Αν ο Ν. Γεωργιάδης ήταν Αριστερός, μετανάστης ή Εβραίος...

Δεν πιστεύω ή, τέλος πάντων, δεν θέλω να πιστέψω ότι όσοι υπερασπίζονται τον Ν. Γεωργιάδη, ιδίως εκείνοι που βαυκαλίζονται τους πνευματικούς ανθρώπους, το πράττουν γιατί αποδέχονται την ασέλγεια επί ανήλικου θύματος τράφικιγκ. Αν δεν ήταν στενός συνεργάτης τού Κ. Μητσοτάκη κι αν ο πρόεδρος της ΝΔ δεν τον κάλυπτε, θα τον είχαν αποκηρύξει δίχως "ναι μεν, αλλά". Η προσπάθεια, όμως, ξεπλύματος ενός τόσο αποτρόπαιου εγκλήματος κι από εκπροσώπους τής υποτιθέμενης πνευματικής ελίτ αυτού του τόπου προκειμένου να είναι αρεστοί στον πιθανό επόμενο κυβερνήτη μαρτυρά ακριβώς το πνευματικό έλλειμμα σε αυτήν τη χώρα...

Η ασέλγεια ή οποιοδήποτε άλλο ποινικό αδίκημα είναι κολάσιμα ανεξαρτήτως αν ο δράστης είναι κάποιος μεροκαματιάρης ή κάποιος πολιτικός ή καλλιτέχνης. Αν αποδεχθούμε ότι για ορισμένες κατηγορίες πολιτών η ευθύνη τήρησης της νομιμότητας και της ηθικής που βρίσκεται πίσω από τους νόμους είναι ελαστική, αυτομάτως μετατρέπουμε τη δημοκρατία μας σε "α λα καρτ" και δίνουμε στους εχθρούς της πατήματα για να την αποκαλούν φαύλη χωρίς να εκτίθενται. Ο φασισμός δεν θα καταπολεμηθεί μόνο με την υπόμνηση των ιστορικών τραγωδιών που προκάλεσε, αλλά κυρίως με την ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών και της εμπέδωσης στην πράξη πως είμαστε όλοι ίσοι ενώπιον των νόμων...

Από την άλλη, μπορώ να δικαιολογήσω τη ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη, η οποία είναι συνηθισμένη να κινείται στο σκοτάδι, γι' αυτό και το φως την τρομάζει. Όταν επιχειρείς να θάβεις συστηματικώς θαλασσοδάνεια, εξωχώριες εταιρείες, Siemens και Novartis είναι λογικό να αντιμετωπίζεις με τον ίδιο τρόπο και μια υπόθεση παιδεραστίας, ακόμα κι αν με αυτήν σου τη συμπεριφορά έρχεσαι κόντρα και στους αγαπημένους σου νοικοκυραίους, τους οποίους, κατά τα άλλα, έχεις στουμπώσει με το παραμύθι τής αυξημένης εγκληματικότητας. Τι κρίμα που ο Ν. Γεωργιάδης δεν είναι Αριστερός, μετανάστης ή Εβραίος για να χωρέσει σε κάποιο ρατσιστικό κουτάκι και πόσο μεγαλύτερο το κρίμα για όλους εμάς που φτιάχνουμε ή συντηρούμε τέτοια κουτάκια...





  

Όταν κυνηγάς δόξα και χρήμα αποδέχεσαι να γυρίσεις πίσω με εξευτελισμό...

Ο Νίκος Καζαντζάκης διέθετε το ηθικό μεγαλείο να συγχωρεί ακόμα κι εκείνους που του συμπεριφέρονταν σαν να ήταν κάποιος συγγραφέας τής σειράς. Συγχώρησε κι αυτούς που έπαιρναν το καράβι για να πηγαίνουν στη Στοκχόλμη και να πιέζουν ώστε να μην λάβει ποτέ το Νόμπελ που τόσο δικαιούταν...

Από την άλλη, ο Γ. Σμαραγδής, ένας μετρίως μέτριος σκηνοθέτης το πολύ κι ευνοημένος από το σύστημα, απειλεί πως θα στείλει στη δικαιοσύνη κριτικούς που αποδόμησαν την ταινία του για τον Μεγάλο Κρητικό. Προσωπικώς δεν θεώρησα τo φιλμ του κακό, αλλά ο ίδιος φαίνεται πως κάνει ό,τι μπορεί για να αποδείξει ότι το δικό του πνεύμα σε σύγκριση με το αντίστοιχο του Καζαντζάκη απέχει όσο το Ηράκλειο από το Πεκίνο...

Το οποιοδήποτε έργο τέχνης όταν παραδίδεται στο κοινό δεν ανήκει πλέον στον δημιουργό του ή, τουλάχιστον, όχι σε μεγάλο βαθμό και δεν εννοώ την αυστηρή νομική έννοια της πνευματικής ιδιοκτησίας. Αν ο καλλιτέχνης το θέλει 100% δικό του, τότε μπορεί να το κρατήσει σπίτι του να το βλέπει, να το διαβάζει ή να το ακούει όποτε θέλει μόνος του ή παρέα με λίγους κι εκλεκτούς...

Από τη στιγμή που αποφασίζει να το κοινοποιήσει δεν είναι δυνατό να περιμένει μόνο την αποθέωση. Αναλαμβάνει και το ρίσκο να γίνει αντικείμενο λοιδορίας, τόσο το έργο του όσο κι ο ίδιος προσωπικώς, ασχέτως αν αυτοί που κατηγορούν ή σαρκάζουν έχουν δίκιο και σε ποιο βαθμό. Ο εξευτελισμός, άλλωστε, είναι το δίκαιο αντίτιμο για το κυνήγι τής δόξας και του χρήματος...

Δεν ανήκω στους υμνητές των κριτικών. Τείνω, μάλιστα, να πιστέψω το αξίωμα ότι αν ήταν καλοί σε αυτό που σχολιάζουν θα ήταν οι ίδιοι σκηνοθέτες, μουσικοί, ζωγράφοι ή συγγραφείς. Αρκετές φορές, μάλιστα, η κριτική τους γίνεται σε μια αυτοαναφορική γλώσσα για εσωτερική κατανάλωση στο όριο του πνευματικού αυνανισμού. Έχουν, όμως, κι αυτοί τη χρησιμότητά τους σε έναν κόσμο όπου κανένας μας δεν έχει το χρόνο να απολαμβάνει κάθε έκφραση του αγαπημένου του είδους τέχνης.

Γι' αυτό κι ο Γ. Σμαραγδής κι ο όποιος Σμαραγδής αντί να παριστάνει την παρεξηγημένη μεγαλοφυΐα ας φροντίζει τα έργα του να μην είναι ως επί το πλείστον καρτποσταλικές απομιμήσεις τής ζωής, αλλά βαθύτερα της επιφάνειας. Τότε δεν θα έχει καμία απολύτως ανάγκη των κριτικών για να τα προωθεί, αφού αυτά θα "μιλούν" από μόνα τους...