Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα καταναλωτισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα καταναλωτισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2018

Καταναλώνω άρα υπάρχω...

Κάποιοι ειρωνεύτηκαν τον πάπα γιατί μίλησε κατά τού καταναλωτισμού, του πάθους δηλαδή να αγοράζουμε όχι μόνο πράγματα που έχουμε υλική ή πνευματική ανάγκη, αλλά κι από τεχνητό ψυχαναγκασμό. Αυτοί οι κάποιοι που τον σάρκασαν είναι λογικό να ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που ορκίζονται στον καπιταλισμό, αν και δεν είναι διατεθειμένοι να πεθάνουν γι' αυτόν. Για την ακρίβεια, κανένας δεν είναι διατεθειμένος να θυσιάσει τη ζωή του για να μπορούν οι υπόλοιποι να αγοράζουν προϊόντα και υπηρεσίες, να παίζουν στο χρηματιστήριο ή να ανοίγουν τραπεζικούς λογαριασμούς.

Γι' αυτό κι ο καπιταλισμός είναι συνώνυμο της ελεγχόμενης δημοκρατίας, η οποία εξασφαλίζει μια επίφαση πρόσβασης στα κέντρα λήψης αποφάσεων για τους πάντες, αλλά στην ουσία την περιορίζει στους λίγους κι εκλεκτούς που είναι πρόθυμοι να υπηρετούν τους ισχυρούς χωρίς να κάνουν ερωτήσεις. Η πραγματική δημοκρατία, που δεν είναι άλλη από την άμεση, συνιστά πηγή κινδύνου για το σύστημα, επομένως είναι φυσιολογικό να περιθωριοποιείται. Κι ας είναι αυτή ο μοναδικός ίσως δρόμος που μπορεί να μας οδηγήσει στην κοινωνική δικαιοσύνη και στο σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο...

Ο καπιταλισμός θα ήταν ανάπηρος δίχως τον καταναλωτισμό, αλλά και χωρίς τα fake news που παρουσιάζονται ως ακλόνητες αλήθειες. Με τρομάζει πολλές φορές η βεβαιότητα με την οποία αρκετοί ανάμεσά μας επιχειρούν να πείθουν για την άποψή τους, βασιζόμενοι σε στοιχεία που θα πρέπει και οι υπόλοιποι να θεωρούμε αληθινά, έστω κι αν δεν είναι. Λένε, για παράδειγμα, πως στη Σουηδία αυξήθηκε ο αριθμός των βιασμών εξαιτίας των μεταναστών, αλλά είτε αγνοούν είτε παραπληροφορούν εσκεμμένως για το ότι αυστηροποιήθηκε ο σχετικός νόμος σε αυτήν τη χώρα. Όταν, όμως, δεν προσαρμόζουμε τις απόψεις μας στα γεγονότα, αλλά τα γεγονότα στις απόψεις μας είμαστε ικανοί να αποδεχόμαστε οτιδήποτε επιβεβαιώνει τις προκαταλήψεις μας κι αναπαράγει κοινωνικά στερεότυπα...






Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2018

Για τις καθαρίστριες αυτού του κόσμου κάθε Παρασκευή είναι Μαύρη...

Την Παρασκευή η Ελλάδα θα αναστενάζει στα καταστήματα- συμβατικά και ηλεκτρονικά- αποτίνοντας φόρο τιμής στην "Black Friday", η οποία έχει καθιερωθεί ως εθνική γιορτή μαζί με τη Λευκή Νύχτα και το Halloween, ενώ προσεχώς θα γιορτάζουμε και την Ημέρα των Ευχαριστιών για να γίνουμε τέλεια αμερικανάκια. Χιλιάδες ή κι εκατομμύρια συμπατριωτών μας στριμώχνονται για να αποκτήσουν στις περισσότερες των περιπτώσεων προϊόντα με τα οποία έχουν ψυχαναγκαστεί παρά που τα έχουν πράγματι ανάγκη- υλική, πνευματική ή συναισθηματική. Κατά τα άλλα, πολλά από τα θύματα του καταναλωτισμού, κουβαλώντας κάποια τσάντα πολυκαταστήματος, κοιτούν με αηδία τούς ναρκομανείς ή τους αλκοολικούς που συναντούν στο δρόμo τους , λες και οι ίδιοι είναι λιγότερο εθισμένοι σε εξαρτησιογόνες ουσίες...

Είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί κάποιος ανάμεσά μας που να μην έχει προσβληθεί, λιγότερο ή περισσότερο, από το μικρόβιο του καταναλωτισμού, το οποίο είναι συνυφασμένο με το μάρκετινγκ, το οποίο με τη σειρά του είναι ταυτισμένο με τον καπιταλισμό. Γι' αυτό ακόμα και στην πολιτική προτιμάμε τους επικοινωνιακούς υποψήφιους από τους βαρετούς, ανεξαρτήτως αν οι τελευταίοι μπορεί να μην είναι άδεια κελύφη όπως οι πρώτοι. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερη περίπτωση από τον Ντ. Τραμπ, ο οποίος έχει την ικανότητα να πουλήσει ψυγείο σε εσκιμώο, αλλά δεν θα μπορούσε να προσφέρει τίποτα παραπάνω από αυτό...

Κι όλα αυτά συμβαίνουν γύρω μας την ίδια ώρα που καθαρίστριες καταδικάζονται σε κάθειρξη δέκα χρόνων γιατί πλαστογράφησαν το απολυτήριο Δημοτικού που δεν έβγαλαν γιατί το παράτησαν στην πέμπτη τάξη. Κι αυτό θα μπορούσε ενδεχομένως να γίνει αποδεκτό από κάποιους- όχι από τον γράφοντα- οι οποίοι πιστεύουν στην πιστή τήρηση του γράμματος κι όχι του πνεύματος του νόμου. Όταν, όμως, οι δικαστές- αρκετές φορές οι ίδιοι- παρουσιάζονται ελαστικοί (sic) όταν κατηγορούμενοι για βαρύτερα αδικήματα είναι άνθρωποι με μεγαλύτερο πορτοφόλι κι εξουσία τότε η αρχή τής ισονομίας πάει περίπατο και την θέση της καταλαμβάνει η κοινωνική αδικία, η μητέρα όλων των δεινών, ακόμα και του καταναλωτισμού, ο οποίος τρέφεται από τον ψυχαναγκασμό τής απόκτησης των αγαθών που οι λίγοι κατακρατούν για τον εαυτό τους...