Οι εκκαθαρίσεις ενίοτε είναι κι ο ορισμός της Δημοκρατίας...

Ζούμε σε μία χώρα όπου μέχρι πρόσφατα ένας παρουσιαστής- προαγωγός φρουρείτο από 14 αστυνομικούς, κυκλοφορούσε με τζιπ τής ΕΛ.ΑΣ. που είχε επιλέξει ο ίδιος και σήμερα κατηγορείται πως είχε δώσει εντολή για συμβόλαια θανάτου που αφορούσαν δημοσιογράφους. Κι όμως, στη ΝΔ και στο φιλικό της Τύπο δεν σοκάρονται από όλα αυτά και πολλά περισσότερα, αλλά επειδή ο Δημήτρης Τζανακόπουλος δήλωσε πως όταν ξαναέρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στα πράγματα θα γίνουν εκκαθαρίσεις των παρακρατικών μηχανισμών που λυμαίνονται τη δημόσια διοίκηση. Μακάρι, λέω εγώ, η δεύτερη φορά Αριστερά να πάρει το ζήτημα πολύ πιο ζεστά από όσο την πρώτη φορά, όταν και περίσσεψαν οι ψευδαισθήσεις κι ο βολονταρισμός...

Δεν υπάρχουν χαρακτηριστικότερα παραδείγματα από τη διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου τού 2015 και την πυρκαγιά στο Μάτι για το πώς η πρώτη φορά Αριστερά υπονομεύτηκε από το βαθύ κράτος. Στην πρώτη περίπτωση κρατικοί αξιωματούχοι, υποτίθεται μόνιμοι και κομματικώς ανεξάρτητοι, κάρφωναν στην τρόικα την τακτική και τη στρατηγική τής εκλεγμένης κυβέρνησης. Όσο για το Μάτι, είναι ανατριχιαστικές οι αποκαλύψεις για το πώς αξιωματούχοι τής πυροσβεστικής θυσίασαν ανθρώπινες ζωές για ενδοϋπηρεσιακές ίντριγκες και για να εξυπηρετήσουν τη ΝΔ, από την οποία άλλωστε ανταμείφθηκαν ακόμα και με θέση γενικού γραμματέα υπουργείου...

Μέχρι να ξεφυτρωθεί και η τελευταία παρακρατική παραφυάδα οι εκκαθαρίσεις δεν είναι μόνο δικαιολογημένες, αλλά κι επιβεβλημένες και για την προστασία τού δημοκρατικού πολιτεύματος. Όπως βεβαίως και η απαλλαγή τού κράτους από το συρφετό κομματόσκυλων που συχνά χωρίς καν τα στοιχειώδη τυπικά προσόντα- πλέον, για παράδειγμα, δεν απαιτείται ούτε καν πανεπιστημιακό πτυχίο για να είσαι μετακλητός- καταλαμβάνουν καίριες θέσεις στην κρατική μηχανή, όπως στις διοικήσεις νοσοκομείων εν μέσω μάλιστα πανδημίας. Οι εχθροί, επομένως, του κράτους θα γίνονταν πιο πιστευτοί αν το άφηναν να λειτουργήσει ανεξάρτητα κι αξιοκρατικά αντί να το κατηγορούν για μια γραφειοκρατία κι ανικανότητα για την οποία οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι με τα ρουσφέτια, τον κομματισμό και την καμαρίλα τους...

Υ.Γ. Καλό Πάσχα σε όλες κι όλους. 

    
 

Οι ακαταδίωκτοι δεν μπορούν να απαιτούν εμπιστοσύνη...

Θα εμβολιαστώ με το AstraZeneca, μιας που έρχεται η σειρά μου. Πολλοί συνομήλικοί μου, εμού συμπεριλαμβανομένου, θα αισθάνονταν ωστόσο πολύ μεγαλύτερη σιγουριά αν εμπιστεύονταν την κυβέρνηση και τους επιστήμονες που αυτή έχει στο τσεπάκι της. Πώς, όμως, να εμπιστεύεσαι ανθρώπους που σπεύδουν να περιφρουρήσουν τους εαυτούς πίσω από ακαταδίωκτα; Ή πώς να τους εμπιστευτείς όταν στους νέους και στους σχετικώς νέους χορηγούν το εμβόλιο που πολλές άλλες χώρες, κι ευρωπαϊκές ανάμεσά τους, είτε έχουν σταματήσει να χορηγούν είτε το χορηγούν σε μεγαλύτερες ηλικίες;...

Οι νεότεροι, εξάλλου, από τους τριαντάρηδες και τους σαραντάρηδες αισθάνονται ακόμα πιο αποκλεισμένοι από τις κυβερνητικές πολιτικές. Δεν είναι μόνο το ότι δεν έχουν ενισχυθεί οικονομικώς, ιδίως κατηγορίες όπως οι καλλιτέχνες, αλλά και το ότι έχουν στιγματιστεί για τη μετάδοση του κοροναϊού και τον θάνατο των γιαγιάδων και των παππούδων τους. 

Λες κι αν δεν είχαν πραγματοποιηθεί συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και διασκέδασης η πανδημία δεν θα υπήρχε σε αυτή τη χώρα. Χρησιμοποιούνται και τώρα ως αποδιοπομπαίοι τράγοι από την κυβέρνηση και τα μιντιακά παπαγαλάκια της προκειμένου να συγκαλυφθούν πολύ βαρύτερες πολιτικές ευθύνες για πράξεις και, κυρίως, για παραλείψεις...

Αν δεν το θεωρούσε νωρίτερα, ο Κ. Μητσοτάκης θεωρεί τη νέα γενιά χαμένη γι' αυτόν και την παράταξή του σίγουρα μετά από τις εκλογές που τον έκαναν πρωθυπουργό. Αν έχασε στις ηλικίες 17- 35 χρόνων με δέκα μονάδες διαφορά από τον αντίπαλό του στις κάλπες που τον ανέδειξαν νικητή πανελλαδικώς με διαφορά οκτώ μονάδων, θα ήταν ουτοπικό να περιμένει καλύτερο αποτέλεσμα στις επόμενες εκλογές. Γι' αυτό και τις έχει εγκαταλείψει, δίνοντας έμφαση στους μεγαλύτερους. Μέχρι να τους χάσει κι αυτούς νωρίτερα παρά αργότερα εξαιτίας των ταξικών πολιτικών που ακολουθεί, με αποκορύφωμα το νέο εργασιακό...

 

Με τη "γενοκτονία" από τον covid θα κάνουμε επιτέλους κάτι;...

Πολύ καλά έκανε ο Τζο Μπάιντεν κι αναγνώρισε τη γενοκτονία των Αρμενίων, πολύ καλά κάνουμε και ζητάμε την αναγνώριση και της γενοκτονίας των Ελλήνων τού Πόντου και της Μικράς Ασίας. Μήπως, όμως, την ώρα που εξακολουθούν να πεθαίνουν δεκάδες συμπολίτες μας καθημερινώς από τον κοροναΐό θα ήταν προτιμότερο να επικεντρωθούμε στο πώς θα το σταματήσουμε αντί να βγάζουμε εθνικιστικές κορόνες για τη δήθεν αναγνώριση Κωνσταντινούπολης; Είναι δυνατό να ανεχόμαστε να μας ταΐζουν πατριωτικό σανό τη στιγμή που εκατοντάδες συνάνθρωποί μας δίνουν μάχη για τη ζωή τους ακόμα κι εκτός ΜΕΘ;...

Δυστυχώς, όμως, η χώρα έχει μια κυβέρνηση που αδιαφορεί για τη σωτηρία των πολιτών της ακόμα και την ώρα τού μεγάλου χαμού. Αλήθεια, αν τώρα που έχουμε δεκάδες νεκρούς, εκατοντάδες διασωληνωμένους, χιλιάδες κρούσματα και τα θύματα έχουν ξεπεράσει τις 10.000 η κυβέρνηση έχει επενδύσει τα πάντα σε εμβόλια που μπορεί να είναι κι επικίνδυνα για ορισμένες ηλικίες, ποιος πιστεύει ότι θα νοιαστεί για το ΕΣΥ την επόμενη ημέρα; Ήδη για τα νεοφιλελεύθερα δεδομένα τους έχουν κάνει πολλές "υποχωρήσεις" από την ιδεοληψία τους, προσθέτοντας ελάχιστες ΜΕΘ ή προσλαμβάνοντας μερικές εκατοντάδες συμβασιούχους ορισμένου χρόνου γιατρούς και νοσηλευτές...

Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να πεθαίνουν από προβλήματα υγείας και μετά από τον covid. Αφήστε που η πανδημία δεν πρόκειται να τελειώσει σύντομα, όσα εμβόλια κι αν γίνουν. Συνεπώς, απαιτείται η ουσιαστική ενίσχυση του ΕΣΥ, αφού η διασφάλιση της υγείας των πολιτών αποτελεί ένα από τα βασικά καθήκοντα ενός κοινωνικού κράτους... 

Είναι, ωστόσο, οφθαλμοφανές ότι η σημερινή κυβέρνηση έχει άλλες προτεραιότητες, τις οποίες "πάγωσε" προσωρινώς μέχρι να επιστρέψει στα συνηθισμένα της, τα οποία άλλωστε έχει χαρακτηρίσει στις Βρυξέλλες ως προαπαιτούμενα για το Ταμείο Ανάκαμψης, όπως εξάλλου και την κατάργηση του οκτάωρου και τις ατομικές συμβάσεις. Δεσμεύει, δηλαδή, και την επόμενη κυβέρνηση στις νεοφιλελεύθερες ονειρώξεις της. Έτσι όπως πάμε, όταν αναλάβει ξανά ο ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση δεν θα είναι πολύ καλύτερη από αυτή που βρήκε τον Ιανουάριο του 2015... 

 
 

Δεν είχε γεννηθεί το 1963, αλλά εκείνος το επαναφέρει στη ζωή μας...

Κάτι δεν πηγαίνει καθόλου καλά με ένα κράτος όπου ένας πολίτης αισθάνεται υποχρεωμένος να αξιοποιήσει την κοινωνική του παρεμβατικότητα προκειμένου να προστατεύσει το ύψιστο των αγαθών, τη ζωή του. Είναι ανατριχιαστική, εξάλλου, η ευκολία με την οποία ορισμένοι καταφεύγουν σε συμβόλαια θανάτου, σαν να παραγγέλνουν πίτσα, ιδίως όταν αυτά τα πρόσωπα έχουν αποδειχθεί ομογάλακτοι της εξουσίας. Και φυσικά αναρωτιέται ο μέσος πολίτης, αν ο Κώστας Βαξεβάνης αναγκάζεται να δημοσιοποιήσει τις απειλές που δέχεται για να προστατευτεί, πόσο ασφαλής μπορεί πραγματικά να αισθάνεται ο ίδιος με μια κυβέρνηση που του τάζει το νόμο, την τάξη και την ασφάλεια ως επικοινωνιακή εξαπάτηση κι όχι ως ουσία;...

Αυτά συμβαίνουν, ωστόσο, όταν για την πολιτική ηγεσία και για καθαρώς μικροκομματικούς λόγους στις προτεραιότητές της δεν βρίσκεται η αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, αλλά οι καταλήψεις και η πανεπιστημιακή αστυνομία. Γι' αυτό και μοιάζει τόσο αμήχανη όταν εξαναγκάζεται να προστατεύσει τη ζωή τού Κώστα Βαξεβάνη, αφού κατανοεί ότι ιδίως μετά από τη δολοφονία τού Γιώργου Καραϊβάζ πολύ δύσκολα θα μπορούσε να σταθεί όρθια αν πάθαινε κάτι ο εμβληματικότερος αντιπολιτευόμενος δημοσιογράφος... 

Αναλογιστείτε πόσες φορές έχει στοχοποιήσει τον εκδότη τού Documento ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης προκειμένου να αντιληφθείτε τι θα σήμαινε για τη μακροημέρευση της κυβέρνησής του τυχόν δολοφονία Βαξεβάνη. Ενδεχομένως να υποχρεωνόταν να αναφωνήσει κι εκείνος "μα, ποιος επιτέλους κυβερνά αυτόν τον τόπο" και να πάρει το πρώτο αεροπλάνο για Παρίσι, όπως ο Κων. Καραμανλής μετά από τη δολοφονία Λαμπράκη. Κι ας υποστήριζε ως αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης πως το 1963 δεν είχε γεννηθεί καν κι άρα δεν άξιζε να το επαναφέρουμε στη δημόσια συζήτηση...

Θα ήταν αστείος αν δεν ήταν τραγικός ο τρόπος με τον οποίο η δεξιά επαναλαμβάνει τον κακό της εαυτό. Πρώτα δημιουργεί ή υποθάλπει το παρακράτος κι όταν αυτό αποκτά τη δική του αυτόνομη δυναμική χάρη στη δική της ώθηση ή ανοχή, τότε, σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος, πλένει τα χέρια της κι απεκδύεται της ευθύνης της. Αυτό συμβαίνει και σήμερα, με τη χώρα να κυβερνάται από έναν πρωθυπουργό τού οποίου οι παρέες δεν είναι και οι καλύτερες δυνατές, για να το θέσω κομψώς...   

 
 

Τώρα "θα λογαριαστούμε μετά"...

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προτείνει την Τρίτη το άνοιγμα της εστίασης κι ο Κ. Μητσοτάκης το υιοθέτησε την Τετάρτη, έστω και περιμένοντας μέχρι τις 3 Μαΐου. Κι αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της πανδημίας που ο πρωθυπουργός κάνει τώρα αυτό που θα έπρεπε να είχε κάνει από την αρχή, όταν κατηγορούσε την αντιπολίτευση για όσα πρότεινε. Δεν είναι, μόνο, εξάλλου η αργοπορία του στη λήψη μέτρων κοινής λογικής- το κοινό αίσθημα, άλλωστε, ερμηνεύει κι ο ΣΥΡΙΖΑ-, αλλά και το ότι όταν τα λαμβάνει το κάνει ημιτελώς, οριζόντια δηλαδή και χωρίς να αποφασίζονται ούτε μαζική επιδημιολογική επιτήρηση ούτε μαζικά τεστ...

Ο ελληνικός λαός, όπως κι αν έχει, περιμένει από τον Κ. Μητσοτάκη να του ζητήσει επιτέλους μια συγγνώμη για τους πάνω από 9.000 θανάτους από τον κοροναΐό, αρκετοί από τους οποίους θα είχαν αποφευχθεί αν δεν άνοιγε χωρίς κανόνες τον τουρισμό, αν είχε ενισχύσει το ΕΣΥ, αν είχε επιτρέψει τη χρησιμοποίηση ειδικών φαρμάκων κι αγωγών, αν η πολιτεία είχε προβεί σε μαζική ιχνηλάτηση και μοριακά τεστ, αν, αν, αν. Αντί μιας απολογίας ο πρωθυπουργός είχε πάλι το θράσος να χρεώσει τους νεκρούς στην ατομική ευθύνη, αυτήν τη φορά με τη μορφή του ότι οι πολίτες δεν εμβολιάζονται σε μαζικούς αριθμούς. Λες και υπάρχει αφθονία εμβολίων ή λες κι αυτά που υπάρχουν, ιδίως της AstraZeneca και της Johnson και Johnson, δεν έχουν αποδειχθεί έως κι επικίνδυνα...

Η επιστροφή στην κανονικότητα από το Μάιο θα είναι μια αργόσυρτη διαδικασία. Δεν είμαστε ρομπότ να μας πατάνε ένα κουμπί και να γυρνάμε στην προτέρα ζωή μας σαν να μην έχει μεσολαβήσει τίποτα τον τελευταίο χρόνο. Κι αυτό, βεβαίως, ισχύει και για την οικονομία, η οποία θα δοκιμαστεί τα μάλα μόλις κλείσει η κάνουλα των υποτυπωδών ενισχύσεών της και βρεθεί ενώπιος ενωπίω με τα αδιέξοδά της. Με λίγα λόγια, ξεκινά η εποχή τού "θα λογαριαστούμε μετά", όταν θα πρέπει να αποδοθούν ευθύνες για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν και να χαραχθεί ένα φύλλο πορείας για το άμεσο, δυσοίωνο μέλλον...  

 
 

Στη δημοκρατία οι βασιλιάδες κυκλοφορούν γυμνοί...

"Αν δίνονται στη δημοσιότητα τα πρακτικά τής επιτροπής των ειδικών, θα γίνουν αντικείμενο σαπουνόπερας από τα κόμματα και τα ΜΜΕ". Αυτό είναι το κυβερνητικό επιχείρημα προκειμένου να μην γνωρίζουμε ποιος εισηγείται τι εδώ κι ένα χρόνο. 

Φυσικά και η δημοσιοποίησή τους θα αποκτήσει και χαρακτηριστικά σίριαλ και τα συμπεράσματα που θα εξάγονται από μη ειδικούς πιθανόν πολλές φορές να είναι λανθασμένα. Δημοκρατία, ωστόσο, σημαίνει και διαφάνεια κι από τη στιγμή που τα εν λόγω πρακτικά δεν αφορούν την εθνική ασφάλεια θα έπρεπε να θεωρούμε αυτονόητη την ελεύθερη διάθεσή τους σε όλους μας. Είναι, δηλαδή, καλύτερες οι εικασίες που ακούγονται στη δημόσια σφαίρα από την αδιαμεσολάβητη γνώση των γεγονότων;...

Αν συντασσόμασταν με τη λογική τής αποφυγής λαϊκού μυθιστορήματος, τότε οι περισσότεροι θεσμοί, ακόμα και η Βουλή, θα έπρεπε να λειτουργούν με κλειστές πόρτες. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, πόσες από τις θεατρικές παραστάσεις πολιτικών που έχουμε παρακολουθήσει κατά καιρούς στο Κοινοβούλιο θα είχαν αποφευχθεί αν οι ομιλητές γνώριζαν ότι δεν τους παρακολουθεί το πόπολο. 

Μόνο που οι δημόσιοι άνδρες και γυναίκες- σε αυτούς λόγω πανδημίας συγκαταλέγονται και τα μέλη τής επιστημονικής επιτροπής- οφείλουν να εργάζονται σε γυάλινα, διαφανή γραφεία ώστε να μπορούν όλοι να τους παρακολουθούν και να τους κρίνουν. Αυτή τη λειτουργία θα έπρεπε να έχει, άλλωστε, και το πόθεν έσχες: από τη στιγμή που έχεις επιλέξει να εργαστείς για τα κοινά, ακόμα και η ιδιωτική σου περιουσία και το πώς αυτή αποκτήθηκε πρέπει να είναι γνωστά σε όλους...

Συνεπώς, στη δημοκρατία η ελευθερία του λόγου και του Τύπου καλούνται να συνοδεύονται από την σχεδόν πλήρη διαφάνεια. Μόνο κατ' εξαίρεση πρέπει να ανεχόμαστε τις κλειστές πόρτες και μόνο ως εξαίρεση της εξαίρεσης ότι δεν θα μαθαίνουμε τι συνέβη πίσω από αυτές τις κλειστές πόρτες. 

Σε διαφορετική περίπτωση θα συντηρούμε μια μυστικοπαθή νοοτροπία που ωφελεί την εξουσία, ιδίως τη φαύλη, αλλά δεν επιτρέπει στους πολίτες την πληρέστερη πληροφόρησή τους για ζητήματα που αφορούν τις ζωές τους. Εν έτει 2021, 54 χρόνια μετά από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, είναι πολύ λίγο να είμαστε ικανοποιημένοι μόνο και μόνο γιατί δεν κυκλοφορούν τανκ στις κεντρικές λεωφόρους των πόλεών μας...

 

 

Τουλάχιστον ο Γολιάθ επέτρεψε στον Δαβίδ να βρεθεί στο ίδιο γήπεδο μαζί του...

Οτιδήποτε στη ζωή αποκλείει την έκπληξη είναι εκ των προτέρων βαρετό. Το ίδιο θα ισχύσει και για την ποδοσφαιρική ευρωπαϊκή λίγκα των 12  πλούσιων, εφόσον "περπατήσει". Αν ξέρεις από την αρχή ότι θα επικρατήσει ένα ισχυρός ανάμεσα σε άλλους ισχυρούς, αυτομάτως το ενδιαφέρον μειώνεται. Και με αυτόν τον τρόπο υποβαθμίζεται εκ νέου το ποδόσφαιρο, όπως έχει ήδη υποβαθμιστεί από τους συνεχόμενους αγώνες σε διάφορους θεσμούς που και τους παίκτες εξοντώνουν και το ενδιαφέρον απομειώνουν από τη στιγμή που τα πολλά τρόπαια σε μια σεζόν τα καθιστούν πασατέμπο κι όχι ιερά δισκοπότηρα...

Αυτό που συμβαίνει στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο δεν είναι τίποτα διαφορετικό από τον εφαρμοσμένο νεοφιλελευθερισμό που παρατηρούμε και σε πολλούς άλλους τομείς. Στην Ελλάδα, με αφορμή και την πανδημία, σχετίζεται και με την εξαφάνιση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων προς όφελος των μεγάλων... 

Το ποδόσφαιρο, όμως, είναι ξεχωριστό γιατί οι "πελάτες" του φίλαθλοι μένουν πιστοί στο "προϊόν", την ομάδα τους δηλαδή, ακόμα κι αν δεν τα πηγαίνει καλά στους αγωνιστικούς χώρους. Γι' αυτό και οι απαιτήσεις τους είναι δικαιολογημένα υψηλότερες και γι' αυτό και οι επιθυμίες τους θα έπρεπε να θεωρούνται ιερές...

Οι ποδοσφαιρικοί κολοσσοί, εξάλλου, λησμονούν πως τους περισσότερους παίκτες τους δεν τους έχουν παράξει οι ίδιοι, αλλά τους έχουν αγοράσει από συλλόγους που τώρα τους καταδικάζουν στη χρεοκοπία. Αντί να συμφωνήσουν, όπως γίνεται στο NBA, για αυστηρά οικονομικά όρια στους προϋπολογισμούς και στις μεταγραφές τους, ώστε ο ανταγωνισμός να παραμένει ζωντανός και υγιής, δημιουργούν ένα ολιγοπώλιο που σε μακροπρόθεσμο χρονικό διάστημα θα πληγώσει και τους ίδιους, αφού το ενδιαφέρον αναπόδραστα θα μειωθεί αν παρακολουθείς εβδομάδα παρά εβδομάδα τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ να αντιμετωπίζει τη Μίλαν ή τη Γιουβέντους τη Ρεάλ Μαδρίτης... 

Αυτό ακριβώς είναι ο νεοφιλελευθερισμός, μια ιδεοληψία που δεν λογαριάζει το παρελθόν κι αδιαφορεί για το μέλλον. Υπολογίζει μόνο στο ζοφερό παρόν για να αβγατίζει τα κέρδη των λίγων σε βάρος των πολλών...