Είναι έτοιμοι για να δηλώνουν άτυχοι...

Την προηγούμενη εβδομάδα στη Βουλή συζητήθηκαν δύο εμβληματικά, για διαφορετικούς λόγους, νομοσχέδια- της συνεπιμέλειας και της φαρμακευτικής κάνναβης- τα οποία δεν ενθουσίασαν τους βουλευτές τής ΝΔ. Ο Κ. Μητσοτάκης δεν έκανε τον κόπο να τα υπερασπιστεί παρά εμφανίστηκε μόνο για να πει αερολογίες περί κλιματικής κρίσης σε σχετική συζήτηση κοινοβουλευτικών επιτροπών. Πριν αλέκτωρ, ωστόσο, λαλήσαι τρις κάηκαν η Κορινθία και η Δυτική Αττική γιατί είχαμε την "ατυχία" οι φωτιές να μην ξεκινήσουν στη "βασική αντιπυρική περίοδο"...

Η ΝΔ σπεκουλάρισε όσο δεν πήγαινε άλλο με την εκατόμβη νεκρών στο Μάτι για να υποστηρίξει ο Κ. Μητσοτάκης όταν έγινε πρωθυπουργός, στον ΟΗΕ, πως η καταστροφή είχε αιτία την κλιματική κρίση. Άλλωστε ο ίδιος αναβάθμισε αξιωματικούς με μεγάλες ευθύνες για όσα συνέβησαν πριν μια τριετία- ένας, μάλιστα, έγινε και γενικός γραμματέας υπουργείου-, ενώ σήμερα η δικαστική έρευνα αποδεικνύει ακόμα και σκευωρία προκειμένου κάποιοι αξιωματικοί να καρατομηθούν, κάποιοι άλλοι να αναβαθμιστούν και η τότε αξιωματική αντιπολίτευση να γίνει κυβέρνηση. Κι αφού έχουν συμβεί όλα αυτά έδειξε τερατώδη αμέλεια την προηγούμενη εβδομάδα με συνέπεια να χαθούν δεκάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους, λες κι έχουμε την πολυτέλεια για τέτοιες απώλειες...

Από μία κυβέρνηση της οποίας ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί προτάσσουν το ατομικό τους συμφέρον κι εκείνο των κολλητών τους- βλ. και περίπτωση Λασκαρίδη που έχει χεσμένα τα πιόνια του- σε σχέση με του λαού και της πατρίδας δεν αποκλείω να έχουν βάση αληθείας κάποια έστω από τα σενάρια για τα αίτια της πυρκαγιάς. Όπως κι αν έχει, πάντως, περισσεύει η υποκρισία περί του πιο "πράσινου" πρωθυπουργού όταν αυτή η κυβέρνηση πέρασε πριν μερικούς μόλις μήνες νόμο με τον οποίο επιτρέπει την ανοικοδόμηση ακόμα και σε περιοχές Natura. Αν η νοοτροπία τού "ό,τι αρπάξουμε" χαρακτηρίζει διαχρονικώς σημαντικό κομμάτι τού κομματικού συστήματος της χώρας, η κυβέρνηση Μητσοτάκη την έχει απογειώσει, καθιστώντας την επίσημη πολιτική τού κράτους, νομιμοποιώντας την απληστία με κάθε ευκαιρία και με οποιοδήποτε τίμημα...  

 

  
 

Ακόμα και η κοινοβουλευτική δημοκρατία τους πέφτει βαριά...

Το Κοινοβούλιο αποτελεί το φερετζέ δημοκρατικότητας της κυρίαρχης αστικής τάξης. Μέσω αυτού νομιμοποιεί τα συμφέροντά της νομοθετώντας όπως την βολεύει. Φαίνεται, όμως, πως ακόμα κι αυτός ο φερετζές πολλές φορές τής πέφτει βαρύς κι επιχειρεί διά συνταγματικών ακροβασιών να τον παρακάμπτει, μετατρέποντας εν τέλει το ίδιο το πολίτευμα που αυτή θέσπισε σε πουκάμισο αδειανό. Δείτε τι συμβαίνει τώρα: από τη μία η κυβέρνηση έχει επαναφέρει την κοινωνική δραστηριότητα σχεδόν σε όλους τους τομείς, αλλά κρατά τη Βουλή και τα πανεπιστήμια- κατ' εξοχήν προνομιακό πεδίο τής ελεύθερης σκέψης- ακόμα αλυσοδεμένα με μέτρα καραντίνας...

Η κυβέρνηση φέρνει νομοσχέδια που προκαλούν δικαίως έντονες κοινωνικές αντιδράσεις- πτωχευτικός, πανεπιστημιακή αστυνομία, συνεπιμέλεια, εργασιακό, εκλογή τοπικών αρχόντων με 42% στον πρώτο γύρο, πρωτόκολλα συνεργασίας με Βόρεια Μακεδονία-, ακόμα και στο εσωτερικό τής ΝΔ, αλλά οι βουλευτές έχουν εκχωρήσει την ψήφο τους στους γραμματείς των Κοινοβουλευτικών τους Ομάδων. Ελαχιστοποιεί, δηλαδή, τον κίνδυνο διαρροών κατά τις ψηφοφορίες υποτιμώντας και τη διάκριση εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας. Την ίδια ώρα και σε ένα άλλο επίπεδο, συνεχίζει το πογκρόμ σε βάρος ειρηνικών καταλήψεων και με βαθύ πολιτιστικό χαρακτήρα, όπως του θεάτρου "Εμπρός", ενώ το οργανωμένο έγκλημα δρα ανενόχλητο...

Κοντολογίς, όπως συνέβη και την προηγούμενη δεκαετία με αφορμή την οικονομική κρίση, η ΝΔ έχει μετατρέψει σήμερα μια υγειονομική κρίση σε κρίση τής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το μεγαλύτερο δυστύχημα είναι πως έχει καταφέρει να πείσει σημαντικό κομμάτι τού πληθυσμού πως δεν γίνεται διαφορετικώς και σε αυτό, βεβαίως, ευθύνεται και η κυβερνώσα Αριστερά με την αποτυχία τού πρώτου εξάμηνου του 2015... 

Όπως κι αν έχει, το ζητούμενο δεν είναι απλώς η επιστροφή στην πρότερη κοινοβουλευτική κανονικότητα, η οποία εν έτει 2021 είναι ξεπερασμένη, αλλά η επέκταση της λαϊκής συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων. Όταν, όμως, και η Αριστερά λαμβάνει δειλές πρωτοβουλίες προς αυτήν την κατεύθυνση πώς να περιμένουμε τέτοιου είδους θεμελιακές μεταρρυθμίσεις από τη δεξιά; Γι' αυτό και ουδείς είναι αθώος στη δημοκρατική μας κατρακύλα...

 

 
 

Για μια δράκα φραγκάτων που βλέπουν τα παιδιά τους όπως και τα υπόλοιπα assets τους...

Αυτή η κυβέρνηση νομοθετεί για τους λίγους σε όλους τους τομείς. Από το Ταμείο Ανάκαμψης ως τη συνεπιμέλεια των γονέων τα νομοθετήματά της μοιάζουν γραμμένα από ισχυρά λόμπι με μεγάλη επιρροή στις αποφάσεις της. Από πού κι ως πού, για παράδειγμα, η πολιτεία επιβάλλει αυστηρούς κι άκαμπτους κανόνες, ακόμα και για τις ώρες που θα έχει την επιμέλεια του παιδιού του ο κάθε γονέας, οριζοντίως, δίχως να αφήνεται η ευχέρεια στον δικαστή να εκτιμήσει την κάθε περίπτωση ξεχωριστά; Κι από πού κι ως πού ένα παιδί θύμα κακοποιητικού γονέα θα πρέπει να εξακολουθεί να τον βλέπει μέχρι να βγει οριστική απόφαση εναντίον του, δηλαδή μετά από πέντε χρόνια από την άσκηση ποινικής δίωξης;...

Ούτε οι δικαστές, βεβαίως, από μόνοι τους διαθέτουν την απαραίτητη εκπαίδευση και κατάρτιση ώστε να αποφασίζουν τι είναι καλύτερο για ένα παιδί. Στην πραγματικότητα μόνο η... πραγματικότητα δείχνει ποιος είναι καταλληλότερος γονέας, ούτε καν οι ειδικοί παιδοψυχολόγοι ή κοινωνικοί λειτουργοί. Αυτός, πάντως, που δεν μπορεί με τίποτα να γνωρίζει από τα πριν είναι ο νομοθέτης, ώστε να καθορίζει με μαθηματική ακρίβεια πόσες ώρες πρέπει να περνά το παιδί με τον κάθε γονιό ή αν είναι δόκιμο για κάθε απόφαση, όπως αν πρέπει το παιδί να πάει στο νοσοκομείο στην περίπτωση πυρετού, να απαιτείται η σύμφωνη γνώμη μητέρας και πατέρα...

Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων η επιμέλεια δίνεται στις γυναίκες με δικαστικές αποφάσεις καρμπόν, αφού οι δικαστές επιλέγουν την προφανή λύση από το να ενσκήπτουν με μειωμένες προσωπικές γνώσεις στην κάθε περίπτωση ξεχωριστά. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν συνιστά λύση, γι' αυτό και θα οφείλαμε να είχαμε ήδη δημιουργήσει ειδικώς στελεχωμένα οικογενειακά δικαστήρια και δημόσιες δομές που θα στέκονταν δίπλα σε ένα ζευγάρι από την αρχή μέχρι το τέλος, από την προσπάθεια δηλαδή να βρουν ένα modus vivendi και να μην χωρίσουν έως τον καλύτερο διακανονισμό για το μέλλον τού παιδιού τους... 

Όταν, όμως, προτεραιότητά σου είναι η ικανοποίηση ενός πολύ μειοψηφικού λόμπι μπαμπάδων είναι λογικό να συντάσσεις νομοθετικά εκτρώματα τα οποία θα τα απορρίψει η ίδια η ζωή πολύ πριν έρθει μια νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα τα αναθεωρήσει. Και η πρόκληση γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν τορπιλίζεται η διαδικασία τού συναινετικού διαζυγίου προκειμένου να ικανοποιηθούν τα απωθημένα μιας δράκας φραγκάτων που αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους όπως ακριβώς και τα υπόλοιπα assets τους...