Ο Καζαντζάκης με τα μάτια αυτών που ελπίζουν και φοβούνται τα πάντα...

Είναι χαρακτηριστικό των μέτριων καλλιτεχνών να δαιμονοποιούν ή να αγιογραφούν τους γίγαντες της τέχνης. Έχοντας, μάλιστα, υπόψη προηγούμενες δουλειές τού Γ. Σμαραγδή και τις κριτικές που έλαβε η κινηματογραφική του βιογραφία τού Ν. Καζαντζάκη δεν περίμενα και πολλά πράγματα πριν τη δω...

Ομολογώ, πάντως, ότι μου άρεσε περισσότερο από όσο περίμενα, αν και βεβαίως παρατήρησα κι ο ίδιος τις ατέλειές της, τόσο καλλιτεχνικές όσο και ιστορικές. Με σημαντικότερη το φόβο τού σκηνοθέτη να μιλήσει για τις αριστερές ιδέες τού μεγάλου συγγραφέα- από πολιτικής άποψης τον παρουσίασε σαν να ήταν ο Στ. Θεοδωράκης της εποχής του- και βεβαίως έθιξε πολύ γενικώς κι επιφανειακώς τον πόλεμο που δέχτηκε, κυρίως από την εκκλησία, που του στέρησε και το Νόμπελ που δικαιούταν...

Γενικότερα, η ελληνική τέχνη διατηρεί ακόμα πολλά ταμπού ως προς την προσέγγιση ιστορικών γεγονότων, όπως για παράδειγμα μαρτυρούν κι ορισμένες ταινίες τού Π. Βούλγαρη. Η δικαιολογία είναι, βεβαίως, ότι οι σκηνοθέτες δεν παραδίδουν με το έργο τους μαθήματα Ιστορίας, μόνο που δεν είναι αυτή η αιτία τής αυτολογοκρισίας...

Είναι, επίσης, ίδιον των μετριοτήτων να φοβούνται να αναμετρηθούν με τα κατεστημένα τής εποχής τους, να συμβιβάζονται στην καλύτερη περίπτωση ή να υποτάσσονται στη χειρότερη μαζί τους. Αντιθέτως, πνεύματα όπως ο Καζαντζάκης, με πολύ μεγαλύτερη καλλιτεχνική αξία και διεθνή απήχηση από εκείνους που αποτελούν σήμερα την πνευματική ελίτ τού τόπου, δεν φοβήθηκαν να λογαριαστούν με τους σκοταδιστές τού καιρού τους κι αν όσο έζησαν μπορεί να έχασαν και κάποιες μάχες, ο χρόνος τούς ανύψωσε στο βάθρο που τους άξιζε εξαρχής...

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι λογικό ο νεοφιλελεύθερος εσμός να χτυπά στην ουσία τον Καζαντζάκη με αφορμή την ταινία για τον ίδιο. Αλίμονο αν οι πολίτες εντρυφήσουν βαθιά στο έργο τού κοσμοπολίτη Κρητικού και κατανοήσουν ότι οι νόρμες με τις οποίες ανατράφηκαν δεν είναι θέσφατα, αλλά μπορούν να διαλυθούν στη στιγμή...

Πώς θα σταθεί το μητσοτάκειο "οι ταξικές ανισότητες ανήκουν στην ανθρώπινη φύση" μπροστά στο "αδύνατο είναι ό,τι δεν έχεις πεθυμήσει;". Και πώς θα φαίνονται τεράστιοι οι πνευματικοί νάνοι οι οποίοι στηρίζουν σήμερα το ακραίο κέντρο ή οι μισαλλόδοξοι ιερωμένοι αν μπουν στην ίδια ζυγαριά με εκείνον που αγάπησε περισσότερο τον Χριστό από όσο θα τον αγαπήσουν αυτοί που κάνουν περιουσίες εκμεταλλευόμενοι το σταυρό του;...

Η Αριστερά της ξεφτίλας: Καλύτερα να σκοτώνονται γυναικόπαιδα στην Υεμένη από το να σκουριάζουν βλήματα στις αποθήκες...

Στη Σαουδική Αραβία, ανάμεσα σε άλλα "πολιτισμένα" που γίνονται εκεί, οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν δημοσίως ασυνόδευτες. ενώ το ίδιο το κράτος στηρίζει τον ISIS και σκοτώνει με όπλα και το εμπάργκο εκατομμύρια άμαχους στην Υεμένη. Όλα αυτά, ωστόσο, δεν έχουν καμία σημασία για την κυβέρνηση της Αριστεράς, η οποία πλέον μπορεί να δικαιολογήσει τα πάντα, ακόμα και την θανάτωση γυναικόπαιδων, με το επιχείρημα πως είναι προτιμότερη από το να σκουριάζουν βλήματα σε αποθήκες. Κι όμως, αυτό μου απάντησε, όχι ακριβώς με τα ίδια λόγια αλλά με το ίδιο νόημα, ανώτατος κυβερνητικός αξιωματούχος όταν του ζήτησα να μου σχολιάσει την ουσία των δηλώσεων του Νίκου Φίλη, ενός από τους λίγους εναπομείναντες στο ΣΥΡΙΖΑ που σκέφτονται ακόμα αριστερά, γι' αυτό κι εκπαραθυρώθηκε προς τέρψη των σκοταδιστών τής εκκλησίας...

Είναι γνωστό ότι η εξουσία αποκτηνώνει τον άνθρωπο, ακόμα κι εκείνον που ενδεχομένως να ξεκινά με τις καλύτερες προθέσεις. Είναι γλυκιά για να την αφήσεις από τα χέρια σου, αλλά σου ζητά ως αντάλλαγμα την ψυχή σου για να μπορείς να την κάνεις και να τη διατηρήσεις δική σου. Γι' αυτό ίσως και να μην έπρεπε να είμαστε τόσο σκληροί με τους συριζαίους, που δεν χρειάστηκαν ούτε τρία χρόνια για να προδώσουν τα ιδανικά τής νιότης τους προκειμένου να αγκιστρωθούν σε αξιώματα...

Αναρωτιέμαι, όμως, πόσο περισσότερο εξευτελισμένοι θα αισθάνονται αύριο μεθαύριο αν το Ευρωκοινοβούλιο κι ο ΟΗΕ ζητήσουν εμπάργκο στην πώληση όπλων στη Σαουδική Αραβία εξαιτίας των φριχτών εγκλημάτων της πάνω στον άμαχο πληθυσμό, αν δηλαδή ακόμα κι αυτοί αποδειχθούν πιο Αριστεροί από τους ίδιους. Θα λένε και τότε πως όπλα πουλάς μόνο σε τέτοιες χώρες κι όχι στη Σουηδία και στην Ελβετία- τεράστιο ψέμα- και πως τα 66 εκατ. δολάρια στον κρατικό κορβανά είναι αρκετά για να κλείνουμε τα μάτια μας σε θηριωδίες;...

Η κυβερνώσα Αριστερά πρώτα ξεπούλησε την ψυχή της και ύστερα το νερό, το ηλεκτρικό κι οτιδήποτε άλλο μπορεί να ξεπουλήσει ακόμα για να ολοκληρώσει άρον άρον την τρίτη αξιολόγηση. Έφτασε, μάλιστα, στο σημείο να χρησιμοποιήσει ακόμα και χημικά στο ειρηνοδικείο κόντρα σε εκείνους, που με κάποια υπερβολή είναι αλήθεια γιατί άθελά τους προστατεύουν και στρατηγικούς κακοπληρωτές, εναντιώνονται στους πλειστηριασμούς. Είναι η ίδια κυβέρνηση που έφερε για πρώτη φορά τα ΜΑΤ στην Καισαριανή, που πιστεύει ότι μπορεί να πράττει τα πάντα δίχως λαϊκή αντίδραση κι ότι το πόπολο θα την ευγνωμονεί γιατί θα βγάλει τη χώρα στις αγορές έχοντας χώσει στο μεταξύ τους πολίτες της τόσο βαθιά στη λάσπη που θα χρειαστούν δεκαετίες για να βγουν από αυτή...

Ο Αλ. Τσίπρας και το παρεάκι του ενδεχομένως να θεωρούν πως επέλεξαν το δύσκολο δρόμο για να σώσουν το λαό. Η αλήθεια είναι, ωστόσο, ότι σε αυτήν τη νέα επιβεβαίωση της οργουελικής δυστοπίας δεν διαφέρουν σε τίποτα από τα ζώα που επαναστάτησαν σε βάρος των καταπιεστών ανθρώπων για να γίνουν στο τέλος ίδια κι απαράλλαχτα με τους δυνάστες τους...

Κοινωνική δικαιοσύνη α λα ΣΥΡΙΖΑ: Δώσε μου το σπίτι σου να σου δώσω ψίχουλα...

Στην κυβέρνηση έχουν μια δική τους ιδιαίτερη προσέγγιση για να εξηγούν τι σημαίνει οικονομική επιτυχία. Ανάμεσα σε άλλα, σε αυτή συγκαταλέγουν και το κοινωνικό μέρισμα που διανέμουν, δηλαδή τη φιλανθρωπία που είχε μοιράσει κι ο Αντ. Σαμαράς- έστω λιγότερη- και την οποία τότε χαρακτήριζαν, και δικαίως, ντροπή κι αίσχος. Επιτρέψτε μου να θεωρώ πως μια οικονομία πηγαίνει καλά και οι πολίτες της ευημερούν όταν δεν ζουν από τα επιδόματα, τα έκτακτα βοηθήματα και τις λοιπές φιλανθρωπίες που τους πετούν στο πιάτο εκείνοι που τους έχουν πάρει το φαγητό...

Η θεά Τύχη, ωστόσο, στέκεται ακόμα στο πλευρό τού Αλ. Τσίπρα και του επιτρέπει να ελπίζει και τώρα σε νίκη στις επόμενες εκλογές, όσο πιο δύσκολο κι αν γίνεται αυτό κάθε ημέρα που περνά. Βλέπετε, ο βασικός του αντίπαλος σύρεται από τους συμβούλους του να χτυπά το ηθικό πλεονέκτημα της κυβέρνησης την ώρα που ο ίδιος και η σύζυγός του είναι βουτηγμένοι στα σκατά. Όποια πέτρα με οσμή σκανδάλου κι αν σηκώσεις θα βρεις από κάτω γραμμένα τα ονόματα του Κ. Μητσοτάκη και της Μαρέβας κι αυτό δεν βοηθά τους πολίτες να ξεχάσουν πως αυτοί που χρεοκόπησαν τη χώρα ξαναζητούν την ψήφο του...

Δυστυχώς στο Κοινοβούλιο και γενικότερα στην πολιτική ζωή τού τόπου βρίσκονται άνθρωποι, σε όλα τα κόμματα, οι οποίοι δεν έχουν ούτε όραμα ούτε διοικητικές ικανότητες. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, η Ρ. Δούρου να καταγγέλλει τη γραφειοκρατία για την τραγωδία στη δυτική Αττική σαν να είναι δημοσιογράφος κι όχι περιφερειάρχης επί τριετία. Από τη στιγμή που αυτή η κυβέρνηση μετάτρεψε μια τακτική οπισθοχώρηση σε στρατηγική- αν δεν ήταν εξαρχής στρατηγική- ο ελληνικός λαός ζει σε μια φάση αφασίας όπου δεν πιστεύει κανέναν αλλά εκδικείται εκείνους που τον εξαπάτησαν και τώρα του πετούν ψίχουλα την ίδια στιγμή που του παίρνουν και το σπίτι με τον ΕΝΦΙΑ και τον ηλεκτρονικό πλειστηριασμό...

Καλοί οι μεσάζοντες, σύμμαχοι οι Σαουδάραβες, πωλείται το νερό: Μήπως κυβερνά ήδη ο Κυριάκος;...

Πολύ φοβάμαι για το κομματικό μας σύστημα πως δεν υπάρχουν αθώοι στην πώληση πολεμικού υλικού στη Σαουδική Αραβία, αυτό το τόσο σκοταδιστικό καθεστώς που με το ζόρι επέτρεψε στις γυναίκες να οδηγούν και το οποίο ο Αριστερός πρωθυπουργός μας χαρακτήρισε στη Βουλή πάνω από μία φορά σύμμαχό μας. Ο Β. Παπαδόπουλος είναι τόσο εκπρόσωπος της Σαουδικής Αραβίας όσο είναι μια καμήλα πιθανό να επιβιώσει στο Βόρειο Πόλο. Και η ΝΔ δεν εκπροσωπεί μεσάζοντες και υπόδικους κουμπάρους επιχειρηματίες με την ίδια έννοια που ο Θανάσης Βέγγος μπορεί να θεωρείται διαχρονικό πρότυπο ομορφιάς...

Ο Αλ. Τσίπρας δημοσιοποίησε στην ουσία τη Δευτέρα την απόφασή του να πέσει, αν πέσει, μαζί με τον Π. Καμμένο, λαμβάνοντας το ρίσκο να καταρρεύσει στην περίπτωση που ο κυβερνητικός του εταίρος δεν αποδειχθεί τόσο αθώος όσο θα ήθελε ο πρωθυπουργός να είναι. Προστέθηκε, δηλαδή, άλλη μια απόδειξη ότι εδώ και πολύ καιρό η κυβερνητική συνοχή δεν στηρίζεται στην επιχείρηση διάσωσης του ελληνικού λαού, αλλά στο πάθος για τη διατήρηση της καρέκλας...

Αύριο μεθαύριο αυτή η κυβέρνηση θα ιδιωτικοποιήσει και το νερό, αλλά το αφήγημά της θα είναι πως παλεύει κόντρα στο νεοφιλελευθερισμό και θα δαιμονοποιεί τον Κ. Μητσοτάκη καταλογίζοντάς του πίστη σε αυτά που η ίδια ψηφίζει με δάκρυα στα μάτια. Κι ερωτώ: ποια είναι η διαφορά μεταξύ τους, αν όχι στην υποκρισία;...

Είχα γράψει στην αρχή τής θητείας αυτής της κυβέρνησης πως το ηθικό της πλεονέκτημα δεν θα χαθεί όταν προκύψει ένας Τσοχατζόπουλος στις τάξεις της. Ακόμα και στις καλύτερες οικογένειες θα βρεθεί κάποιο απολωλός πρόβατο...

Εκεί που θα κρινόταν η μάχη της κατά τής διαφθοράς και της διαπλοκής θα ήταν από το πώς θα αντιμετώπιζε τέτοιου είδους κρούσματα: θα τα αποκάλυπτε ή θα βοηθούσε στην αποκάλυψή τους ή θα τα έθαβε κάτω από το χώμα για να μην τα βρει κανείς ή για να μην τους δώσει τη σημασία που θα τους άξιζε; Δυστυχώς, η βρόμικη υπόθεση Παπαδόπουλου μαρτυρά πως οι ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ μιμούνται ΝΔ- ΠΑΣΟΚ και στη συγκάλυψη σκανδάλων, απαξιώνοντας ακόμα περισσότερο την πολιτική ζωή τού τόπου και στρώνοντας το έδαφος σε αυτοκαταστροφικές επιλογές τού εκλογικού σώματος...

Το Κυπριακό θα το λύσουν οι λαοί...

Όταν οι πολιτικοί δεν μπορούν να δώσουν τις απαντήσεις, τότε συνήθως έρχεται η ώρα των λαών να το κάνουν. Κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί και με το Κυπριακό, το οποίο παραμένει άλυτο επί δεκαετίες αφού καμία από τις δύο πλευρές δεν έχει το κουράγιο να αναλάβει έστω το ελάχιστο πολιτικό κόστος για την επανένωση του νησιού. Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο για σημαντικό κομμάτι των Ελληνοκύπριων και των Τουρκοκύπριων, ιδίως των νέων κι εκείνων που έχουν επισκεφτεί τα κατεχόμενα, οι οποίοι και θέλουν την επανένωση και μια χαρά μπορούν να συμβιώσουν με τους απέναντι...

Φυσικά και το κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής τής Τουρκίας και κατοχής τού βόρειου τμήματος του νησιού. Το πρόβλημα, ωστόσο, υπήρχε και πριν το 1974 και γι' αυτό ήταν υπεύθυνες και οι εθνικιστικές ακρότητες των Ελληνοκύπριων, οι οποίες μάλιστα έφταναν έως το ακρότατο όριο της αφαίρεσης ανθρώπινων ζωών. Ας μην λησμονούμε, εξάλλου, ότι έχουν αναγκαστεί και πολλοί Τουρκοκύπριοι να εγκαταλείψουν τις εστίες τους στο νότιο τμήμα τού νησιού εξαιτίας ακραίων οι οποίοι δεν μπορούν να συμβιώσουν παρά μόνο με το μίσος τους...

Δεν χρειάζεται να περάσεις πολλές ημέρες στην Κύπρο για να κατανοήσεις πόσο ξεπερασμένο είναι πλέον το τελευταίο τείχος που χωρίζει ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Οι νυσταλέες φάτσες των αστυνομικών ένθεν κακείθεν της πράσινης γραμμής μαρτυρούν μια κατάσταση η οποία συνεχίζεται μόνο από συνήθεια κι από την ανάγκη κάποιων ανθρώπων να μην μείνουν άνεργοι...

Ενόψει και προεδρικών εκλογών στη Μεγαλόνησο είναι δύσκολο να βρεθεί μια λύση μέσα στους επόμενους μήνες. Αυτή, όμως, είναι κάτι παραπάνω από εφικτή αργότερα, δίχως μεγαλοϊδεατισμούς κι εθνικισμούς οι οποίοι μόνο μίκρυναν τον ελληνισμό και δεν τον μεγάλωσαν...

Στο Παρίσι Αριστερός, στην Αθήνα νεοφιλελές...

Μέσα στο μιθριδατισμό που γεννά η προσκόλληση στην εξουσία, η κυβερνώσα Αριστερά περιστρέφεται γύρω από το δέντρο, λησμονώντας το δάσος: όλη η συζήτηση κινείται γύρω από το αν ο Π. Καμμένος χρησιμοποίησε μεσάζοντα για να πουλήσει όπλα στη Σαουδική Αραβία, αλλά δεν γίνεται κουβέντα για το κατά πόσο θα πρέπει η χώρα μας να πουλά πολεμικό υλικό σε σκοταδιστικά κράτη, τα οποία μάλιστα τα χρησιμοποιούν για να προκαλούν ανθρωπιστικές κρίσεις όπως στην Υεμένη...

Αλίμονο αν τα εξετάζουμε όλα από εμπορική σκοπιά, πολλώ δε μάλλον όταν τα έσοδα για το δημόσιο ταμείο από τη συγκεκριμένη συμφωνία μόλις και ξεπερνούν τα 60.000.000 ευρώ. Με αυτήν τη λογική αύριο μεθαύριο θα πουλήσουμε όπλα και στην Τουρκία;...

Δεν είμαι, εξάλλου, δογματικά αντίθετος στις αποκρατικοποιήσεις. Υπάρχουν τομείς όπου το Δημόσιο είτε εξ αντικειμένου είτε λόγω βεβαρημένου παρελθόντος κακοδιοίκησης θα ήταν προτιμότερο να απέχει...

Θυμάμαι, όμως, το ΣΥΡΙΖΑ να διοργανώνει ακόμα και δημοψήφισμα κατά τής ιδιωτικοποίησης του νερού στην Θεσσαλονίκη, την οποία τώρα θυσιάζει (κι αυτή) στον προϋπολογισμό προκειμένου να κλείσει άρον άρον η τρίτη αξιολόγηση. Το μέγα ερώτημα είναι αν αξίζει τον κόπο να βγούμε τυπικώς από τα μνημόνια το καλοκαίρι τού 2018 όταν δεν θα έχουν μείνει και πολλά σε αυτόν τον τόπο για να βασίσεις πάνω τους την περιλάλητη δίκαιη ανάπτυξη που τόσο όμορφα εξαγγέλλει ο πρωθυπουργός...

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ο Αλ. Τσίπρας περιέφερε το αριστερό κουφάρι του και στα ένδοξα Παρίσια, υπογραμμίζοντας πάνω από μία φορά πως είναι Αριστερός, γι' αυτό είναι κι ευρωπαϊστής. Δεν αμφιβάλλω πως ο Αλέξης αισθάνεται Αριστερός, είναι όμως πολύ μικρός ακόμα για να συμπεριφέρεται σαν τους παππούδες στα καφενεία που διηγούνται την ένδοξη νιότη τους σαν να συνέβη μόλις χθες...

Ωραίες κι όλες οι μεγαλοστομίες κατά τού νεοφιλελευθερισμού, αλλά ο πρωθυπουργός λησμόνησε να πει στους ακροατές του πως ο ίδιος τον εφαρμόζει απαρεγκλίτως στη χώρα μας, πιστεύοντας ότι η λογική τής πλήρους υποταγής θα μας βγάλει στο ξέφωτο. Θεωρώ τον Αλ. Τσίπρα αρκετά έξυπνο για να πιστεύει πράγματι κάτι τέτοιο...



  

Καμμένο χαρτί...

Εδώ κι αρκετό καιρό πλέον η κυβερνητική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μοιάζει περισσότερο με βαρίδι για την άσκηση αριστερών πολιτικών, τουλάχιστον σε κοινωνικά ζητήματα, παρά ωφελεί τη χώρα. Η βάση δημιουργίας της το 2015 ήταν το σκίσιμο των μνημονίων και η πάταξη της διαφθοράς, η οποία ταυτιζόταν με το μέχρι τότε κατεστημένο...

Η σημερινή κυβέρνηση, ωστόσο, έχει ήδη ψηφίσει τα δικά της μνημόνια, τα οποία δένουν τη χώρα μέχρι και το 2020, ενώ όσον αφορά το κατεστημένο είναι αλήθεια ότι αυτό που υπήρχε μέχρι το 2015 μοιάζει ξεδοντιασμένο, αλλά στην θέση του δημιουργείται νέο με τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτό που διαλύθηκε. Αφήστε που σημαντικό κομμάτι τού μεγάλου κεφαλαίου έχει μείνει ανέγγιχτο. Αλήθεια, τι έγινε, για παράδειγμα, με τη δίκαιη φορολόγηση των εφοπλιστών;...

Δεν ξέρω πόσο ένοχος ή αθώος είναι ο Π. Καμμένος για την περίπτωση του μεσάζοντα στα εξοπλιστικά. Προσωπικώς τίποτα από τα δύο δεν θα με εξέπληττε. Δεν είναι, ωστόσο, η σκανδαλολογία που κάνει τη συγκυβέρνηση παρωχημένη, αλλά η ίδια η νεοδιαμορφωμένη πολιτική πραγματικότητα...

Είναι θεμιτό ο Αλ. Τσίπρας να ζητά από την κεντροαριστερά να απαλλαγεί από τα βαρίδια του παρελθόντος της και να αποφασίσει αν θέλει να στραφεί προς την Αριστερά ή προς τη δεξιά. Οφείλει, όμως, κι εκείνος να προχωρήσει σε κάποιες παραχωρήσεις αν επιθυμεί τη συνεργασία μαζί της και, μάλιστα, όχι με όρους προεκλογικούς αλλά στρατηγικής συνεργασίας. Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι δυνατό να εμφανίζεται συνεχώς ως όμηρος του υπουργού Άμυνας σε σημείο να τον υπερασπίζεται με τη φυσική του παρουσία ακόμα και σε επίκαιρη επερώτηση που δεν αφορά τον πρωθυπουργό...

Ο Αλ. Τσίπρας βραβεύεται σήμερα στο Παρίσι για το πολιτικό του σθένος. Αν αυτή η βράβευση λάμβανε χώρα το 2015, τότε θα στηριζόταν σε πραγματικά περιστατικά. Τώρα περισσότερο μοιάζει με αναμνηστική γιορτή τού ποιος θα μπορούσε να είχε γίνει αν δεν αποφάσιζε να μετατρέψει μια τακτική υποχώρηση σε στρατηγική...

Όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, η πρώτη φορά Αριστερά οδηγείται σε εκλογική ήττα, το μέγεθος της οποίας θα εξαρτηθεί από την οικονομική θέση των μικρομεσαίων πολιτών όταν στηθούν οι κάλπες. Πιθανόν να μην υπογραφεί νέο μνημόνιο το καλοκαίρι τού 2018, οι πληγές ωστόσο από αυτά που έχουν ήδη υπογραφεί είναι τόσο βαθιές ώστε πολύ φοβάμαι πως δεν θα επουλωθούν ούτε σε μια δεκαετία. Γι' αυτό κι ο λαός και η ιστορία πολύ δύσκολα θα καταχωρίσουν τον Αλ. Τσίπρα στους ελευθερωτές του κι όχι στους δυνάστες του που τον εξαπάτησαν...