Αν δεν είχαμε ξαναδεί το έργο και, μάλιστα, σχετικά πρόσφατα θα μπορούσαμε να ελπίζαμε σε ένα διαφορετικό φινάλε του. Μόνο που το ξαναείδαμε στις αρχές τού 21ου αιώνα στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ και το τέλος δεν ήταν αυτό που προσδοκούσαν οι πιο αφελείς ανάμεσά μας: οι ταλιμπάν επέστρεψαν στο Καμπούλ και η Βαγδάτη σε καμία περίπτωση δεν μοιάζει με την πρωτεύουσα μιας σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας...
Αν το τίμημα για να καταλυθεί μια δεσποτεία είναι να παραβιαστεί κάθε κανόνας τού διεθνούς δικαίου, να αναφλεγεί για μια ακόμα φορά η Μέση Ανατολή και να δημιουργήσουμε μια νέα γενιά τζιχαντιστών αυτοκτονίας μάλλον αυτό είναι μεγάλο. Ιδίως όταν η διάδοχη κατάσταση στο Ιράν δεν αναμένεται πολύ πιο δημοκρατική.
Θα ήταν μικρότερο αν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβάρδιζαν, για χάρη τής δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και τις υπόλοιπες δεσποτείες τής περιοχής, κυρίως τη Σαουδική Αραβία, αλλά δεν πρόκειται να το πράξουν. Αφήστε που πρόκειται για το πιο πικρό ανέκδοτο της ιστορίας να βομβαρδίζουν για τη δημοκρατία εκείνοι που ταυτοχρόνως διαπράττουν γενοκτονία στη Γάζα...
Όπως κι αν έχει, η Δύση παίζει ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι με τη φωτιά, με ανυπολόγιστες σήμερα συνέπειες. Αν υπολογίσουμε, μάλιστα, πως όταν συγκρούονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια ούτε η χώρα μας μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Πολλώ δε μάλλον όταν αντί να κρατά διεθνείς ισορροπίες έχει παίξει τα ρέστα της ποντάροντας στην Ουάσιγκτον, η οποία ακόμα κι αν κερδίσει- δεν είναι και πολύ βέβαιο- δεν θα μοιράσει τα κέρδη της όπως ακριβώς το υπολογίζουμε...
