρέπει να είναι μόνο όσοι προέρχονται από τον κομματικό σωλήνα. Η απάντησή τους στο σπιράλ εξαΰλωσης είναι πως δεν τους ενδιαφέρει να ανοίξουν το παράθυρο για να μπει καθαρός αέρας αλλά να το σφραγίσουν ώστε να είναι σίγουροι ότι τα κομματόσκυλα θα πεθάνουν μαζικά από ιδεοληπτική ασφυξία...

Φυσικά και τα κόμματα δεν πρέπει να υπάρχουν απλώς για να χτυπούν με το ρυθμό τής κοινωνίας γιατί αυτός ο ρυθμός ενδέχεται να είναι φάλτσος. Τα κόμματα οφείλουν να παρακολουθούν τις εξελίξεις αλλά και να προτείνουν λύσεις σε ρεαλιστικό κι οραματικό επίπεδο. Για να το καταφέρουν, ωστόσο, είναι υποχρεωμένα και να γνωρίζουν το λαό τους. Σε διαφορετική περίπτωση μετατρέπονται σε αυτοαναφορικές σέχτες που ο μόνος λόγος ύπαρξής τους είναι η κρατική χρηματοδότηση. Δεν το λες κι αριστερή ορθοδοξία όλο αυτό...

2 Ιουνίου, η χρονιά δεν έχει σημασία, η Αγάπη είναι ίδια...

Σε χώμα μετριέται η φυγή, σε άνεμο συγκρίνεται η θύμηση.

Σε λήθη λογίζεται η στιγμή, σε μνήμη ταξιδεύει ο χρόνος.

Στα σύνορα αράζει το σκουλήκι, στα τέλη των ορίων πετάει το πουλί.

Στη γη ξαπλώνει το χορτάρι, στον ουρανό απλώνεται η καρδιά.

Με την ύλη ξεγελιέται το μυαλό, με τα όνειρα ξεκουράζεται η ψυχή.

Με τη λύπη συγκρούεται το εφήμερο, με τη χαρά κοιμάται η αιωνιότητα.

Αμανές που αδιαφορεί για τους στίχους το τραγούδι μου,

μουσική που γεμίζει τα κενά η σιωπή σου.

Ταξίδι απρόσκλητο ο χαμός σου,

σύννεφο που με φέρνει κοντά σου η αναπνοή μου.

Ναός που χτίστηκε στα συντρίμμια θεών η αγάπη σου,

ιερό φτιαγμένο από άπιαστες οπτασίες η μορφή σου.

Λέξεις δίχως αντίκρισμα οπλίζονται με δύναμη

για να αντέξουν ακόμα ένα χρόνο μακριά σου.

Δάκρυα ριγμένα στο ποτάμι καρτερούν δίχως ελπίδα το ρεύμα να γυρίσει πίσω.

Γέλια που δεν ξέχασαν το δρόμο τού γυρισμού.

Και πάνω από όλα, πάνω από όλους

θέληση για αμβροσία στο ξεροπήγαδο του Αχέροντα,

δίψα για το ολόγλυκο νέκταρ τής ζωής,

αυτό που ενώνει τους ζωντανούς με εκείνους που δεν έφυγαν ποτέ, παντού και για πάντα...