10.000.000 πεποιθησάρες...

Οι βεβαιότητες με τρομάζουν ακόμα κι όταν μιλάμε για ζητήματα με ιδεολογική χροιά, όπως για παράδειγμα αν είμαστε υπέρ ή κατά τής θανατικής ποινής ή των αμβλώσεων. Ποιος ανάμεσά μας διαθέτει πατενταρισμένη τη μεγαλοφυΐα του από μια υπερανθρώπινη Αρχή ώστε να μιλά με σιγουριά για οποιοδήποτε θέμα; Φανταστείτε πόσο περισσότερο με τρομάζουν όταν οι βεβαιότητες σχετίζονται με ζητήματα που ακόμα κι αν ήμασταν αυτόπτες μάρτυρες θα έπρεπε να είμαστε πολύ προσεκτικοί στη διατύπωση γνώμης γιατί δεν είναι δυνατό να ξέρουμε όλες τις πτυχές...

Ήμασταν 10.000.000 Έλληνες μπροστά στην θανάτωση του Ρομά στο Πέραμα ή στο επεισόδιο με τον καθηγητή Βασιλακόπουλο στην Καλαμπάκα; Όχι, κι όμως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυκλοφορούν 10.000.000 απόψεις για το τι πραγματικά συνέβη, αναλόγως βεβαίως με την ιδεολογική προδιάθεση του καθενός ή τη στάση του απέναντι στον εμβολιασμό. 10.000.000 πεποιθησάρες που, μάλιστα, δεν δέχονται τον αντίλογο...

Φυσικά οι βεβαιότητές μας επεκτείνονται παντού, πιστεύουμε και δεν νομίζουμε, μάλιστα θεωρούμε τις αμφιβολίες ένδειξη πνευματικής καθυστέρησης κι αδυναμίας κοινωνικής ενσωμάτωσης. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, διχαζόμαστε δίχως στα αλήθεια να γνωρίζουμε την τύφλα μας κι όταν μας το επισημαίνουν αισθανόμαστε την ανάγκη δικής μας περιχαράκωσης και στιγματισμού των αμφισβητιών. Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει μόνο από τους εχθρούς της, αλλά κι από εκείνους που την υπερασπίζονται ως ένα παιχνίδι άσπρου και μαύρου τους κανόνες τού οποίου θέτει μια ολιγαρχία κι εμείς απλώς βρισκόμαστε εδώ για να ρίχνουμε πειραγμένα ζάρια με τη βεβαιότητα ότι η τύχη θα είναι πάντα με το μέρος μας... 

 
 

Το κράτος είναι ένοχο για κάθε εγκληματία...

Όταν προκαταλαμβάνεις τις αποφάσεις τής δικαιοσύνης με βάση την ιδεολογία ή την ιδεοληψία σου δεν έχεις το δικαίωμα να πανηγυρίζεις για οποιαδήποτε απόφασή της. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τους υπουργούς που πανηγυρίζουν για τους αστυνομικούς, αλλά και για τους Αριστερούς οι οποίοι στηρίζουν δίχως να ρωτούν μόνο και μόνο γιατί κάποιος είναι μέλος μειονότητας. Η υπόθεση στο Πέραμα δεν είναι άσπρο μαύρο, ιδίως αν δεν έχεις πλήρη γνώση τής δικογραφίας, και οι στοχευμένες διαρροές ένθεν κακείθεν για να υποστηριχθούν οι πρωθύστερες κρίσεις κάθε πλευράς δεν βοηθούν στην ανεύρεση της αλήθειας...

Όπως δεν είναι όλοι οι Ρομά εγκληματίες έτσι δεν είναι κι όλοι οι Ρομά αθώοι, αν όμως πάρουμε θέση δίχως να ξέρουμε τα πραγματικά στοιχεία τότε οι ρατσιστές- είτε κατά είτε υπέρ των μπάτσων- είμαστε εμείς κι όχι οι άλλοι. Φυσικά και υπάρχουν πολλά ερωτηματικά για το πώς αντέδρασε η αστυνομία το μοιραίο βράδυ, βεβαίως και οι υπουργοί δεν μπορούν να βγάζουν κρίση πριν την ώρα της ή να επισκέπτονται κατηγορούμενους, αλλά ούτε είναι λογικό αντιπροσωπεία τού ΣΥΡΙΖΑ να πηγαίνει στο σπίτι τού νεκρού προδικάζοντας πως ήταν αθώος του αίματος. 

Δεν επιλύεται με αυτόν τον τρόπο ο κοινωνικός αποκλεισμός των Ρομά ούτε αποσιωπάται η σκληρή πραγματικότητα που γνωρίζουν οι κάτοικοι της περιοχής και συνδέεται με εγκληματικές ομάδες Ρομά. Όταν μπορείς και κάνεις διακοπές στο Κόστα Ναβαρίνο είναι εύκολο να αποκαλείς ρατσιστή κάποιον που έχει καεί η γούνα του πολλάκις από εγκληματίες σε μια μη προνομιούχα περιοχή...

Κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται εγκληματίας κι όποιος το πιστεύει καλό είναι να επιστρέψει στο μεσαίωνα. Ούτε οι κοινωνικές ανισότητες είναι φυσικό φαινόμενο, όπως πιστεύει ο πρωθυπουργός μας, ούτε η πολιτεία είναι ανεύθυνη του οποιουδήποτε αδικήματος διαπράττεται στο έδαφός της... 

Πέρα από κριτήριο του ανθρωπισμού μας, ο σωφρονισμός αποτελεί υποχρέωση ενός κράτους για το λάθος του να μην αποτρέψει έναν πολίτη του από το έγκλημα. Προφανώς υπάρχει η ατομική ευθύνη- αν δεν υπήρχε, εκ προοιμίου όσοι προέρχονται από ένα υποβαθμισμένο περιβάλλον θα έπρεπε να είναι όλοι τους ανεξαιρέτως εγκληματίες-, αλλά για κάθε άσωτο υιό υπάρχει κι ένας λιγότερο ή περισσότερο άσωτος κηδεμόνας, είτε πρόκειται για την οικογένειά του, για το σχολικό ή κοινωνικό του περιβάλλον είτε για το ίδιο το κράτος...

 

Ανεμβολίαστος ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στον κοινωνικό αυτοματισμό...

Η κυβέρνηση έχει δουλέψει πολύ καλά κι εδώ και καιρό το σενάριο του κοινωνικού αυτοματισμού (και) ως προς την πανδημία, με την αξιωματική αντιπολίτευση να έχει πέσει για τα καλά στην παγίδα της. Ο χειμώνας, και ιδίως αν η επιδημιολογική εικόνα χειροτερεύσει κι άλλο, θα κυλήσει με έναν πόλεμο εμβολιασμένων- ανεμβολίαστων που επιθυμεί η κυβέρνηση για να αποσείσει τις μεγάλες της ευθύνες για τη διαχείριση της πανδημίας. Και τι κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Εξακολουθεί να χαϊδεύει τους ανεμβολίαστους, ακολουθώντας το δόγμα Πολάκη, όταν θα έπρεπε να είχε προωθήσει τη δική του καμπάνια για τους εμβολιασμούς αντί να βγαίνει ο αρχηγός του στη Βουλή και να μας μιλά για το 10% των εμβολιασμένων στις ΜΕΘ...

Φυσικά και οι εμβολιασμένοι δεν είναι δυνατό να αφεθούν να κάνουν ό,τι θέλουν, χωρίς κανένα τεστ και μέτρο προφύλαξης, ιδίως αν έχουν περάσει κι έξι μήνες από τη δεύτερη δόση. Είναι χυδαίο το γλείψιμο που τους κάνει η κυβέρνηση ώστε εκείνοι μετά να επιτεθούν στους ανεμβολίαστους κι όχι στον πρωθυπουργό και στους υπουργούς αν τα πράγματα σκουρύνουν. Από την άλλη, όμως, είναι αυτοκαταστροφικό ο ΣΥΡΙΖΑ να γλείφει τους ανεμβολίαστους, οι οποίοι άλλωστε είναι και λιγότεροι σε αριθμό, αντί να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να πάνε να εμβολιαστούν...

Γενικότερα, στο ΣΥΡΙΖΑ βιώνουν ένα αντιπολιτευτικό βέρτιγκο από την αδυναμία τους ακόμα και τώρα να συλλάβουν το γιατί δεν εισπράττουν από την κυβερνητική φθορά. Κάποιοι, μάλιστα, μέσα στο κόμμα βολεύονται τόσο πολύ από την ανευθυνότητα του θεσμικού τους ρόλου- δεν είναι εκείνοι που καλούνται να παίρνουν αποφάσεις- ή από τον εύκολο στιγματισμό των ΜΜΕ ή απλώς θέλουν να δουν τον Τσίπρα να πέφτει, που ναρκοθετούν οποιαδήποτε προσπάθεια συγκρότησης στιβαρού αφηγήματος. Το ψάρι, όμως, βρομά πάντα από το κεφάλι κι όσο ο Αλέξης καθυστερεί να πάρει το μαστίγιο, στο τέλος θα το δει στην πλάτη του. Κι εν μέρει δικαίως...

 

Τον άνθρωπο Φώφη να θαυμάζουμε, όχι την πολιτικό...

Η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής είναι μια θλιβερή υπόθεση, πολλώ δε μάλλον όταν ο εκλιπών δεν έχει φύγει πλήρης ημερών, όπως είναι η περίπτωση της Φώφης Γεννηματά. Και φυσικά κάθε θάνατος θα έπρεπε να χτυπά πολλά καμπανάκια για τη ζωή, αυτή που κάνουμε είτε σαν να μην υπάρχει αύριο είτε σαν να είναι να ζήσουμε για πάντα. Δίχως μέτρο δεν υπάρχει αληθινή απόλαυση κι αυτό ισχύει τόσο για τα γέλια όσο και για τα δάκρυά μας...

Αν η Φώφη ήταν μια σπουδαία πολιτικός, όπως διατείνεται πάνω από το ανοιχτό της φέρετρο σύσσωμο το πολιτικό μας προσωπικό, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Ανδρ. Παπανδρέου για τους Αριστερούς ή ο Κων. Καραμανλής για τους δεξιούς τι ήταν; Κάτι ανάμεσα σε ημίθεοι και θεοί; Ας είμαστε, συνεπώς, λίγο πιο προσεκτικοί στις νωπές αποτιμήσεις μας γιατί θα τις διαβάζουν οι ιστορικοί τού μέλλοντος και θα γελούν μαζί μας ειρωνικώς. Δεν περιποιούμαι τιμή στην νεκρή και στην πραγματική μάχη που έδωσε επί χρόνια με τον καρκίνο αποδίδοντάς τις ιδιότητες που δεν είχε...

Η πολιτική δεν απαιτεί μόνο εντιμότητα, την οποία διέθετε η Φώφη, αλλά και ικανότητα, ανάμεσα σε άλλα, να αντιλαμβάνεσαι τις εποχές. Κυρίως, όμως, τη δύναμη να αναλαμβάνεις την ευθύνη για δύσκολες αποφάσεις με πολιτικό κόστος αλλά ωφέλιμες πρωτίστως για το λαό, δευτερευόντως για την πατρίδα και τριτευόντως για την προοδευτική παράταξη. Η Φώφη, ωστόσο, επέλεξε να στοιχηθεί πίσω από ένα αντίΣΥΡΙΖΑ μέτωπο το οποίο καπηλεύτηκε τον πατριωτισμό στη Συμφωνία των Πρεσπών, την ίδια ώρα που καταψήφιζε αυτοκαταστροφικά την απλή αναλογική. Η Φώφη, συνεπώς, ήταν μια μαχήτρια της ζωής κι ως τέτοια αξίζει να την μνημονεύουμε. Κι αυτό δεν είναι λίγο, είναι μάλλον πολύ...

 

Ασφάλεια με πιστολέρο κι ανθρωποφάγους δεν γίνεται...

Οι ειδικοί φρουροί που σκότωσαν τον Ρομά δεν θα δικαστούν από τα ΜΜΕ ή την κοινή γνώμη, αλλά από τον φυσικό τους δικαστή. Όποιοι, επομένως, σπεύδουν να πάρουν θέση είτε υπέρ είτε σε βάρος τους μάλλον "δικάζουν" βάσει των ιδεών ή ιδεοληψιών τους κι όχι στηριζόμενοι σε αδιάσειστα στοιχεία. Ούτε η ανθρωποφαγία ούτε το φαρ ουέστ τιμούν ένα κράτος δικαίου και κάνουν καλύτερη την κοινωνία μας...

Ανεξαρτήτως, όμως, της καταγωγής τού θύματος και του τι πραγματικά συνέβη στο Πέραμα ένα είναι σίγουρο: στους δρόμους μας κυκλοφορούν ένστολοι με όπλα οι οποίοι δεν έχουν λάβει την απαιτούμενη εκπαίδευση για να πυροβολούν μόνο όταν είναι απολύτως αναγκαίο. Προφανώς κι όταν βρίσκεσαι μέσα στη φωτιά μιας καταδίωξης δεν σκέφτεσαι καθαρά και μπορεί κι ένας έμπειρος, εκπαιδευμένος αστυνομικός να πυροβολήσει στο ψαχνό γιατί φοβάται για τη ζωή του. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ωστόσο, έχει βγάλει στο δρόμο χιλιάδες ανεκπαίδευτους "αστυνομικούς", αρκετοί από τους οποίους τα θεωρούν όλα κινηματογραφικό σκηνικό με τους ίδιους στο ρόλο τού επιθεωρητή Κάλαχαν...

Η ΝΔ έγινε κυβέρνηση στηριζόμενη στο άπιαστο όνειρο της απόλυτης ασφάλειας και μηδενικής παραβατικότητας, λες και οι άνθρωποι είναι κουρδισμένα ρομποτάκια που λειτουργούν πάντοτε βάσει λογισμικού. Πολλές φορές ξεκουρδίζονται και μερικές φορές γίνονται κι άγρια θηρία, αλλά αυτό συνέβαινε από την αρχή τού κόσμου και θα συμβαίνει μέχρι που ο κόσμος θα σβήσει με ένα λυγμό, που λέει κι ο ποιητής. 

Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να γίνουμε μοιρολάτρες, να καταργήσουμε τα σώματα ασφαλείας και να αφήσουμε τον κοινωνικό δαρβινισμό να κάνει τη δουλειά του. Αλίμονο, όμως, αν διαιωνίσουμε το λαϊκισμό τού νόμου, της τάξης και της ασφάλειας που φαίνεται πως έχει διαπεράσει τη ρητορική ακόμα και της κυβερνώσας Αριστεράς...

 

Το ψυχόδραμα του Γιωργάκη που δεν έγινε Γιώργος και ποτέ Παπανδρέου...

Έχω πολύ μεγάλη περιέργεια να διαπιστώσω πώς θα τα πάει ο Γ. Παπανδρέου στις εκλογές τού ΚΙΝΑΛ. Το αποτέλεσμα που θα φέρει θα είναι ένα πρώτης τάξης πείραμα για το πόσο κοντή είναι η ανθρώπινη μνήμη, αν και μόνο το ότι έχουμε σήμερα πρωθυπουργό έναν Μητσοτάκη δεν θα έπρεπε να μου γεννά περισσότερες απορίες... 

Όπως κι αν έχει, ο διαχρονικός Γιωργάκης που δεν κατάφερε να γίνει Γιώργος είναι καλύτερος από όσο τον θεωρούν οι αντίπαλοί του και χειρότερος από όσο εκτιμούν οι φίλοι του. Εν τέλει αποδείχθηκε μια μετριότητα, μια μοιραία προσωπικότητα που καταδίκασε τη χώρα για μια δεκαετία και που αν λεγόταν Φουφουτανδρέου κι όχι Παπανδρέου δεν θα τον είχε μάθει ποτέ ούτε ο θυρωρός τής πολυκατοικίας του, όπως θα έλεγε κι ο μπαμπάς του...

Η Ελλάδα δεν χρεοκόπησε το 2010, όταν και μπήκαμε στα μνημόνια. Μια αλληλουχία περισσότερο ή λιγότερο κακών κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μας οδήγησε ένα βήμα από την πλήρη κατάρρευση. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι η κυβέρνηση του τουρίστα τής Ραφήνας έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να ρίξει τη χώρα στα βράχια και φρόντισε να πετάξει τη βόμβα στον Γιωργάκη πριν αυτή σκάσει στα χέρια της. Κυβερνώντας στον αυτόματο πιλότο οκτώ με τρεις σαν δημόσιος υπάλληλος ο Κ. Καραμανλής δεν φρόντισε να φτιάξει τη σκεπή με λιακάδα με συνέπεια να τρέχουμε στη συνέχεια να την επισκευάσουμε στην καταιγίδα...

Κάπου εδώ, όμως, τελειώνουν και οι δικαιολογίες για τον γόνο Παπανδρέου. Το "λεφτά υπάρχουν" θα τον στοιχειώνει εσαεί όπως, κυρίως, το ότι δεν αξιοποίησε το όπλο τής κατάρρευσης των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών για να πάρει μια πολύ καλύτερη συμφωνία. Ύστερα, εξάλλου, από μια δεκαετία κι από όσα έχουν ομολογήσει πρωταγωνιστές τής περιόδου που έχουν αποσυρθεί από την ενεργό δράση και θέλουν να γιατρέψουν τη συνείδησή τους είναι αστείο να χρησιμοποιείται ακόμα το επιχείρημα πως μια χώρα δεν μπορεί να εκβιάζει για να πάρει καλύτερους όρους διάσωσης. Με τους λύκους διαπραγματεύεσαι σαν λύκος αλλιώς γίνεσαι το γεύμα τους, όπως και γίναμε...

Κατανοώ σε προσωπικό επίπεδο ότι ο ρεζίλης των Παπανδρέου θέλει να πάρει τη ρεβάνς, βλέποντας, ίσως μόνο αυτός και μερικοί ακόμα, πως υπάρχει μια ιστορική ευκαιρία για κάτι τέτοιο επειδή και οι αντιμνημονιακοί συνθηκολόγησαν. Μόνο που ο Αλέξης Τσίπρας αναγκάστηκε να το πράξει όταν είχε πολύ λιγότερα όπλα στη διάθεσή του, στην ουσία το εξής ένα, την αγάπη τού λαού. Την ίδια αγάπη που ζητά πίσω κληρονομικώ τω δικαίω ο Γιωργάκης, την ίδια αγάπη που θα ήταν ιστορική αφέλεια να του επιστρέψουμε...

 

 

Οι αρμοί της εξουσίας είτε θα ελεγχθούν είτε θα αφανίσουν τη χώρα...

Πριν δύο χρόνια η δεξιά, η οποία ελέγχει τους αρμούς τής εξουσίας εδώ και δεκαετίες, είχε ξεσηκωθεί όταν ο Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε πως τη δεύτερη φορά Αριστερά θα τους ελέγξει ο ίδιος. Πράγματι, σε ένα κράτος δικαίου ακούγεται τουλάχιστον παράξενο ένας πρώην και μελλοντικός πρωθυπουργός να χρησιμοποιεί τέτοιου είδους ορολογία. Η Ελλάδα δεν είναι, όμως, ένα κράτος δικαίου- μοντέλο και οι υποθέσεις Πατέλη και Ζακ Κωστόπουλου που βρίσκονται στην επικαιρότητα απλώς μας το υπενθυμίζουν...

Για να γίνουν η δικαστική και η μιντιακή εξουσία πραγματικά ανεξάρτητες και για να μην επηρεάζουν τις πολιτικές αποφάσεις το εφοπλιστικό- τραπεζικό- επιχειρηματικό κεφάλαιο πρέπει πρώτα να ελεγχθεί η σημερινή ασυδοσία τους. Όσο στις δικαστικές αποφάσεις ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά, όσο τα ΜΜΕ θα αποφεύγουν την αντικειμενικότητα κι όσο η διαπλοκή θα κάνει πάρτι το να έχεις την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και να διορίζεις τους υπουργούς δεν θα είναι ποτέ όσο αποφασιστικό επιτάσσει η δημοκρατία. Φυσικά και πρέπει να υπάρχουν θεσμικά αντίβαρα στη νομοθετική κι εκτελεστική εξουσία, αλλά ματς με μιλημένο διαιτητή είναι χειρότερο κι από αγώνα χωρίς κανόνες...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδεχθεί εδώ και πολύ και καιρό τη στάση τού Ιησού ή του Γκάντι, να γυρίζει δηλαδή και το άλλο μάγουλο όταν του δίνουν σφαλιάρες αυτοί που είναι πιο βρόμικοι κι από τη βρομιά. Μπορεί μια τέτοια στάση να οδηγεί στη βασιλεία των ουρανών, αλλά δυσκολεύει πολύ την πορεία προς το Μαξίμου. Εκτός αν στη σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση έχουν βολευτεί με αυτόν το ρόλο και δεν επιζητούν να αναλάβουν εκ νέου ευθύνες ύστερα από τη διάψευση των ψευδαισθήσεων την πρώτη φορά...