Στο "σπίτι" του υποταγμένου δεν μιλούν για δεοντολογία...

Ισχύει πως ο εικονιζόμενος Νίκος Βασιλάκος, παρουσιαστής της εκπομπής της ΕΡΤ "Ψηφιακή Ελλάδα", δήλωσε πως θα έπρεπε να διώκονται ποινικά όσοι αρθρογραφούν ανωνύμως ή με ψευδώνυμο στους ιστοτόπους( "blog"); Αλήθεύει πως ο ίδιος είχε φιλοξενήσει τον Στέλιο Κούλογλου στην εκπομπή του, αλλά αυτή "κόπηκε" άνωθεν γιατί, ως γνωστό, ο πρόεδρος της ΕΡΤ, Χρήστος Παναγόπουλος ήταν εκείνος που είχε "κόψει" και την εκπομπή "Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα" του κ. Κούλογλου όταν ο τελευταίος αποφάσισε να ασχοληθεί με τη γενιά των 700 ευρώ; Θυμίζω πως ένας, ακόμα, υπέρμαχος της ποινικής δίωξης όσων γράφουν ανωνύμως ή με ψευδώνυμο στο διαδίκτυο είναι ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος.
Κάποιοι δεν θέλουμε να υπογράφουμε τα κείμενά μας για διάφορους, προσωπικούς ή επαγγελματικούς, λόγους ο καθένας. Από την άλλη, όμως, αυτή η πρακτική ακολουθείται και από συμβατικά έντυπα, ενώ αν κάποιος νομίζει πως θίγεται μπορεί να απευθυνθεί στη Δικαιοσύνη και εκείνη να εντοπίσει τον "συκοφάντη". Άλλωστε, χειρότερη από την ανωνυμία είναι η κριτική εκείνων που αποδέχονται τη λογοκρισία χωρίς διαμαρτυρία. Έτσι, κύριε Βασιλάκο;...

Ο "γαλαζοαίματος" και οι "κοκκινοαίματοι"

Στα σημερινά πρωτοσέλιδά τους οι περισσότερες εφημερίδες κάνουν λόγο για αναστάτωση του επιχειρηματικού κόσμου από την απαγωγή του εφοπλιστή Παναγόπουλου. Τρέμει το φυλλοκάρδι των λεφτάδων μήπως έρθει και η δική τους σειρά. Τα κυκλώματα των απαγωγέων είναι, άλλωστε, τα μόνα που μπορούν να τους φοβίσουν, αφού κυβέρνηση, λοιπά κοινοβουλευτικά κόμματα και μέσα ενημέρωσης στέκονται μπροστά τους σαν σκυλάκια που περιμένουν κάποιο κόκαλο από το αφεντικό τους. Μακάρι να βρεθεί ζωντανός ο κ. Παναγόπουλος και να επιστρέψει στην οικογένειά του. Αλλά, στον θεό που πιστεύουν, είναι η είδηση της απαγωγής ενός επιχειρηματία λόγος να ασχολούνται με αυτή τα δελτία ειδήσεων στη μεγαλύτερη διάρκειά τους; Γιατί δεν κάνουν το ίδιο όταν σκοτώνονται εργάτες στις οικοδομές ή μετανάστες στο αστυνομικό τμήμα της Πέτρου Ράλλη; Το ξέρω, ανόητη η ρητορική μου ερώτηση: εκείνοι ήταν "κοκκινοαίματοι", όχι "γαλαζοαίματοι"...

ο "χαζός" που κυβέρνησε τον πλανήτη

"Υπάρχει ακόμα ο εχθρός εκεί έξω που θέλει να βλάψει τους Αμερικανούς". Αυτή ήταν μια αποστροφή από την τελευταία (επιτέλους!) ομιλία του Τζορτζ Μπους ως προέδρου των ΗΠΑ, του χειρότερου, ίσως, όλων των εποχών, αλλά όχι του πιο ανόητου. Είχα δει πριν από κάποια χρόνια ένα ντοκιμαντέρ που παρακολουθούσε την πρώτη προεκλογική εκστρατεία του "W", to 2000. Όταν είχε κερδίσει τον Γκορ με λιγότερες ψήφους και με τη νοθεία της Φλόριντας. Κάθε άλλο παρά χαζός φαινόταν. Τον παρίστανε, όμως, πολύ καλά τα τελευταία οκτώ χρόνια, προσπαθώντας να πείσει τους αμερικανούς πως είναι ένα με τον λαό, πως δεν διαφέρει από αυτούς παρότι έφτασε στο ύπατο αξίωμα. Ήταν, εξάλλου, πολύ βολικό και για τους εχθρούς του να τον θεωρούν χαζό, αφού έτσι ξεκούραζαν και εκείνοι το μυαλό τους από πιο πολύπλοκες σκέψεις. Να δούμε τώρα τι θα κάνουμε με τον έξυπνο Ομπάμα...

Για όσους αγαπούν τον πόλεμο...

Δεν δημοσιεύω αυτή τη φωτογραφία γιατί είμαι αιμοβόρος ή γιατί μου αρέσουν οι ταινίες φρίκης. Δεν τη "βρίσκω" κοιτάζοντας θαμμένα, νεκρά παιδιά από τη Γάζα. Αυτή η εικόνα μου προκαλεί την ίδια φρίκη και το ίδιο ανακάτεμα στο στομάχι που μπορεί να αισθάνεστε και εσείς. Αν, πάλι, είστε από εκείνους που πιστεύουν ότι τέτοιου είδους φωτογραφίες δεν πρέπει να δημοσιεύονται, δεν σημαίνει πως είστε περισσότερο φιλειρηνιστές από μένα.

Κάθε μέρα διαβάζουμε για δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες από τη Γάζα, το Κονγκό, το Σουδάν και οπουδήποτε αλλού χύνεται ανθρώπινο αίμα σε αυτόν τον πλανήτη. Είναι, όμως, αριθμοί και αυτοί δεν προκαλούν συναισθήματα. Λυπάμαι που το γράφω, αλλά για να αντιπαθήσει κανείς τον πόλεμο και να κατανοήσει την τραγικότητά του χρειάζονται φωτογραφίες σαν αυτή. Αυτό το νεκρό κοριτσάκι από την Παλαιστίνη δεν θα μεγαλώσει ποτέ για να πάρει εκδίκηση για τον θάνατό του. Θα μεγαλώσουν, όμως, κάποιοι από τα αδέλφια ή τους συμμαθητές του και μπορεί ορισμένοι από αυτούς να ζητήσουν το αίμα τους πίσω. Και ύστερα το "πολιτισμένο" Ισραήλ και οι "πολιτισμένοι" δυτικοί φίλοι του θα αναρωτιούνται τι είδους ανθρωπόμορφα κτήνη ανατινάζουν Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη ή λεωφορεία στο Τελ Αβίβ. Ήταν άνθρωποι, εσείς τους κάνατε κτήνη κύριοι Φράνκενσταϊν...

Αρούλης for president!

Έγινε και αυτό, η τύχη της Παιδείας της χώρας στα χέρια του Αρούλη Σπηλιωτόπουλου! Γιατί δεν τον άφηνε ο Κωστάκης στο Τουριστικής Ανάπτυξης; Πιο χρήσιμος είναι να γυρίζει τις...Κυανές Ακτές με τα σικ κοστουμάκια του, παρά να κάνει πως προσπαθεί να λύσει προβλήματα που υπάρχουν από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους. Και αν ήθελε, τέλος πάντων, ο πρωθυπουργός μας να τον αναβαθμίσει, ας τον έκανε υπερυπουργό Τουριστικής Ανάπτυξης, με αναπληρωτή υπουργό τον Δημήτρη Αβραμόπουλο. Όμως ο ανασχηματισμός δεν έγινε για να λύσει προβλήματα του τόπου, αλλά τα επικοινωνιακά ζητήματα της κυβέρνησης. Γι' αυτό μην απορήσετε αν στον επόμενο ανασχηματισμό, εφόσον προλάβει ο Κωστάκης να κάνει τέτοιο, δείτε την Έλενα Ράπτη υπουργό Εσωτερικών, με αυξημένες αρμοδιότητες, και την Όλγα Κεφαλογιάννη στο υπουργείο Υγείας. Αυτή η χώρα, άλλωστε, δίνει ίσες ευκαιρίες. Στους ανίκανους...

1984 "τρομοκράτες"

Σήμερα είμαστε φίλοι με την Ευρασία, που ήταν ο χθεσινός μας εχθρός. Σήμερα είμαστε εχθροί με την Ανατολασία, που ήταν ο χθεσινός μας φίλος. Άρα, θα πρέπει να ξαναγραφτούν τα βιβλία της ιστορίας γιατί ο λαός μας δεν θα πρέπει να θυμάται πως φίλοι μας είναι μόνο εκείνοι που εξυπηρετούν τα συμφέροντά μας κατά περίσταση...

Αυτά περιέγραφε, ανάμεσα σε άλλα, ο Τζορτζ Όργουελ στο πιο φημισμένο βιβλίο του, το "1984". Τη δεκαετία του '80, εξάλλου, η Μάργκαρετ Θάτσερ ζητούσε από τα μέσα ενημέρωσης της Βρετανίας να μην δίνουν το "οξυγόνο της δημοσιότητας" στον IRA, τον οποίο αποκαλούσε τρομοκρατική οργάνωση. Την ίδια δεκαετία, οι αμερικανοί εξόπλιζαν τους ταλιμπάν στη μάχη τους κατά του σοβιετικού στρατού. Σήμερα, ο IRA είναι συνομιλητής της βρετανικής κυβέρνησης και οι ταλιμπάν εχθροί των ΗΠΑ. Όπως (δεν ήταν) πάντα...

Γιατί αυτή η περιπλάνηση στη λογοτεχνία και στην ιστορία; Γιατί πολύς λόγος γίνεται και στο εξωτερικό και στην Ελλάδα για την αναβίωση της τρομοκρατίας. "Ξεχνάμε", όμως, πως "γονείς" της δεν είναι ούτε η Χαμάς, ούτε ο Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας, αλλά τα κράτη και οι κυβερνήσεις που επιβιώνουν γεννώντας εχθρούς, κατασκευάζοντας, έτσι, και μια δικαιολογία για την ύπαρξή τους...

Ο Νικήτας της απραξίας...

Ο Νικήτας Κακλαμάνης δεν είναι τόσο όμορφος όσο ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, αλλά μοιράζεται δύο χαρακτηριστικά με τον "κ. Τίποτα": είναι και οι δύο επικοινωνιακοί και ανίκανοι! Αν δεν κάνουμε λάθος, ο κ. Κακλαμάνης ανάλαβε τα καθήκοντά του στις αρχές του 2007, εδώ και δύο χρόνια δηλαδή. Ποιο το έργο του μέχρι τώρα; Τα φιλανθρωπικά γεύματα για τους άστεγους και άπορους της πρωτεύουσας. Δε λέμε, καλά είναι και αυτά, αλλά μοιάζουν πολύ με τις δωρεές πλούσιων κυριών, που περνούν τον καιρό τους μοιράζοντας ψίχουλα από την περιουσία τους όταν δεν επισκέπτονται τον πλαστικό χειρουργό τους.
Έχετε δει νέα πάρκα, μια καθαρότερη πόλη, μεγαλύτερα πεζοδρόμια, για παράδειγμα; Όχι, μόνο την αγωνιώδη προσπάθεια του δημάρχου να κατασκευαστεί το γήπεδο του Παναθηναϊκού και το εμπορικό κέντρο του κ. Βωβού. Κατά τα άλλα, πρέπει να αισθανόμαστε περήφανοι γιατί ο κ. Κακλαμάνης θυμήθηκε τους παλαιστίνιους στο πρωτοχρονιάτικο λογύδριό του. Για τους αθηναίους να δούμε πότε θα νοιαστεί...