Οι νέοι με τα στυλωμένα πόδια που τους έλεγαν ληστές...

Οι νέοι δεν έχουν πάντοτε δίκιο κι όταν έχουν δεν το διεκδικούν πάντοτε με ορθό τρόπο αφού το θερμό αίμα δεν είναι κάθε φορά ο καλύτερος αξιολογητής. Οι νέοι, όμως, επίσης δεν έχουν απλώς δικαίωμα, έχουν υποχρέωση να διεκδικούν με δυναμισμό ό,τι θεωρούν δίκαιο. Θα ήταν, άλλωστε, θλιβερό να είχαμε μια νεολαία που κάθεται στα αβγά της σαν να ήταν πρόωροι συμβιβασμένοι μεσήλικες...

Οι φοιτητές τού 2024 μπορούν να αισθάνονται και τυχεροί που η σημερινή εξουσία τούς παρομοιάζει με ληστές και τους ξυλοφορτώνει. Πριν 50 χρόνια θα τους αποκαλούσε αλήτες και θα τους πυροβολούσε στο ψαχνό.  Είναι, λογικό, άλλωστε, ο Κ. Μητσοτάκης να τους δαιμονοποιεί, όπως κάνει με οποιονδήποτε προκαλεί έστω κι ένα μικρό σπάσιμο στο τείχος τής ομερτά που έχει στήσει στη χώρα και για το οποίο κάθε ημέρα σχεδόν εισπράττουμε κι από μία καταδίκη από διεθνείς οργανισμούς...

Τι απαιτούν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο οι φοιτητές, οι καθηγητές κι όποιος πιστεύει ότι η παιδεία πρέπει να είναι ένα δημόσιο, μη εμπορεύσιμο αγαθό; Πολύ καλύτερη χρηματοδότηση των ΑΕΙ. Τι απαντά σε αυτό η κυβέρνηση; Βαφτίζει το ΙΕΚ Φούφουτος πανεπιστήμιο, παραβιάζοντας μάλιστα και το Σύνταγμα. Συνεπώς, στη συγκεκριμένη περίπτωση οι νέοι και δίκιο έχουν και το διεκδικούν με το σωστό τρόπο και θα νικήσουν. Για το καλό και της δημοκρατίας μας... 

  

 

Στο πραγματικό " La casa de papel" είμαστε με τους μπάτσους...

Σπάει ταμεία παγκοσμίως η πολύ καλή ισπανική σειρά "La casa de papel", η οποία διεκτραγωδεί μια ληστεία με ομήρους στο νομισματοκοπείο. Παρακολουθώντας την μου ήρθε αβίαστα το ρητορικό ερώτημα γιατί οι παραγωγοί της και οι τηλεθεατές ως επί το πλείστον παίρνουν το μέρος των ληστών κι όχι των οργάνων τής τάξης.

Γιατί η φυσική μας προδιάθεση είναι να συντασσόμαστε με τον πιο αδύναμο όταν μεγαλώνουμε σε κοινωνίες όπου μας μαθαίνουν πως αν δεν είσαι ισχυρός δεν είσαι τίποτα; Γιατί, εν τέλει, φτάνουμε ακόμα και να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλο για ένα κομμάτι χαρτί, όπως είναι το χρήμα, γιατί προτάσσουμε την ασφάλεια από την ελευθερία, αλλά όταν είναι να στηθούμε μπροστά στην οθόνη αποκηρύσσουμε τους μπάτσους, τους οποίους στην κανονική μας ζωή θέλουμε να φυλάνε κάθε βήμα μας, κι αγωνιούμε για την τύχη των κλεφτών;...

Δεν αγαπάμε όλους τους τηλεοπτικούς ληστές, μόνο εκείνους που κλέβουν από πλουσιότερους. Τους αντιλαμβανόμαστε ως σύγχρονους Ρομπέν των Δασών οι οποίοι ακόμα κι αν δεν αναδιανέμουν το χρήμα στην υπόλοιπη κοινωνία, τουλάχιστον το έχουν αφαιρέσει από εκείνους που το ιδιοποιούνται αδίκως. Πολύ θα θέλαμε να είχαμε το θάρρος να βρισκόμασταν στην θέση τους γι' αυτό κι αυτοπαρηγορούμαστε με το "αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες" όταν καλούμαστε να αναλάβουμε την ευθύνη που μας αναλογεί για το άδικο αυτού του κόσμου. Και κάπου εκεί- μέσα στον καταιγισμό πυροβολισμών, στις πομπώδεις ατάκες και στα επαναστατικά τραγούδια- ολοκληρώνεται η επαφή μας με το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη...

Την επόμενη ημέρα επιστρέφουμε στη μίζερη δουλειά μας, στην τακτοποιημένη νοικοκυρίστικη ζωή μας και ειρωνευόμαστε οποιονδήποτε στην πραγματική ζωή λέει και πράττει όσα οι αγαπημένοι μας ήρωες στην τηλεοπτική ζωή. Αν τα συναισθήματα που γεννιούνται μέσα μας την ώρα που βλέπουμε ένα σίριαλ με κοινωνικό μήνυμα, διαβάζουμε ένα αφυπνιστικό βιβλίο ή ακούμε ένα πολιτικό τραγούδι κρατούσαν περισσότερο από τη διάρκειά τους αυτός ο κόσμος θα ήταν σίγουρα πολύ καλύτερος. Τι σας τα λέω, όμως, όλα αυτά; Τώρα είναι ώρα για τα μπάνια τού λαού, αύριο θα έχουμε μια άλλη δικαιολογία...





    

Αξίζει να πεθάνουμε για το κινητό μας τηλέφωνο;...

Ζω πάνω από 20 χρόνια στην Αθήνα δίχως να με έχουν κλέψει, ληστέψει, βιάσει ή σκοτώσει. Το ίδιο ισχύει για πολλούς ακόμα που κατοικούν στην ελληνική πρωτεύουσα. Ενδεχομένως αύριο μεθαύριο να μου συμβεί κάτι από όλα αυτά, αλίμονο όμως αν χρησιμοποιήσω κάτι που θα έχει λάβει χώρα μία φορά στην εικοσαετία για να ισχυριστώ πως αυξήθηκε η εγκληματικότητα και να αρχίσω να τρομοκρατώ τους άλλους γύρω μου.

Ούτε τα στοιχεία τής αστυνομίας, άλλωστε, βεβαιώνουν κάτι τέτοιο ούτε είναι η πρώτη φορά που ληστές πυροβόλησαν τον ιδιοκτήτη ή επιτέθηκαν σε ηλικιωμένο, όπως συνέβη την τελευταία εβδομάδα. Όποιος, επομένως, καλλιεργεί την ανασφάλεια των πολιτών εκμεταλλεύεται φοβικά ένστικτα για δικούς του ιδιοτελείς σκοπούς, πολιτικούς και μη,...

Από την άλλη, όμως, δεν ασπάζομαι τον "ωχαδερφισμό" με τον οποίο αντιμετωπίζει το θέμα ο αρμόδιος υπουργός. Βεβαίως κι εγκληματικότητα πάντοτε υπήρχε και θα υπάρχει κι αυτή είναι πολυπαραγοντική, αφού σχετίζεται από την κοινωνική αδικία έως το έλλειμμα παιδείας, τον εύκολο πλουτισμό και την αγάπη για την παρανομία.

Θα προτιμούσα, ωστόσο, από τον Ν. Τόσκα να κάνει με τα μέσα που διαθέτει όσα περισσότερα μπορεί- δεν είναι κακό, για παράδειγμα, να κυκλοφορούν αστυνομικοί στις γειτονιές, αν δεν το παίζουν καουμπόηδες- κι όχι να συμβουλεύει την κοινωνία να αλλάζει πλευρό αν κάποιος μπουκάρει στο σπίτι της. Το μαστίγιο δεν είναι τις περισσότερες φορές η λύση, αλλά ορισμένες είναι...

Αλίμονο, όμως, επίσης αν νομιμοποιήσουμε την αυτοδικία και τη βαφτίσουμε αυτοάμυνα. Δεν είναι ορθολογική αντιμετώπιση να πυροβολήσουμε έναν ληστή ακόμα κι αν είναι ένοπλος, αφού σε ένα κράτος δικαίου η ανθρώπινη ζωή, έστω κι ενός εγκληματία, είναι ανώτερη αξία από τα λεφτά, τα χρυσαφικά ή τα γκάτζετ μας. Όποιος, επομένως, πιστεύει ότι οπλοφορώντας και χρησιμοποιώντας το όπλο του προστατεύει καλύτερα την περιουσία του, ακόμα κι αν απαξιώνει τη ζωή τού ληστή, θα πρέπει να το σκεφτεί και μια και δυο φορές αν αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να γλιτώσει προσωπικά του αντικείμενα.

Δείτε το και φιλοσοφικώς ημέρες που είναι και τιμάμε υποτίθεται αυτόν που έλεγε όταν έχουμε δύο χιτώνες να δίνουμε τον ένα: αξίζει να πεθάνουμε για ένα κινητό τηλέφωνο;...