Καλύτερα Νίκη της Σιωπής παρά Νίκη της Υποκρισίας...

Τις τελευταίες ημέρες διεξάγεται μια άχαρη δημόσια συζήτηση για τον τρόπο υπολογισμού των εργατικών δυστυχημάτων. Συμπεριλαμβάνεται, για παράδειγμα, σε αυτά μια καρδιακή ανακοπή ή ένα εγκεφαλικό εν ώρα εργασίας; 

Αν κάποιος εργαστεί 13ωρο και σκοτωθεί σε τροχαίο γυρνώντας σπίτι του; Αν απασχολείται με μπλοκάκι, είναι ναύτης ή αγρότης; Φυσικά και πρέπει να καταλήξουμε κάποια στιγμή σε έναν κοινό ορισμό, όπως και στην όσο το δυνατό πιο γρήγορη ανακοίνωση των σχετικών στοιχείων, αλλά στο μεσοδιάστημα εργαζόμενοι κι εργάτες, εργαζόμενες κι εργάτριες θα συνεχίσουν να χάνουν τη ζωή τους στην καρμανιόλα που λέγεται "προτεραιοποίηση του κέρδους έναντι της ασφάλειας στο χώρο εργασίας"...

Προφανώς και η "Βιολάντα" δεν θα είναι το τελευταίο εργατικό δυστύχημα ακόμα κι αν τηρούνται από εδώ και πέρα 100% όλα τα πρότυπα ασφαλείας. Το κακό μπορεί να συμβεί παντού κι οποτεδήποτε ακόμα κι αν δεν υπάρχει δόλος ή σοβαρή αμέλεια. 

Η εργατική νομοθεσία, ωστόσο, δεν μας έχει έρθει από τον Μωυσή ύστερα από επίσκεψή του στο Σινά. Είναι πολιτική απόφαση και το προς τα πού γέρνει το ζύγι μαρτυρά κάθε φορά τις προτεραιότητες της όποιας κυβέρνησης. Όταν, συνεπώς, έχεις καταργήσει την αιτιολογημένη απόλυση, έχεις αποδυναμώσει το ΣΕΠΕ, έχεις καθιερώσει το δεκάωρο και το 13ωρο δεν χρειάζεται να πεις τίποτα. Γι' αυτό, μάλλον, και η Ν. Κεραμέως, η αρμόδια υπουργός Εργοδοσίας επί της ουσίας, έχει πάρει όρκο σιωπής...

Από την άλλη, ίσως και να είναι πιο έντιμο να μην μιλάς όταν έχεις τη φωλιά σου λερωμένη. Τουλάχιστον δεν υποκύπτεις στον πειρασμό τής υποκρισίας. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, η σιωπή δεν ξεπλένει την ενοχή κι αυτή είναι μια κυβέρνηση- η Κεραμέως είναι, απλώς, ένα εκτελεστικό της όργανο- η οποία από την πρώτη μέχρι και την τελευταία της απόφαση θα προτεραιοποιεί τα συμφέροντα των λίγων έναντι των πολλών. Αργά ή γρήγορα, όμως, θα αντιληφθεί πως κανείς και ποτέ δεν έχει καταφέρει να εξαπατά τους πάντες για πάντα... 

Δεν φυτρώνουν νάρκισσοι στην άμεση δημοκρατία...

Ο ηγέτης είναι νάρκισσος. Είτε από τη φύση του είτε γιατί αυτό είναι το "job description". Δεν μπορείς να ηγηθείς αν δεν πιστεύεις ότι είσαι καλύτερος από αυτούς που σε ακολουθούν. Ο ναρκισσισμός, συνεπώς, στα κοινοβουλευτικά συστήματα- πολλώ δε μάλλον στα πιο αυταρχικά- είναι προϋπόθεση sine qua non για την επιτυχία. Ο ναρκισσισμός, όμως, στην άμεση δημοκρατία είναι τόσο χρήσιμος όσο και οι ξαπλώστρες τον Γενάρη. Όπως, βεβαίως, κι ο μεσσιανισμός που τον συνοδεύει...

Στις εκλογές τού 2023 καταγράφηκε το παγκόσμιο παράδοξο να ενισχύεται η κυβέρνηση και να καταποντίζεται η αξιωματική αντιπολίτευση. Κι αυτό ήταν φυσικό να προκαλέσει τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που προκάλεσε... 

Έχουν περάσει λιγότερο από τρία χρόνια από τότε, έχουν συμβεί πολλά αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ο Κ. Μητσοτάκης, έστω και λαβωμένος, παραμένει ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. 

Μήπως κάτι δεν κάνει καλά η αντιπολίτευση; Μήπως η συνεχής αναζήτηση του μεσσία, είτε αρσενικού είτε θηλυκού γένους, που θα την λυτρώσει δεν ανοίγει το δρόμο για την κοινωνική λύτρωση; Μήπως αντί να αναζητάμε τη σωτηρία μας σε φθαρμένους, εγωπαθείς ή ανεπαρκείς αρχηγούς ήρθε η ώρα για το λαό να κάνει πράξη την αυτοοργάνωσή του χωρίς αυτή να αποτελεί προπέτασμα καπνού για ματαιόδοξους ηγετίσκους που αντέχουν τη δημοκρατία μόνο όταν αυτή τους αποθεώνει;...

Ο λαός θα σώσει το λαό κι όχι εκείνοι που δεν έχουν ιδέα πώς ζει γιατί η δική τους ζωή είναι τελείως διαφορετική. Ο λαός θα σώσει το λαό κι όχι αυτοί που θέλουν ο λαός να προσαρμοστεί σε αυτούς κι όχι το αντίστροφο. Εν τέλει, ο λαός θα αποφασίσει αν θέλει να σωθεί ή να συνεχίσει να περνά από απογοήτευση σε απογοήτευση σαν να μην ξέρει ήδη το τέλος τού δράματος...

 

 

Η κατάσταση είναι τρε απελπιστίκ...

Απελπισία. Αυτό είναι το κυρίαρχο συναίσθημα στους ακομμάτιστους προοδευτικούς πολίτες που αναζητούν σοβαρή κι αξιόπιστη εναλλακτική στο καθεστώς Μητσοτάκη και δεν την βρίσκουν πουθενά. Αν, άλλωστε, δεν ήταν απελπισμένοι δεν θα κατέφευγαν αρκετοί από αυτούς σε ένα πρόσωπο- σύμβολο για τον αγώνα του ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών αλλά που τη μία εβδομάδα "ακυρώνει" τις αμβλώσεις, την επόμενη τον ελληνοτουρκικό διάλογο και τη μεθεπόμενη ποιος ξέρει τι άλλο θα αντλήσει από το οπλοστάσιο Σαμαρά, Βελόπουλου, Νατσιού και Λατινοπούλου. Γι' αυτό κι αν είχαμε εκλογές την Κυριακή μάλλον Κυριάκο θα είχαμε πάλι με 41%...

Δεν έχω καμία εμπιστοσύνη πως ο πρωθυπουργός θα διαπραγματευτεί τον επόμενο μήνα με τον πρόεδρο της Τουρκίας για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα δίνοντας προτεραιότητα στα εθνικά μας συμφέροντα. Αλίμονο, όμως, αν δεν υπήρχαν και τετ α τετ ανάμεσα στον εκάστοτε επικεφαλής τής ελληνικής κυβέρνησης και του τουρκικού κράτους... 

Κι αν η οποιαδήποτε υπαναχώρηση σε κυριαρχικά μας δικαιώματα χωρίς σοβαρά ανταλλάγματα θα αποτελούσε πράγματι εθνική προδοσία, το ίδιο προδοτικό στην πράξη και τουλάχιστον ανεύθυνο θα ήταν να τα ασκούσαμε δίχως καμία προειδοποίηση στον ελληνικό λαό πως αυτό είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει σε πόλεμο. Πόσες Μικρασίες και πόσες Κύπρους είμαστε διατεθειμένοι ακόμα να χάσουμε με τη λαϊκή εξαπάτηση πως έχουμε πάντα κι οπουδήποτε όλα τα δίκια με το μέρος μας;...

Κι αν δηλώνουμε οριζοντίως και καθέτως πως δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας για την εθνική κυριαρχία, φαντάζομαι πως το ίδιο θα έπρεπε να συμβαίνει και για τη λαϊκή κυριαρχία. Το έθνος είναι ο λαός κι ο λαός το έθνος και η δημοκρατία δεν είναι εφαρμόσιμη μόνο όταν ταυτίζεται με τις επιθυμίες τού αρχηγού, του όποιου αρχηγού, ούτε επιβάλλεται εκβιαστικώ τω τρόπω. Είτε την εφαρμόζεις παντού και πάντοτε, ιδίως μάλιστα όταν έχεις κάνει προμετωπίδα σου την άμεση δημοκρατία, είτε τη χρησιμοποιείς α λα καρτ με όλη την υποκρισία που εμπεριέχει μια τέτοια επιλογή... 

Φυσικά και κατανοώ τη γοητεία που ασκούν στις μάζες ισχυροί ηγέτες τύπου Ερντογάν ή Πούτιν, ακόμα όμως κι εκείνοι πρώτα κέρδισαν την κοινωνική πλειοψηφία και μετά τη χειραγώγησαν. Την αντίστροφη πορεία ακολουθούν μόνο όσοι θεωρούν τον εαυτό τους τόσο πολύ ανώτερο πνευματικά από τους υπόλοιπους γύρω τους ώστε να μην ακούν κανέναν άλλο πέρα από την υπερτροφική ματαιοδοξία τους η οποία έχει γεμίσει ουκ ολίγα πολιτικά νεκροταφεία...

 

Δεν φταίνε τα fortune cookies...

Την ώρα τουλάχιστον που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν γνωρίζαμε τα ακριβή αίτια της τραγωδίας στα Τρίκαλα. Όσα ακολουθούν, συνεπώς, γράφονται εξ αφορμής της κι όχι γιατί σχετίζονται απαραιτήτως μαζί της. 

Η πικρή αλήθεια είναι ότι την τελευταία επταετία το καθεστώς Μητσοτάκη έχει κάνει πάρα πολλά για να υλοποιήσει την προεκλογική δέσμευση του σημερινού πρωθυπουργού το 2019 στους εργοδότες πως θα γκρέμιζε κάθε έλεγχο που γίνεται σε βάρος τους. Κι όχι μόνο αυτό αλλά από τότε έχουν νομοθετηθεί πρώτα το δεκάωρο και στη συνέχεια το 13ωρο. 

Το ότι έχουν αυξηθεί και τα εργατικά δυστυχήματα παραλλήλως με το ωράριο δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι είναι μια απλή σύμπτωση. Οι συμπτώσεις, άλλωστε, είναι αιτιότητες που δεν έχουμε ακόμα διαλευκάνει...

Αλίμονο, ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του δεν επιθυμούν να σκοτώνονται οι εργαζόμενοι και να μην γυρίζουν σπίτι τους από τη δουλειά τους ζωντανοί. Όπως, όμως, κι ο νεοφιλελευθερισμός τον οποίο πρεσβεύουν αποδέχονται πως στο όνομα της παραγωγικότητας και του υπερκέρδους είναι λογικό όσοι παράγουν τον πλούτο να ξεζουμίζονται ή και να χάνουν τη ζωή τους ακόμα. Είναι, απλώς, μια παράπλευρη απώλεια στον εμπορικό μας πόλεμο με την Κίνα κι όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει. Απλά πράγματα...

Αυτός ο κόσμος στον οποίο σκοτώνονται κι εργάτριες με ανήλικα παιδιά στη νυχτερινή τους βάρδια ήταν, είναι και θα είναι άδικος. Δεν τον έκανε ο Μητσοτάκης ούτε θα πάψει να είναι όταν, με το καλό, αποχωρήσει από την πρωθυπουργία. Χρέος μας, όμως, είναι να τον παραδώσουμε στις επόμενες γενιές λιγότερο άδικο από όσο τον παραλάβαμε κι αν δεν τα καταφέρουμε αυτό θα είναι και το μέτρο τής αποτυχίας μας. Χωρίς καμία δικαιολογία που να μπορεί να σταθεί στο ζύγι τής ιστορίας...

 

Πώς δεν το είχαμε σκεφτεί; Το ΚΚΕ Εσωτερικού είναι η λύση...

Κανείς, ενδεχομένως ούτε οι συγγραφείς τού κειμένου τής πολιτικής απόφασης, δεν μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς αποφάσισε το συνέδριο της Νέας Αριστεράς: Λαϊκό Μέτωπο αλλά χωρίς τον Αλ. Τσίπρα ή επιστροφή στο ΚΚΕ Εσωτερικού μαζί με το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ; Στην ουσία ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός- λαός, έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει από κάτω ούτε και τον θέλουν- συμφώνησε να μην διασπαστεί άμεσα και να πετάξει το τενεκεδάκι λίγο μακρύτερα ελπίζοντας πως ο Κ. Μητσοτάκης θα πάει το καθεστώς του ένα βήμα παραπέρα, δεν θα προκηρύξει εκλογές και θα συνεχίσει να κυβερνά επ' άπειρον με την ίδια Βουλή η οποία αντιπροσωπεύει σήμερα τις κοινωνικές διεργασίες όσο κι ο Ντ. Τραμπ το διεθνές δίκαιο...

Δεν έχω ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στην πολιτική ευφυΐα τής νομενκλατούρας τής ΝΕΑΡ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ ή του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία- δεν μου έχουν δώσει και τα καλύτερα δείγματα γραφής- αλλά μάλλον ούτε οι ίδιοι πιστεύουν ότι αυτό που αποτρέπει το καθεστώς Μητσοτάκη από την κατάρρευση είναι το ότι δεν έχει συγκροτηθεί ακόμα ένα κοινό δικό τους ψηφοδέλτιο. Το 2023, άλλωστε, και με την εξαίρεση του ΠΑΣΟΚ είχαν κατεβεί όλοι μαζί αλλά το κοντέρ σταμάτησε στο "συγκλονιστικό" 17,85% . Αδυνατώ, εξάλλου, να κατανοήσω γιατί το ΠΑΣΟΚ, του οποίου τα μισά στελέχη και ψηφοφόροι είναι κεντροδεξιοί, ανήκει στο προοδευτικό μέτωπο αλλά όχι κόμματα όπως το Κίνημα Δημοκρατίας, η Πλεύση Ελευθερίας ή το ΜέΡΑ 25 μόνο και μόνο γιατί θεωρούν τον Τσίπρα τον μεγαλύτερο Έλληνα πολιτικό απατεώνα τού 21ου αιώνα...

Φυσικά και το μέλλον τής ΝΕΑΡ, η οποία εφάρμοσε με ΥΠΟΙΚ τον "εμβληματικό" Ευκλ, Τσακαλώτο ένα καραμπινάτο νεοφιλελεύθερο μνημόνιο ωστόσο τώρα όλα της φαίνονται δεξιά εκτός από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, απασχολεί στο σύνολο των 10.000.000 Ελλήνων τους 1.500 συνέδρους που βρέθηκαν στο ΣΕΦ τις προηγούμενες ημέρες για να κάνουν δωρεάν ψυχοθεραπεία. Όσα ακούστηκαν, όμως, από την Πέμπτη μέχρι και την Κυριακή μαρτυρούν πολλά για τους λόγους για τους οποίους η Αριστερά σήμερα ακούγεται σαν βρισιά στα αφτιά τής κοινωνικής πλειοψηφίας: απόλυτη αυτοαναφορικότητα, καμία γείωση με των κοινωνία, ξύλινος λόγος, δογματισμοί και μνησικακίες είναι όλα τόσο προοδευτικά όσο και οι όρκοι ιδεολογικής καθαρότητας εν έτει 2025 κι από ανθρώπους, μάλιστα, που όταν είχαν υπουργεία είχαν ρίξει πολύ νερό στο κρασί τους. Για όλα αυτά, επομένως, και για πολλά ακόμα οι επόμενες εκλογές θα είναι βάλσαμο γιατί οι κοινωνικοί αναχωρητές θα γίνουν και πολιτικοί αναχωρητές...   

Άνδρας ή γυναίκα, στρέιτ ή γκέι, αρκεί να πιάνει το ποντίκι...

Θα σας βομβαρδίσω με κοινοτοπίες, αλλά φαίνεται πως στην Ελλάδα τού 2026 παραμένουν ακόμα ζητούμενα. Κοινοτοπία πρώτη: η ιδιότητα του άνδρα ή της γυναίκας, του ετεροφυλόφιλου ή του ομοφυλόφιλου δεν κάνει από μόνη της κάποιον καλό ως πολιτικό. 

Κοινοτοπία δεύτερη: δεν μπορεί να είναι λόγος καταψήφισης ενός πολιτικού το φύλο ή ο σεξουαλικός του προσανατολισμός. Κοινοτοπία τρίτη: ουδείς είναι υποχρεωμένος να δηλώνει δημοσίως το φύλο το οποίο αισθάνεται ή το σεξουαλικό του προσανατολισμό ώστε να απολογείται όταν δεν το κάνει, ιδίως σε μια τόσο συντηρητική κοινωνία όπως η ελληνική...

Ο μόνος λόγος τον οποίο βρίσκω βάσιμο ώστε να αποκαλύπτει κάποιος τρίτος το φύλο ή το σεξουαλικό προσανατολισμό κάποιου άλλου είναι αυτός της υποκρισίας τού υποτιθέμενου θύματος. Αν είμαι γκέι, για παράδειγμα, αλλά στις δημόσιες τοποθετήσεις μου χαρακτηρίζω την ομοφυλοφιλία επίκτητη αμαρτία, τότε ναι, πρέπει να με ξεμπροστιάσουν. Αν, όμως, είτε γιατί δεν έχω το σθένος να αντιμετωπίσω την κοινωνική μισαλλοδοξία είτε απλώς γιατί δεν έχω καμία υποχρέωση να διατυμπανίζω την ομοφυλοφιλία μου και κανείς δεν θέλω να ξέρει γι' αυτή παρά μόνο οι πολύ οικείοι μου, γούστο μου και καπέλο μου...

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από έναν καλό πρωθυπουργό για να διαδεχθεί τον Κ. Μητσοτάκη. Αν είναι καλός για τα εθνικά μας συμφέροντα και τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας δεν θα είχα αντίρρηση να ήταν και Τούρκος ακόμα, αν αυτό ήταν δυνατό. Πολλώ δε μάλλον δεν θα με ενοχλούσε αν ήταν γυναίκα, γκέι ή τρανς. Αυτό που με ενοχλεί είναι η έμμεση επίκληση του φύλου ή του σεξουαλικού προσανατολισμού ως προσόντος, ιδίως από την προοδευτική παράταξη, λες και δεν υπάρχουν και συντηρητικές ή διεφθαρμένες ή ανίκανες για ηγεσία γυναίκες ή συντηρητικοί ή διεφθαρμένοι ή ανίκανοι για ηγεσία ομοφυλόφιλοι...  

 

   

Στο νεκροκρέβατο του πάπα...

Ας υποθέσουμε πως ο Ν. Ανδρουλάκης πει στους δελφίνους του "άι σιχτίρ, σας βαρέθηκα, παραιτούμαι". Θα εκτιναχθεί η δημοσκοπική βελόνα τού ΠΑΣΟΚ; Πιθανότατα ναι, μέχρι την εκλογή νέου προέδρου γιατί κάθε κεντροαριστερός και κάθε κεντροδεξιός θα τον φαντασιώνεται όπως θέλει. 

Οι κεντροαριστεροί τον Π. Γερουλάνο, τον Χ. Δούκα ή τον Μ. Χριστοδουλάκη και οι κεντροδεξιοί την Ανν. Διαμαντοπούλου ή την Ν. Γιαννακοπούλου ή τον Οδ. Κωνσταντινόπουλο. Από όλους αυτούς, όμως, μόνο ένας θα εκλεγόταν πρόεδρος, έτσι δεν είναι;...

Δεν έχω καμία διάθεση υπεράσπισης του Ανδρουλάκη. Είναι πλέον ολοφάνερο ότι όσο κι αν αναπηδά στο ντιβάνι θα συγκρούεται με το ταβάνι του που είναι χαμηλό. Υπό την ηγεσία του το ΠΑΣΟΚ μπορεί να συγκυβερνήσει, αλλά δεν θα γίνει ποτέ πρώτο κόμμα κι ο ίδιος ποτέ πρωθυπουργός... 

Δεν έχω έρθει από το μέλλον και φυσικά μπορεί και να διαψευστώ αλλά αν με γοήτευε ο τζόγος θα ήταν ένα στοίχημα που πολύ ευχαρίστως θα έβαζα. Από την άλλη, όμως, ομφαλοσκοπούν όσοι στη Χαριλάου Τρικούπη αλλά κι εκτός αυτής πιστεύουν ότι αν αλλάξουν ηγεσία θα απογειωθούν. Με ποιον; Με τον "κηπουρό" τού Γιώργου, τον δήμαρχο της μιας θητείας, τον νέο αλλά ξύλινο ή με τους δούρειους ίππους τού Κ. Μητσοτάκη;...

Το ΠΑΣΟΚ κυβερνά και σήμερα κι αυτό το δυσκολεύει πάρα πολύ για να πείσει έναν έτσι κι αλλιώς αγανακτισμένο λαό που αναζητά την αλλαγή πως είναι το κατάλληλο κόμμα για να αποτελέσει όχημά της. Και τι θα γίνει, δηλαδή, αν, για παράδειγμα, αντικατασταθεί ο Κ. Πιερρακάκης από τον Π. Δουδωνή, ο Μ. Χρυσοχοΐδης από την Ευ. Λιακούλη ή ο Γ. Φλωρίδης από τον Π. Κουκουλόπουλο; Θα έμοιαζε περισσότερο με ανασχηματισμό παρά με νέα κυβέρνηση. 

Υπό μία έννοια, συνεπώς, ο Ανδρουλάκης θα μπορούσε να θεωρηθεί κι επιτυχημένος γιατί έχει καταφέρει να διατηρεί τις ισορροπίες ανάμεσα σε αυτούς που τον σπρώχνουν αριστερά κι εκείνους που τον τραβάνε προς τα δεξιά. Ο επόμενος θα μπορεί; Μάλλον όχι, γι' αυτό κι όλοι οι δελφίνοι θα περιμένουν τις εκλογές όπως οι επίσκοποι στο νεκροκρέβατο του πάπα. Αν υπάρχει ακόμα Βατικανό...