Το φύλο από μόνο του δεν είναι πρότυπο...

Το φύλο δεν δημιουργεί από μόνο του πρότυπο. Όποιος, συνεπώς, πιστεύει ότι μόνο και μόνο επειδή ένα ζευγάρι με παιδιά αποτελείται από έναν άνδρα και μία γυναίκα θα είναι και καλοί γονείς μάλλον δεν διαβάζει τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων που πλημμυρίζουν κάθε ημέρα με εγκλήματα της "αγίας" οικογένειας. Η συγκεκριμένη οικογένεια Φουφουτόπουλου μπορεί να είναι πρότυπο, καμία όμως οικογένεια έτσι γενικώς κι αορίστως παρά μόνο στο φαντασιακό ορισμένων. Συνηθισμένη ναι, πρότυπο όχι...

Θα μπορούσε το θέμα να είχε λυθεί κι επί κυβέρνησης Τσίπρα, ανεξαρτήτως των σημαντικών βημάτων που έτσι κι αλλιώς έγιναν στην κατεύθυνση της ισότητας. Από τη στιγμή που έλυσε το μακεδονικό θα μπορούσε να είχε λύσει και την τεκνοθεσία των ομόφυλων ζευγαριών. Το να επικαλείσαι, συνεπώς, σήμερα τους ορεσίβιους της Κρήτης για να μην επιτελείς το αριστερό σου καθήκον και, κυρίως, προς τους συνανθρώπους σου δεν το λες και παλικαρίσιο...

Η ακρίβεια και η ασφάλεια είναι τα ζητήματα που απασχολούν σήμερα την κοινωνική πλειοψηφία και δικαίως. Το οποιοδήποτε κόμμα, επομένως, δεξιό ή αριστερό σε αυτά πρέπει να δίνει προτεραιότητα στο δημόσιο λόγο του. Το να προσαρμόζεσαι, ωστόσο, στον 21ο αιώνα δεν είναι ζήτημα ούτε προτεραιοτήτων ούτε δημοσκοπήσεων ούτε μικροπολιτικής. Είναι, απλώς, στοιχειώδες...

   

 
 

Rafale και μπάτσοι γιατί δεν τολμά την ειρήνη με την Τουρκία...

Οι επιλογές που κάνει ο καθένας μας με τα χρήματά του, αν μη τι άλλο μαρτυρούν τις προτεραιότητές του. Το ίδιο ισχύει και με τις κυβερνήσεις. Η δική μας, για παράδειγμα, την ίδια ώρα που δίνει δισ. ευρώ για αεροσκάφη και προσλαμβάνει μπάτσους για τα πανεπιστήμια δεν κάνει το ίδιο για ΜΕΘ, γιατρούς, νοσηλευτές, εκπαιδευτικούς, πανεπιστημιακούς... 

Φοβούμενος ο Κ. Μητσοτάκης πως το 2021 θα είναι έτος εθνικών συμβιβασμών στα ελληνοτουρκικά κι επομένως θα δυσαρεστήσει τους σκληρούς δεξιούς που μάντρωσε με τις Πρέσπες, επιβάλλει το δόγμα νόμου και τάξης που συγκλονίζει τους νοικοκυραίους μολονότι δεν τους εξασφαλίζει ούτε το νόμο ούτε την τάξη. Αντί, επομένως, να καταστήσουμε άχρηστα τα κανόνια, υπογράφοντας συμφωνία επίλυσης ζητημάτων με την Τουρκία που θα έχει και υποχωρήσεις, υπογράφουμε συμφωνίες για Rafale κι ό,τι άλλο ήθελε προκύψει στρώνοντας το έδαφος για τους τσοχατζόπουλους του μέλλοντός μας...

Η κυβέρνηση θεωρεί πως το πρόβλημα (και) των πανεπιστημίων είναι πως δεν υπάρχουν πολλοί μπάτσοι να τριγυρίζουν σε αυτά. Γι' αυτό κι αναβιώνει το Σπουδαστικό της Ασφάλειας, γι' αυτό και προβλέπει πειθαρχικές ποινές για τους φοιτητές, την ίδια στιγμή που κλείνει την πόρτα στο δημόσιο πανεπιστήμιο στους χειρότερους μαθητές και στους αιώνιους φοιτητές, για να τους στρέψει στα αγορασμένα πτυχία τής ιδιωτικής εκπαίδευσης. Στην ουσία, καθίσταται ο Μ. Χρυσοχοΐδης συνυπουργός τής Ν. Κεραμέως, λες κι από μόνη της εκείνη δεν είναι ικανή να φέρει την καταστροφή...

Είναι αλήθεια ότι παράγουμε περισσότερους πτυχιούχους ΑΕΙ από όσους μπορούμε να καταναλώσουμε. Γι' αυτό και είναι απαραίτητος ένας ουσιαστικός επαγγελματικός προσανατολισμός που να ξεκινά από το δημοτικό ακόμα, ούτως ώστε στη Γ' Λυκείου να μην έχουμε τόσους υποψήφιους για τα πανεπιστήμια, αλλά και τα δημόσια πανεπιστήμια να μην κλείνουν την πόρτα τους σε χιλιάδες μαθητές για να ανοίξουν εκείνοι την κερκόπορτα με τα χρήματα της μαμάς και του μπαμπά σε ένα από τα πολλά αμφίβολης ποιότητας ιδιωτικά κολέγια του εσωτερικού ή του εξωτερικού. Μόνο που η φιλοσοφία αυτής της κυβέρνησης δεν είναι το κοινωνικό ασανσέρ, η παροχή δυνατοτήτων δηλαδή στα φτωχότερα στρώματα ώστε να εκπαιδευτούν και να απολαύσουν ένα καλύτερο επίπεδο ζωής από των γονέων τους, αλλά η διατήρηση του στάτους κβο ανισοτήτων από το οποίο κάποιοι (και) στην ιδιωτική εκπαίδευση θησαυρίζουν...    

 

 

Στο πραγματικό " La casa de papel" είμαστε με τους μπάτσους...

Σπάει ταμεία παγκοσμίως η πολύ καλή ισπανική σειρά "La casa de papel", η οποία διεκτραγωδεί μια ληστεία με ομήρους στο νομισματοκοπείο. Παρακολουθώντας την μου ήρθε αβίαστα το ρητορικό ερώτημα γιατί οι παραγωγοί της και οι τηλεθεατές ως επί το πλείστον παίρνουν το μέρος των ληστών κι όχι των οργάνων τής τάξης.

Γιατί η φυσική μας προδιάθεση είναι να συντασσόμαστε με τον πιο αδύναμο όταν μεγαλώνουμε σε κοινωνίες όπου μας μαθαίνουν πως αν δεν είσαι ισχυρός δεν είσαι τίποτα; Γιατί, εν τέλει, φτάνουμε ακόμα και να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλο για ένα κομμάτι χαρτί, όπως είναι το χρήμα, γιατί προτάσσουμε την ασφάλεια από την ελευθερία, αλλά όταν είναι να στηθούμε μπροστά στην οθόνη αποκηρύσσουμε τους μπάτσους, τους οποίους στην κανονική μας ζωή θέλουμε να φυλάνε κάθε βήμα μας, κι αγωνιούμε για την τύχη των κλεφτών;...

Δεν αγαπάμε όλους τους τηλεοπτικούς ληστές, μόνο εκείνους που κλέβουν από πλουσιότερους. Τους αντιλαμβανόμαστε ως σύγχρονους Ρομπέν των Δασών οι οποίοι ακόμα κι αν δεν αναδιανέμουν το χρήμα στην υπόλοιπη κοινωνία, τουλάχιστον το έχουν αφαιρέσει από εκείνους που το ιδιοποιούνται αδίκως. Πολύ θα θέλαμε να είχαμε το θάρρος να βρισκόμασταν στην θέση τους γι' αυτό κι αυτοπαρηγορούμαστε με το "αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες" όταν καλούμαστε να αναλάβουμε την ευθύνη που μας αναλογεί για το άδικο αυτού του κόσμου. Και κάπου εκεί- μέσα στον καταιγισμό πυροβολισμών, στις πομπώδεις ατάκες και στα επαναστατικά τραγούδια- ολοκληρώνεται η επαφή μας με το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη...

Την επόμενη ημέρα επιστρέφουμε στη μίζερη δουλειά μας, στην τακτοποιημένη νοικοκυρίστικη ζωή μας και ειρωνευόμαστε οποιονδήποτε στην πραγματική ζωή λέει και πράττει όσα οι αγαπημένοι μας ήρωες στην τηλεοπτική ζωή. Αν τα συναισθήματα που γεννιούνται μέσα μας την ώρα που βλέπουμε ένα σίριαλ με κοινωνικό μήνυμα, διαβάζουμε ένα αφυπνιστικό βιβλίο ή ακούμε ένα πολιτικό τραγούδι κρατούσαν περισσότερο από τη διάρκειά τους αυτός ο κόσμος θα ήταν σίγουρα πολύ καλύτερος. Τι σας τα λέω, όμως, όλα αυτά; Τώρα είναι ώρα για τα μπάνια τού λαού, αύριο θα έχουμε μια άλλη δικαιολογία...