Γάμος συμφέροντος με την Ευρώπη, μην περιμένουμε αγάπη...

Στην θεωρία ακούγεται όμορφο να θες να παραμείνεις στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη για να προσπαθήσεις να την αλλάξεις, να την κάνεις δικαιότερη και περισσότερο αλληλέγγυα. Είναι αλήθεια ότι καταφέρνεις περισσότερα όταν βρίσκεσαι μέσα από τα τείχη παρά έξω από αυτά. Ας είμαστε, όμως, ρεαλιστές. Με αφορμή και τον τρόπο που η υποτίθεται Ενωμένη Ευρώπη διαχειρίζεται το Προσφυγικό- με το να πετά δηλαδή το ένα κράτος- μέλος την ευθύνη στο άλλο- γίνεται πασιφανές ότι το ευρωπαϊκό όραμα που βασίζεται στον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό και στον κοινωνικό συντηρητισμό συνιστά την ίδια ουτοπία με το σταλινισμό που θα έφερνε την κοινωνική δικαιοσύνη και την ελευθερία των λαών μέσα από τα γκουλάγκ...

"Συμφωνείς, δηλαδή, με το ΚΚΕ που προτείνει να φύγουμε από την ΕΕ;", ενδεχομένως να με ρωτήσετε και θα σας απαντήσω αμέσως "όχι". Κι αυτό γιατί στον παγκοσμιοποιημένο πλανήτη μας είναι ακόμα πιο επικίνδυνο από όσο ήταν πριν 30 ή 50 χρόνια να λειτουργείς ως κράτος σαν να ήσουν μοναχικός λύκος...

Ακόμα και τα κράτη που με νύχια και με δόντια και με όλα τα στραβά τους, όπως η Κούβα, η Βόρεια Κορέα και το Ιράν, λειτουργούν εκτός διεθνικού πλαισίου προσπαθούν να ενσωματωθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στο παγκόσμιο χωριό. Θα ήταν, επομένως, αφελές να πιστεύουμε ότι η χρεοκοπημένη Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει μόνη της και με μια αναθεωρητική Τουρκία δίπλα της να καιροφυλακτεί...

Με λίγα λόγια, η παραμονή μας στην ΕΕ δεν θα πρέπει να οφείλεται στην ψευδαίσθηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, η οποία ακόμα κι αν συμβεί θα είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τής Γερμανίας και της Γαλλίας με τις οποίες δεν έχουμε τα ίδια συμφέροντα, αλλά στην αναγκαιότητα του να ανήκουμε κάπου, να μην είμαστε μόνοι μας, ιδίως σε μια περιοχή που ο χάρτης της αναμένεται να αλλάξει πολύ σύντομα. Φυσικά κι οφείλουμε να προσπαθήσουμε να δώσουμε ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο στην Ευρώπη, έχοντας όμως συνειδητοποιήσει ότι αυτός ο γάμος είναι συμφέροντος και δεν κρατιέται ζωντανός χάρη στην αγάπη αλλά εξαιτίας του φόβου που γεννά η μοναξιά...

Quesque c'est Antonaros;...

Εδώ και πολύ καιρό η εφημερίδα- βόθρος τού Στ. Χίου κι ο ίδιος βεβαίως προσωπικώς έχουν ξεπεράσει κάθε όριο και παρακινούν ανοιχτά σε πράξεις που είναι το λιγότερο εγκληματικές και, το κυριότερο, απάνθρωπες. Από την προτροπή να βυθίζονται τα σκάφη που μεταφέρουν πρόσφυγες και μετανάστες- οι οποίοι για τους Χίους αυτής της χώρας είναι συλλήβδην τζιχαντιστές- έως την απαίτηση να εκτελεστούν οι Αλ. Τσίπρας και Νίκος Κοτζιάς όπως ο Νίκος Μπελογιάννης, ο δημοσιογραφικός λόγος και η ευγενής κριτική παραχωρούν την θέση τους στην ανοιχτή προβοκάτσια, με ζηλωτές, αφιονισμένους ρυπαρογράφους- όπως, κακή ώρα, κι ο Θ. Αναστασιάδης, ο οποίος από την ασφάλεια της Ελβετίας και των αδήλωτων εκατομμυρίων του ασκεί κριτική για πράγματα που δεν τον αφορούν- να υποκινούν το πλήθος σε λούμπεν εκδηλώσεις βίας. Κι αν κρίνουμε από την απήχηση που έχουν τα μέσα τους, βρίσκουν αρκετά ευήκοα ώτα στους ρατσιστικούς, εθνικιστικούς και μισαλλόδοξους φιλιππικούς τους...

Από την άλλη, οι αναρτήσεις τού Β. Αντώναρου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι δηλώσεις τού Γιάννη Ραγκούση παρουσιάζονται από το συμπολιτευόμενο Τύπο με τέτοια συχνότητα που αν είσαι αδαής ή αφελής σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί αυτοί οι δύο είναι τόσο σημαντικοί ώστε να απολαμβάνουν τέτοιας δημοσιότητας. Ο Β. Αντώναρος έχει μείνει στην πολιτική Ιστορία ως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος του Κ. Καραμανλή ο οποίος συνήθιζε να απαντά με "ουδέν σχόλιο" στις ερωτήσεις που δεχόταν από τους δημοσιογράφους.

Κι όμως σήμερα, χωρίς καμιά θεσμική αρμοδιότητα, δεν βάζει γλώσσα μέσα για να κατακεραυνώνει όσους διοικούν τη ΝΔ. Κι ο Γιάννης Ραγκούσης, ο οποίος πράγματι άφησε έργο κατά την θητεία του ως υπουργού Εσωτερικών, σήμερα δεν εκπροσωπεί παρά μονάχα τον εαυτό του αφού και στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές τού παρακμιακού ΚΙΝΑΛ κινήθηκε σε ρηχά νερά...

Φυσικά και δεν εξομοιώνω τον Στ. Χίο και τον Θ. Αναστασιάδη με τον Β. Αντώναρο ή τον Γιάννη Ραγκούση. Είναι λογικό, επίσης, και οι τέσσερίς τους κι όλοι εκείνοι με παρόμοιο ρόλο να αποδέχονται την εργαλειοποίησή τους από κομματικούς κι επιχειρηματικούς μηχανισμούς που είτε διεκδικούν είτε επιθυμούν να διατηρήσουν την εξουσία...

Το πρόβλημα έγκειται στο ότι είναι αυτού του είδους η ποιότητα λόγου που επικρατεί στη δημόσια σφαίρα, πνίγοντας φωνές που έχουν κάτι ουσιαστικότερο να πουν από το να παπαγαλίζουν τις σε αρκετές περιπτώσεις έκνομες επιδιώξεις σκοτεινών συμφερόντων. Κι αυτή είναι μια ακόμα αιτία που η δημόσια αντιπαράθεση περιστρέφεται γύρω από πατριώτες κι εθνομηδενιστές, από εθνικόφρονες και μειοδότες με συνέπεια εν έτει 2018 μια ακόμα κυβέρνηση να κινδυνεύει να πέσει με την επίφαση- και μόνο αυτή- του Μακεδονικού...





  

Όποιος κυβερνά με τους καμένους πεθαίνει κι από αυτούς...

Τον Ιανουάριο του 2015 ο Αλ. Τσίπρας δεν είχε στην ουσία άλλη επιλογή από το να συνεργαστεί με τον Π. Καμμένο. Ο ίδιος είχε εκλεγεί με την υπόσχεση του σκισίματος των μνημονίων και της σκληρής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές την ίδια ώρα που τα ιδεολογικά όμορα κόμματά του είτε είχαν ήδη ψηφίσει μνημόνια είτε είχαν αποδεχθεί τη λογική τους...

Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, ωστόσο, ο πρωθυπουργός είχε υπογράψει το δικό του μνημόνιο, υποσχόμενος απλώς ένα παράλληλο πρόγραμμα ανακούφισης. Τότε θα μπορούσε να είχε επιλέξει άλλο κυβερνητικό εταίρο, δεν το έπραξε όμως σεβόμενος- κι αυτό είναι αξιέπαινο- πως είχε δώσει μια κοινή μάχη με τους ΑΝΕΛ κόντρα και στο σπάσιμο της διαπλοκής...

Καμία επιλογή δεν έρχεται ωστόσο δίχως κόστος. Την ίδια ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ, o Αλ. Τσίπρας και οι συριζαίοι υπουργοί κατακεραυνώνουν, κι ορθώς, την ακροδεξιά στροφή τής ΝΔ, παριστάνουν πως λησμονούν την κυβερνητική συνεργασία τους με ένα κόμμα που μόνο ευφημιστικά μπορεί να αποκληθεί κεντροδεξιό. Αν δώσεις ένα ερωτηματολόγιο για κεντρικά πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα- από το Μακεδονικό έως το διαχωρισμό κράτους κι εκκλησίας- στον Αδ. Γεωργιάδη, στον Μ. Βορίδη και στους περισσότερους ΑΝΕΛίτες, στις περισσότερες περιπτώσεις θα ταυτίζονται οι απαντήσεις τους κι ας υποκρίνονται πως ο ένας μισεί τον άλλο θανάσιμα...

Δεν γνωρίζω αν επιχειρηματίες με ποινικές διώξεις σε βάρος τους για κακουργήματα και με συγγενικές ή φιλικές σχέσεις με τον Κ. Μητσοτάκη δωροδοκούν βουλευτές για να ρίξουν την κυβέρνηση. Φυσικά και το δεν το αποκλείω, λαμβάνοντας υπόψη το χαμηλό ηθικό υπόβαθρο όλου αυτού του συρφετού, καθώς και την οικογενειακή παράδοση στις αποστασίες των Μητσοτάκηδων...

Ο Αλ. Τσίπρας, ωστόσο, όταν αποφάσιζε να γράψει Ιστορία επιλύοντας το Μακεδονικό και διαχωρίζοντας το κράτος από την εκκλησία όφειλε να γνωρίζει με ποιον συγκυβερνά και να αποδεχόταν ότι θα το πάλευε μέχρι τέλους, αλλά αν δεν τα κατάφερνε αυτό θα οφειλόταν κυρίως στις δικές του επιλογές το 2015. Όποιος κυβερνά με τους καμένους ενδεχομένως να πεθαίνει κι από αυτούς...



 

Γιατί οι ηγέτες πρέπει να έχουν ημερομηνία λήξης...

Η συντριπτική πλειονότητα των Τούρκων αυτοπροσδιορίζεται ως δεξιά, συντηρητική και θεοσεβούμενη. Απορώ, επομένως, με πολλούς που... απορούν με το ότι ο Ρ. Τ. Ερντογάν εκλέχθηκε για μια ακόμα φορά "σουλτάνος" τής Τουρκίας...

Αποτελεί εικόνα κι ομοίωση του λαού του, κατά κάποιο τρόπο μια εξιδανικευμένη εκδοχή του, μιλά τη γλώσσα του, συμπεριφέρεται με τη νοοτροπία τού νταή που τόσο συνεγείρει αρκετούς κι από την εδώ πλευρά τού Αιγαίου κι εξακολουθεί να χαρτζιλικώνει το πόπολο με επιδόματα. Έτσι κι αλλιώς οι πολιτικοί του αντίπαλοι είτε είναι φυλακή είτε δεν είναι χαρισματικοί είτε κουβαλούν τις αμαρτίες τού κεμαλικού συστήματος που κυβέρνησε ακόμα και δικτατορικά τη γείτονα επί δεκαετίες και γι' αυτό δεν δικαιούται διά να ομιλεί για τον ερντογανικό αυταρχισμό...

Η δημοκρατία στις ΗΠΑ υποφέρει από πολλές παθογένειες- χαρακτηριστικό ότι εξαιτίας τού συστήματος των εκλεκτόρων ο Ντ. Τραμπ μετακόμισε στο Λευκό Οίκο μολονότι ήρθε δεύτερος στη λαϊκή ψήφο- ωστόσο είναι ορθότατο ότι ο πρόεδρός τους δεν μπορεί να εκλεγεί για περισσότερες από δύο θητείες. Σε οκτώ καθαρά χρόνια μπορείς να κάνεις πολλά από αυτά που θες, ενώ μια τρίτη θητεία θα συνδεόταν πιθανότατα με τον εκφυλισμό, τη διαφθορά και τον αυταρχισμό που συνεπάγεται η μονιμοποίηση στην καρέκλα. Κι αυτό αφορά ακόμα και τους καλύτερους ηγέτες. Γι' αυτό και θα ήταν ωφέλιμο και για την Τουρκία και για τη χώρα μας να καθιερωνόταν κάτι παρόμοιο, τουλάχιστον για το αξίωμα του πρωθυπουργού στην Ελλάδα, σε συνδυασμό με τη συνταγματική καθιέρωση ως υποχρέωση της εξάντλησης της τετραετίας...

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι κάτι παραπάνω από ανησυχητικό το ότι ο Ρ. Τ. Ερντογάν επανεκλέχθηκε, κι από τον πρώτο γύρο μάλιστα, με τη συνδρομή τής ακροδεξιάς. Ο συνδυασμός τής αλαζονείας από την πολύχρονη άσκηση της εξουσίας με τη συνεργασία του με τους "Γκρίζους Λύκους" δεν προμηνύει ευχάριστες εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ιδίως αν η τουρκική οικονομία δεν καταφέρει να σταθεί σύντομα ξανά στα πόδια της, οι πολεμικές επιχειρήσεις τού τουρκικού στρατού στη Συρία και στο Ιράκ στεφθούν από αποτυχία κι ο "σουλτάνος" παίξει παιχνίδια στην Κύπρο και στο Καστελόριζο και δεν επιχειρήσει να τα βρει με τους Κούρδους. Από την άλλη, ο Ρ. Τ. Ερντογάν είναι τουλάχιστον ο διάβολος που γνωρίζουμε και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι είναι ο χειρότερος από εκείνους που κυκλοφορούν στην Τουρκία...

 



  

Αρκεί η γραβάτα να φτάνει έως το στομάχι...

Από εμάς εξαρτάται αν η συμφωνία που επιτεύχθηκε στο Eurogroup είναι καλή ή όχι. Αν αξιοποιήσουμε το ότι μπροστά μας για τα επόμενα 15 χρόνια θα έχουμε "πράσινα φανάρια", ανεξαρτήτως αν αργότερα θα έχουμε και "κόκκινα", βάλουμε μπροστά την πραγματική οικονομία κι αναπτυχθούμε με όρους βιωσιμότητας και κοινωνικώς δίκαιους, τότε θα έχει αποδειχθεί μια καλή συμφωνία στην πράξη, μολονότι τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα συνιστούν τροχοπέδη. Αν, πάλι, επιστρέψουμε στις πρακτικές που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία, τότε δεν θα ευθύνεται γι' αυτό η αυστηρή τριμηνιαία εποπτεία, αλλά το κακό μας το κεφάλι. Και στα χρόνια των μνημονίων, άλλωστε, το πρόβλημά μου δεν ήταν ότι μας επέβαλλαν μέτρα η Ανγκ. Μέρκελ κι ο Β. Σόιμπλε, αλλά το μείγμα αυτών των μέτρων, που ήταν νεοφιλελεύθερο φαρμάκι στον άρρωστο...

Όπως κι αν έχει, το ότι ο Αλ. Τσίπρας φόρεσε γραβάτα κι έστησε το εντυπωσιακό επικοινωνιακό σόου στο Ζάππειο για να μας αποδείξει και πόσο αγαπιέται με τον Π. Καμμένο δεν σημαίνει κι ότι τα δύσκολα πέρασαν, ιδίως αν δεν κατορθώσει να αναιρέσει τις μειώσεις στις συντάξεις και στο αφορολόγητο από τις οποίες θα χτυπηθούν και τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα. Έτσι κι αλλιώς είναι δύσκολο να ανορθωθεί από τη μια ημέρα στην άλλη μια χώρα η οποία βίωσε τη βαθύτερη οικονομική κρίση από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο...

Γι' αυτό και είναι σαν να συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια όταν γίνεται αναφορά στα άλλα κράτη που βγήκαν από μνημόνιο: ούτε τις δικές μας διαρθρωτικές αδυναμίες είχαν ούτε το δικό μας χρέος ούτε τα δικά μας δάνεια πήραν ούτε τα δικά μας μέτρα έλαβαν, αλλά πολύ χαλαρότερα...

Οι επόμενες εκλογές δεν πρόκειται να κριθούν ούτε από το Μακεδονικό ούτε από τα θετικά μακροοικονομικά μεγέθη, αλλά από το πόσο γεμάτη θα είναι η τσέπη τού μέσου Έλληνα και, κυρίως, την ψυχική διάθεση με την οποία θα αντιμετωπίζει το άμεσο μέλλον. Όσον αφορά το πρώτο, η αύξηση, για παράδειγμα, του κατώτατου μισθού, η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και οι μειώσεις φόρων αποτελούν βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση, μόνο που δεν αρκούν από μόνα τους για να θεραπευτούν παθογένειες δεκαετιών...

Γι' αυτό και το μεγαλύτερο στοίχημα του Αλ. Τσίπρα, το οποίο αν κερδίσει θα πρέπει να δεχθεί να φορά γραβάτα σε καθημερινή βάση, είναι να δώσει προοπτική σε ένα λαό που υπέφερε αρκετά και να δώσει κίνητρα ώστε να επιστρέψουν στην Ελλάδα τα καλύτερα μυαλά της. Αν τα καταφέρει όλα αυτά, που είναι πολύ δύσκολα πράγματα δεδομένων των συνθηκών, τότε και μόνο τότε τον περιμένει δεύτερη τετραετία στο Μαξίμου...

Τα υπερκέρδη σε φορολογικούς παραδείσους, οι άνθρωποι σε κλουβιά...

Το να μάχεσαι την παγκοσμιοποίηση γενικώς κι αορίστως στο τέλος τής δεύτερης δεκαετίας τού 21ου αιώνα είναι σαν να πολεμάς να μην βραδιάζει ή να μην ξημερώνει, είναι δηλαδή σχεδόν το ίδιο με το να κονταροχτυπιέσαι με ένα φυσικό φαινόμενο. Θα είχε νόημα μόνο αν η ανθρωπότητα έπαιρνε απόφαση να σταματούσε εδώ και τώρα την τεχνολογική κι επιστημονική πρόοδο, αλλά και να "έπαιρνε πίσω" επιτεύγματα της ανθρώπινης διάνοιας με τα οποία έχουν εξοικειωθεί και οι μεγαλύτερες γενιές: να εγκαταλείπαμε, για παράδειγμα, τη μετακίνηση με αεροπλάνα κι αυτοκίνητα και να επιστρέφαμε στα ατμόπλοια και στις άμαξες ή να διακόπταμε τη σύνδεσή μας με το διαδίκτυο...

Αντί, επομένως, να τα βάζουμε με τη φυσική ροή των πραγμάτων είναι προτιμότερο να εργαζόμαστε πάνω στο πώς αυτό το παγκόσμιο χωριό- όσο κι αν μοιάζει αδιανόητη μια τέτοια σκέψη για εκείνους που αντιμετωπίζουν εν έτει 2018 το Μακεδονικό με όρους εθνικής προδοσίας- θα αναπτύσσεται σε συνθήκες ειρήνης και με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Βασική προϋπόθεση είναι να τερματιστούν αμέσως οι πολεμικές επιχειρήσεις και να καταπολεμηθεί η φτώχεια, εξελίξεις οι οποίες θα βάλουν φραγμό και στις μετακινήσεις πληθυσμών από τα πατρώα εδάφη τους σε ξένα είτε για να διασωθούν είτε για να φτιάξουν ένα καλύτερο μέλλον. Πάντως δεν είναι λύση να χωρίζουμε παιδιά από τους γονείς τους και να τα βάζουμε σε κλουβιά, όπως το πιστεύει και το εφαρμόζει ο φασίστας πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντ. Τραμπ...

Συνιστά ύψιστη υποκρισία το κράτος που ευθύνεται για σειρά πολεμικών διενέξεων όχι μόνο διαχρονικά, αλλά κι εντός τού 21ου αιώνα να απαντά στις αμαρτίες του με απομονωτισμό, ρατσισμό, κλειστά σύνορα και οικονομικούς πολέμους. Δεν είναι δυνατό να επιτρέπεται στις αμερικανικές και λοιπές πολυεθνικές να δραστηριοποιούνται και με αθέμιτα μέσα διεθνώς και να αποκρύβουν τα κέρδη τους σε φορολογικούς παραδείσους και την ίδια ώρα να δαιμονοποιούνται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Είτε το χρήμα και η πολιτική και στρατιωτική εξουσία θα πάψουν να είναι ουσιαστικώς ασύδοτα είτε θα συνεχίσουμε να θρηνούμε- όσοι τους θρηνούμε- νεκρές απελπισμένες ψυχές στη Μεσόγειο κι όπου αλλού η ελευθερία τής αγοράς δεν έχει συγχρονιστεί με την ταξική δικαιοσύνη, την ισονομία και την ισοπολιτεία κι επομένως γεννιούνται αδικίες που αναπαράγουν την αστάθεια και τη βία...

Ο σκοπός δεν αγιάζει τη βία...

Στα χρόνια των μνημονίων η αντιπολιτευόμενη τότε Αριστερά- εξωκοινοβουλευτική και κοινοβουλευτική, του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου- πέρα από τα πολιτικά επιχειρήματα είχε χρησιμοποιήσει και πρακτικές που άγγιζαν ή και ξεπερνούσαν τα όρια της βίας. Και τα γιαούρτια, για παράδειγμα, στον Θ. Πάγκαλο ή στον Γ. Νταλάρα βία ήταν, ανεξαρτήτως αν όσοι τα πέταξαν δεν είχαν προσκαλέσει σε "νύχτα των κρυστάλλων", όπως έπραξε στέλεχος της ΝΔ στη βόρεια Ελλάδα με αφορμή το Μακεδονικό. Αλίμονο αν μπούμε στη λογική να συγκρίνουμε τις πράξεις βίας και να αξιολογούμε, για παράδειγμα, αν το σπάσιμο ενός αυτοκινήτου είναι χειρότερο ή όχι από το πέταγμα μιας ντομάτας. Υποβιβάζουμε τότε τον πολιτικό λόγο σε παιδικό καβγά...

Το πολιτικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ- πέρα βεβαίως από το προφανές, που είναι η πιθανή πτώση του από τους φυλλορροούντες ΑΝΕΛ- δεν ξεκινά από τα επεισόδια που προκαλούν χιμπαντζήδες με τα μαύρα ή στελέχη τής αξιωματικής αντιπολίτευσης από τη Μακεδονία με χρυσαυγιτική νοοτροπία. Η πηγή κινδύνου για το κυβερνών κόμμα εντοπίζεται στο ότι αυτά τα επεισόδια αποσπούν την επιδοκιμασία πλέον σημαντικού κομματιού τού ελληνικού λαού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή, πέφτει θύμα τής ίδιας πολιτικής εκμετάλλευσης της οποίας θύτης ήταν ο ίδιος όταν αξιοποιούσε επεισόδια σε βάρος εκπροσώπων, επίσημων ή άτυπων, των μνημονιακών πολιτικών. Γι' αυτό και σήμερα δεν τα καταδικάζει η ΝΔ, μολονότι υποτίθεται πως καταδικάζει τη βία από όπου κι αν προέρχεται, γιατί ακριβώς διαπιστώνει ότι έχουν αξιομνημόνευτη λαϊκή έγκριση η οποία μπορεί να αποτυπωθεί και στην κάλπη...

Δεν ξέρω αν ο Αλ. Τσίπρας βρει τις 180 ψήφους για τη συμφωνία για το Μακεδονικό που του ζητά ο Π. Καμμένος προκειμένου να μην ρίξει την κυβέρνηση, αλλά εκτιμώ πως ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ προχώρησε σε μια ακόμα πολιτική πιρουέτα προκειμένου να κερδίσει χρόνο και να παραμείνει στην θέση τού υπουργού Άμυνας όσο γίνεται περισσότερο. Ο ίδιος φαίνεται πως έχει παίξει όλα τα χαρτιά του και στις επόμενες εκλογές θα μείνει εκτός Βουλής κι ενδεχομένως κι εκτός πολιτικής για λίγο, για πολύ ή για πάντα...

Την ίδια ώρα, ο πρωθυπουργός είναι ικανός να περιγράψει τον Στ. Θεοδωράκη ακόμα και σαν νέο Ελ. Βενιζέλο αν είναι να πετύχει τη συνεργασία μαζί με έναν άνθρωπο που μέχρι πριν μερικά χρόνια αποκαλούσε όργανο της διαπλοκής. Όλα αυτά, όμως, όπως για παράδειγμα και το ότι ο Κ. Μητσοτάκης έγινε "πατροκτόνος" στο Μακεδονικό για να μην διασπαστεί η ΝΔ κι απολέσει την ακροδεξιά ψήφο, θεωρούνται φυσιολογικά στην ελληνική πολιτική ζωή. Ήδη, δηλαδή, χτίζουμε τα μνημόνια του μέλλοντός μας μολονότι ακόμα δεν έχουμε βγει επισήμως από το τελευταίο...