Ναι στη Συμπαράταξη!

"Μα, δεν θέλεις να πέσει ο Μητσοτάκης; Ούτε εγώ γουστάρω τον Τσίπρα αλλά τι να κάνουμε, αυτός είναι τώρα που μπορεί". Το ερώτημα μου το θέτουν πολλοί, άλλοι καλοπροαίρετα κι άλλοι όχι και τόσο. Ενδεχομένως να φέρει αποτελέσματα ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία ή ως συναισθηματικός εκβιασμός αλλά δεν βασίζεται σε καμία λογική, και δημοσκοπική που τόσο αρέσει εσχάτως στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Όσο και να τεντώσεις τα ποσοστά του δεν βγαίνουν πάνω από αυτά της ΝΔ, ακόμα και με την εμφάνιση κόμματος Σαμαρά...

Ο μόνος ρεαλιστικός νικηφόρος δρόμος για την προοδευτική παράταξη είναι η συμπαράταξη. Η πραγματική συμπαράταξη, όχι αυτή που έχει βάλει στον τίτλο τού κόμματός του ο Αλ. Τσίπρας για να κρύβει πως είναι απολύτως αρχηγικό. Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις, ιδεολογικό αμπαλάρισμα ατομικών φιλοδοξιών που βαφτίζονται μονόδρομοι. Κι από αυτές έχουμε φάει με τη σέσουλα, ιδίως τα τελευταία χρόνια...

Έτσι κι αλλιώς η νέα μεταπολίτευση θα έρθει όταν η χώρα υπερβεί τον αυτοεγκλωβισμό στο δίπολο Μητσοτάκη- Τσίπρα, από τη δήθεν καταναγκαστική επιλογή ανάμεσα στο διεφθαρμένο νεοφιλελευθερισμό και στον εθνολαϊκισμό. Απλώς ελπίζω να μην χρειαστεί να βιώσουμε πρώτα μια νέα εθνική τραγωδία, όπως το 1974. Δεν αισθάνομαι, πάντως, και πολύ αισιόδοξος ως προς το τελευταίο, πολλώ δε μάλλον όταν οι νέοι- παλιοί σωτήρες μας σπεύδουν ο ένας πίσω από τον άλλο να πάρουν την έγκριση της Πρεσβείας...