Στο πραγματικό " La casa de papel" είμαστε με τους μπάτσους...

Σπάει ταμεία παγκοσμίως η πολύ καλή ισπανική σειρά "La casa de papel", η οποία διεκτραγωδεί μια ληστεία με ομήρους στο νομισματοκοπείο. Παρακολουθώντας την μου ήρθε αβίαστα το ρητορικό ερώτημα γιατί οι παραγωγοί της και οι τηλεθεατές ως επί το πλείστον παίρνουν το μέρος των ληστών κι όχι των οργάνων τής τάξης.

Γιατί η φυσική μας προδιάθεση είναι να συντασσόμαστε με τον πιο αδύναμο όταν μεγαλώνουμε σε κοινωνίες όπου μας μαθαίνουν πως αν δεν είσαι ισχυρός δεν είσαι τίποτα; Γιατί, εν τέλει, φτάνουμε ακόμα και να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλο για ένα κομμάτι χαρτί, όπως είναι το χρήμα, γιατί προτάσσουμε την ασφάλεια από την ελευθερία, αλλά όταν είναι να στηθούμε μπροστά στην οθόνη αποκηρύσσουμε τους μπάτσους, τους οποίους στην κανονική μας ζωή θέλουμε να φυλάνε κάθε βήμα μας, κι αγωνιούμε για την τύχη των κλεφτών;...

Δεν αγαπάμε όλους τους τηλεοπτικούς ληστές, μόνο εκείνους που κλέβουν από πλουσιότερους. Τους αντιλαμβανόμαστε ως σύγχρονους Ρομπέν των Δασών οι οποίοι ακόμα κι αν δεν αναδιανέμουν το χρήμα στην υπόλοιπη κοινωνία, τουλάχιστον το έχουν αφαιρέσει από εκείνους που το ιδιοποιούνται αδίκως. Πολύ θα θέλαμε να είχαμε το θάρρος να βρισκόμασταν στην θέση τους γι' αυτό κι αυτοπαρηγορούμαστε με το "αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες" όταν καλούμαστε να αναλάβουμε την ευθύνη που μας αναλογεί για το άδικο αυτού του κόσμου. Και κάπου εκεί- μέσα στον καταιγισμό πυροβολισμών, στις πομπώδεις ατάκες και στα επαναστατικά τραγούδια- ολοκληρώνεται η επαφή μας με το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη...

Την επόμενη ημέρα επιστρέφουμε στη μίζερη δουλειά μας, στην τακτοποιημένη νοικοκυρίστικη ζωή μας και ειρωνευόμαστε οποιονδήποτε στην πραγματική ζωή λέει και πράττει όσα οι αγαπημένοι μας ήρωες στην τηλεοπτική ζωή. Αν τα συναισθήματα που γεννιούνται μέσα μας την ώρα που βλέπουμε ένα σίριαλ με κοινωνικό μήνυμα, διαβάζουμε ένα αφυπνιστικό βιβλίο ή ακούμε ένα πολιτικό τραγούδι κρατούσαν περισσότερο από τη διάρκειά τους αυτός ο κόσμος θα ήταν σίγουρα πολύ καλύτερος. Τι σας τα λέω, όμως, όλα αυτά; Τώρα είναι ώρα για τα μπάνια τού λαού, αύριο θα έχουμε μια άλλη δικαιολογία...





    

2 Ιουνίου, η χρονιά δεν έχει σημασία, η Αγάπη είναι ίδια...

Σε χώμα μετριέται η φυγή, σε άνεμο συγκρίνεται η θύμηση.

Σε λήθη λογίζεται η στιγμή, σε μνήμη ταξιδεύει ο χρόνος.

Στα σύνορα αράζει το σκουλήκι, στα τέλη των ορίων πετάει το πουλί.

Στη γη ξαπλώνει το χορτάρι, στον ουρανό απλώνεται η καρδιά.

Με την ύλη ξεγελιέται το μυαλό, με τα όνειρα ξεκουράζεται η ψυχή.

Με τη λύπη συγκρούεται το εφήμερο, με τη χαρά κοιμάται η αιωνιότητα.

Αμανές που αδιαφορεί για τους στίχους το τραγούδι μου,

μουσική που γεμίζει τα κενά η σιωπή σου.

Ταξίδι απρόσκλητο ο χαμός σου,

σύννεφο που με φέρνει κοντά σου η αναπνοή μου.

Ναός που χτίστηκε στα συντρίμμια θεών η αγάπη σου,

ιερό φτιαγμένο από άπιαστες οπτασίες η μορφή σου.

Λέξεις δίχως αντίκρισμα οπλίζονται με δύναμη

για να αντέξουν ακόμα ένα χρόνο μακριά σου.

Δάκρυα ριγμένα στο ποτάμι καρτερούν δίχως ελπίδα το ρεύμα να γυρίσει πίσω.

Γέλια που δεν ξέχασαν το δρόμο τού γυρισμού.

Και πάνω από όλα, πάνω από όλους

θέληση για αμβροσία στο ξεροπήγαδο του Αχέροντα,

δίψα για το ολόγλυκο νέκταρ τής ζωής,

αυτό που ενώνει τους ζωντανούς με εκείνους που δεν έφυγαν ποτέ, παντού και για πάντα...