Δώστε στο λαό...Σοπέν!

"Μα, γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι;", αναρωτιόταν από την πολυτελή απομόνωση των Βερσαλιών η Μαρία Αντουανέτα όταν ο λαός στο Παρίσι ετοιμαζόταν από την πείνα του να της πάρει το όμορφο κεφαλάκι! Η ίδια "λογική" διακατέχει και τη σημερινή ελληνική κυβέρνηση, η οποία φαίνεται πως έχει λύσει όλα τα υπόλοιπα πρόβλήματα γι' αυτό κι αναλαμβάνει, με νομοθετική ρύθμιση μάλιστα για να δημιουργήσει συνενόχους, την κάλυψη δανείου95εκατομμυρίων ευρώ μιας ιδιωτικής επιχείρησης, του...διαπλεκόμενου Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.
Συμφωνώ πως η ζωή χωρίς την τέχνη θα ήταν ανυπόφορη. Φαντάζομαι, όμως, πως συμφωνείτε πως την ώρα που το στομάχι γουργουρίζει, αυτή η πείνα καλύπτεται μόνο με υλική κι όχι με πνευματική τροφή. Να αναρωτηθώ το αυτονόητο; Πως ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου μάς "υπόσχεται" από τη μια νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων και ξεπούλημα της εθνικής γης ελλείψει χρημάτων κι από την άλλη βρίσκει σχεδόν100 εκατομμύρια ευρώ για να εξυπηρετήσει τις...επικοινωνιακές ανάγκες της κυβέρνησης; Κι αυτά μαζί τα φάγαμε;...

Γιατρέ, πάσχω από...εχθροπάθεια!

Πρέπει να κλείσω επειγόντως ραντεβού με το γιατρό γιατί τώρα τελευταία πάσχω πολύ από...εχθροπάθεια, την "ασθένεια" που πρώτος εντόπισε ο Χ. Καστανίδης και θέλει να "προφυλάξει" τους πολίτες από αυτή, ποινικοποιώντας την! Ο δύστυχος υπουργός Δικαιοσύνης μάλλον δε συνειδητοποιεί πως οι μειονότητες δεν προστατεύονται από νόμους-λογοκριτές, παρά με αυτόν τον τρόπο παραδίδονται έρμαιο στις ορέξεις των κάθε λογής μισαλλόδοξων,οι οποίοι προσθέτουν επιχειρήματα στην κενή από άλλα "φαρέτρα" τους. Αφήστε που στόχος της κυβέρνησης δεν είναι η προστασία των μεταναστών, για παράδειγμα, αλλά η ποινικοποίηση των ιστοτόπων. Αν ανατρέξει, ωστόσο, στο "μητρώο των εννοιών", θα διαπιστώσει πως ο πολιτικός ορθολογισμός είναι "ξαδερφάκι" του φασισμού...
Πρέπει,πάντως, να ομολογήσω πως υποφέρω από εχθροπάθεια, κι ας με κλείσουν και τρία χρόνια φυλακή, όπως προβλέπει το νομοσχέδιο! Για παράδειγμα, δεν ανέχομαι τον αρχηγό Γιωργάκη και τους υπουργούς του να πουλούν στο λαό υπευθυνότητα όταν, όπως αποδεικνύει και η φωτογραφία, έτρεχαν να του συμπαρασταθούν τον καιρό που βρίσκονταν στην αντιπολίτευση για μέτρα και νόμους των κυβερνήσεων Καραμανλή πολύ ηπιότερους. Οπως αδυνατώ να συμμεριστώ και τα μαθήματα "προοδευτισμού" από τον πρόεδρο των βιομηχάνων Δ. Δασκαλόπουλο, ο οποίος δεν έχει καν βιομηχανία κι όταν είχε, στρέβλωνε την επιχειρηματικότητα με το καρτέλ του γάλακτος...
Αν γράψω πως ο τάδε πολιτικός, που μπήκε φτωχός στην πολιτική και βγαίνει πλούσιος, είναι απατεώνας, θα πάω φυλακή. Εκείνος θα εξακολουθεί να μένει στο σπίτι του στη Διονυσίου Αεροπαγίτου ή στην Αναγνωστοπούλου, λέω εγώ τώρα. Καλύτερα, όμως, να σωπάσω γιατί μπορεί να με αντιληφθεί ο κ. Πάγκαλος, που "αντιστάθηκε" στο κράτος της δεξιάς και στη χούντα από το...Σηκουάνα, και να με χαρακτηρίσει γραφικό και τρομοκράτη! Ηθελα να 'ξερα, όλοι αυτοί μένουν σε βίλες χωρίς καθρέφτες;...

Σκασμός οι ρήτορες, τώρα μιλούν οι "κοπρίτες"!

Εχει ο Θ. Πάγκαλος δικαίωμα να παρακολουθήσει και να μιλήσει σε μια εκδήλωση για τον Κώστα Γαβρά στο Παρίσι; Στα δημοκρατικά πολιτεύματα, κι όχι σαν αυτό που είχε εγκαταστήσει ο παππούς του, βεβαίως και το έχει. Ωστόσο, φαντάζομαι πως τα ίδια δικαιώματα είχαν και οι έλληνες φοιτητές, που την προηγούμενη εβδομάδα παρευρέθηκαν σε ομιλία του αρχηγού Γιωργάκη στο Βερολίνο, αλλά εκδιώχθηκαν κακήν κακώς από "πρασινοφρουρούς"...

Αν βρισκόμουν στην θέση των φοιτητών του Παρισιού, θα προσερχόμουν στο διάλογο στον οποίο τους κάλεσε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Κι αυτό παρότι ο πολύχρονος πολιτικός βίος του κ. Πάγκαλου έχει αποδείξει ότι είναι εξπέρ στους υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς, αλλά όχι στην καίρια πολιτική ανάλυση. Αυτό που δεν έχουν καταλάβει ο κ. Πάγκαλος, ο αρχηγός Γιωργάκης κι όσοι άλλοι πολιτικοί έχουν δεχθεί λεκτικές ή και σωματικές επιθέσεις από το αγριεμένο πλήθος είναι πως ο λαός έχει κουραστεί να τους ακούει. Εχει βαρεθεί να του μιλούν για δημοκρατία, για ελευθερία της έκφρασης, για σεβασμό των νόμων κλπ. κλπ. εκείνοι που έχουν αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια ότι αυτές τις έννοιες τις έχουν γραμμένες στα παλαιότερα των υποδημάτων τους...

Για πείτε μου, τί διαφορετικό θα άκουγαν οι φοιτητές του Παρισιού από τον κ. Πάγκαλο, αν προσέρχονταν σε διάλογο μαζί του; Τον ίδιο ξύλινο λόγο, τα ίδια θολά επιχειρήματα για συνευθύνη, τον ίδιο αφορισμό του στιλ "μαζί τα φάγαμε". Μπορεί να άκουγαν, επίσης, και καμιά υπόσχεση για καλύτερες ημέρες. Κι έτσι ο κ. Πάγκαλος θα μπορούσε να συνεχίζει να κομπάζει για τις δημοκρατικές του ευαισθησίες και τα "σκυλιά" των διαπλεκόμενων μέσων ενημέρωσης να "γαβγίζουν" σε βάρος εκείνων που θεωρούν πια τις "συμβατικές" μεθόδους αντίδρασης ανώφελες.

Το μήνυμα του λαού είναι, πλέον, σαφές: "σκασμός οι ρήτορες, πολύ μιλήσατε", που λέει και το τραγούδι. "Τώρα ήρθε η ώρα να ακούσετε κι εμάς"...

Το σπίτι του λαού!

Τί "ωραίες" ήταν εκείνες οι εποχές που οι πολίτες πήγαιναν να ψηφίσουν όποτε είχαμε εκλογές, άντε το πολύ πολύ να έκαναν και καμιά απεργία με τη "συνοδεία" διαδήλωσης κι εκεί περιοριζόταν ο πολιτικός τους ακτιβισμός! Τί όμορφα που περνούσαν τότε οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες και τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια τους, όταν μπορούσαν να κάνουν τα παιχνίδια τους, μοιράζοντας παράλληλα κάποια ψίχουλα και στο λαό για να μπορούν να του αποδίδουν συνενοχή. Πόσο "αλησμόνητες" ήταν οι ημέρες που δεν υπήρχαν ιστοσελίδες και ιστότοποι για να αποκαλύπτουν τη βρωμιά πίσω από τις κλειστές πόρτες της εξουσίας...

Ήταν φυσικό επόμενο να αποθρασυνθούν όσοι κυβέρνησαν και κυβερνούν αυτόν τον τόπο. Ηταν λογικό να πιστεύουν ότι οι ημέρες της αλαζονείας τους θα κρατούσαν για πάντα, γι' αυτό κι έθεσαν σε εφαρμογή την "τελική λύση" για τη διάλυση του όποιου κοινωνικού κράτους υπήρχε σε αυτήν τη χώρα. Μόνο που δεν υπολόγισαν στη λαϊκή οργή, που όταν συσσωρεύεται επί δεκαετίες έρχεται η ώρα που ξεσπά και παίρνει παραμάζωμα όποιον δεν την υπολόγισε ποτέ...

Μπορεί να ξάφνιασε η χθεσινή συγκέντρωση αρκετών εκατοντάδων ατόμων έξω από το σπίτι που κατοικεί ο Α. Τσοχατζόπουλος στη Διονυσίου Αεροπαγίτου. Ενδεχομένως να απόρησαν εκείνοι που θεωρούν πως με την παραγραφή των ποινικών αδικημάτων, παύουν να υφίστανται τα ποινικά αδικήματα. Δεν ισχύει, όμως, πλέον κάτι τέτοιο. Ο λαός ζητά αίμα και θα το αναζητήσει επί δικαίους (κακώς!) κι αδίκους (καλώς!). Στην περίπτωση, πάντως, του πάλαι ποτέ "ωραίου Μπρούμελ" έχει κάθε δικαίωμα να διαμαρτύρεται έξω από το σπίτι όπου κοιμάται ένας διεφθαρμένος παρ' ολίγον πρωθυπουργός. Γιατί αυτό το σπίτι έχει αγοραστεί με "βρώμικο" χρήμα από έναν πολιτικό, όπως αρκετοί όμοιοί του, που έβαλε το προσωπικό πάνω από το εθνικό συμφέρον. Η κατάσχεσή του είναι στοιχειώδης απονομή δικαιοσύνης...

Το...ΜΠΑΤΣΟΚ είναι εδώ, διαλυμένο, θλιβερό!

Μπορείς να παραδεχθείς και να δικαιολογήσεις ένα ψέμα με χίλιους δυο τρόπους. Εφόσον, όμως, υπάρχει παραδοχή του, που δεν έγινε υπό καθεστώς σωματικής ή ψυχολογικής βίας, ενυπάρχει σε αυτό και μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια: πως είπες ψέμα και μάλιστα, στην περίπτωση του αρχηγού Γιωργάκη, για εκατομμυριοστή φορά...
Ο ηγέτης, όταν είναι ηγέτης, φροντίζει να κερδίζει την ψυχή και το μυαλό των "υπηκόων" του. Γιατί διαφορετικά λίγοι θα τον ακολουθήσουν συνειδητά και οι περισσότεροι συγκαταβατικά. Ο κατά φαντασίαν ηγέτης μπορεί να χρησιμοποιήσει όλη την τηλεοπτική προπαγάνδα κι όλα τα χημικά των δυνάμεων καταστολής του κόσμου, αλλά δεν θα κερδίσει τίποτα παραπάνω από το να είναι καπετάνιος του..."Μπάουντι", ενός πλοίου δηλαδή που η ορμή των στασιαστών ναυτών κάποια στιγμή θα τον ρίξει στην θάλασσα...
Ο αρχηγός Γιωργάκης δεν κέρδισε ποτέ τίποτα μόνος του।Κι αυτό παρότι έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλές "αγιογραφίες" του, οι οποίες εστιάζουν κυρίως στον κοσμοπολιτισμό και στο αθλητικό του κορμί ελλειψει άλλων, ουσιωδέστερων για έναν ηγέτη, προσόντων. Ό,τι έχει καταφέρει στη ζωή του, το έχει καταφέρει χάρη στο πολιτικό εκτόπισμα του επωνύμου του. Αυτήν την ώρα, όμως, θα προτιμούσα η χώρα να κυβερνιόταν από το φαύλο πατέρα του, που ήξερε ωστόσο να κουμαντάρει τους ισχυρούς της γης, παράαπό τον κομπλεξικό κι ανόητο γιο του...
Χθες πραγματοποιήθηκε μια μεγαλειώδης διαδήλωση, η οποία είχε να αντιμετωπίσει το δημοσιογραφικό και τον αστυνομικό δωσιλογισμό। Το παπαγαλάκι της ΕΛ.ΑΣ., Πάνος Σόμπολος και οι λοιποί δημοσιογράφοι- "εργατοπατέρες" αντί να αποφασίσουν τηναπευθείας τηλεοπτική, ραδιοφωνική και διαδικτυακή κάλυψη της διαδήλωσης και να απεργήσουν κάποια άλλη ημέρα, κρύφτηκαν πίσω από μηνύματα αλληλεγγύης. Όσο για τους μπάτσους και τους κυβερνητικούς εντολοδόχους τους, έχω να τους προτείνω μια πιο "αποτελεσματική" λύση¨από το να ψεκάζουν τον κόσμο με δακρυγόνα κι άλλες καρκινογόνες ουσίες: την επόμενη φορά να εκτελούν εν ψυχρώ και, γιατί όχι, να βομβαρδίσουν με μαχητικά αεροπλάνα!Τί "κρίμα" όμως που αυτό θα είναι και το κύκνειο άσμα τους. Κι αν δε με πιστεύει ο κ. Παπουτσής και οι όμοιοί του, ας ρωτήσουν και τους "συντρόφους" Μουμπάρακ και Γκαντάφι σε κάποια από τις προσεχείς συνόδους των...πρώην της Σοσιαλιστικής Διεθνούς σε κάποιο εξωτικό νησί, όπως συνηθίζεται...

Εχουμε υποχρέωση, όχι δικαίωμα στην απεργία!

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες τώρα που οι μάσκες, παρότι έχουμε απόκριες, έπεσαν! Αύριο πρέπει όλοι μας να πλημμυρίσουμε τους δρόμους των Αθηνών και των άλλων πόλεων της χώρας. Η γενική απεργία, τη δεδομένη χρονική στιγμή, δεν είναι δικαίωμα αλλά υποχρέωσή μας...
Αυτό, βεβαίως, δε σημαίνει πως στοιχίζομαι στο πλευρό των "εργατοπατέρων". Πόσω μάλλον όταν πληροφορούμαι πως ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ και γραμματέας της ΠΑΣΚΕ, Γ. Παναγόπουλος ουσιαστικά καρατόμησε τον πρόεδρο των συνδικαλιστών στα λεωφορεία, και προερχόμενο από την παράταξή του, Ν. Κουλουμπαρίτση γιατί δε συμμορφώθηκε με την εντολή που του έδωσε να σχηματίσει απεργοσπαστικούς μηχανισμούς! Φαίνεται πως σε κάποιους αρέσει πολύ το γιαούρτι, γι' αυτό και δεν τους πειράζει να δίνουν δικαιώματα για να το ξαναφάνε...
Ας είναι, εξάλλου, η χθεσινή λεκτική επίθεση, στο Βερολίνο, φοιτητών στον αρχηγό Γιωργάκη προμήνυμα πως ο λαός έχει ξεπεράσει το στάδιο του αυτομαστιγώματος και βρίσκεται στη φάση της αντεπίθεσης σε βάρος εκείνων, που ανάμεσα σε άλλα εγκλήματα, διαγράφουν βεβαιωμένα χρέη २४ δισεκατομμυρίων για να στέλνουν στο αυτόφωρο όσους χρωστούν ένα "ολόκληρο" ευρώ...
Υ.Γ. Προς κ. Παπουτσή και τις αστυνομικές αρχές: ο ελληνικός λαός δεν θα ανεχθεί άλλη προβοκάτσια τύπου Μαρφίν...

Ο Μαρινάκης κι ο Γιωργάκης τα ξέρουν όλα από πριν!

Ο ένας είναι καλοφαγάς και θιασώτης της καλής ζωής. Ο άλλος είναι καλογυμνασμένος και λάτρης της υγιεινής ζωής. Τους ενώνει, ωστόσο, η ικανότητα να "προβλέπουν" το μέλλον! Ο μεν Βαγγέλης Μαρινάκης γνώριζε ότι το ντέρμπι του Σαββάτου θα το κέρδιζε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ο Ολυμπιακός. Ο δε Γιώργος Παπανδρέου ήξερε ότι εξαιτίας των χειρισμών του οι αμερικανοί θα πατούσαν "πόδι" στην Ευρώπη, μέσω της εξασθένισης του νομίσματός της...

Γιατί ο πρωθυπουργός ζήτησε, μόλις δυο μήνες από την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον ίδιο, τη συμμετοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, δηλαδή των ΗΠΑ, σε μια προσπάθεια διάσωσης της ελληνικής οικονομίας; Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως δεν ήταν ο αρχηγός Γιωργάκης εκείνος που μετέτρεψε μια μεμονωμένη φωτιά σε πύρινη λαίλαπα, δεν αντιλαμβάνομαι γιατί δεν προσπάθησε πρώτα να λειτουργήσει ο ίδιος ως πυροσβέστης παρά φρόντισε να προστρέξει στους αμερικανούς, πριν, έστω, αναλάβει παρόμοια πρωτοβουλία σε ευρωπαϊκό επίπεδο...

Η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει πει τόσα ψέματα μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα, που ακόμα κι αν έβγαινε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τα μεσάνυχτα να ανακοινώσει πως έξω έχει σκοτάδι, προσωπικώς θα κοιτούσα από το παράθυρο για να το επιβεβαιώσω! Η ουσία, πάντως, βρίσκεται αλλού: πως όσα περισσότερα στοιχεία αποκαλύπτονται για την κρίσιμη περίοδο από τον Οκτώβριο του २००९ μέχρι την άνοιξη του २०१०, που ψηφίστηκε το μνημόνιο, τόσο γίνεται ευκρινέστερο πως η θέση της χώρας υπό διεθνή κηδεμονία δεν ήταν μονόδρομος, αλλά πολιτική επιλογή. Και για αυτήν κάποιοι, κάποια μέρα, θα πρέπει να λογοδοτήσουν, όχι μόνο στην ιστορία αλλά και στη δικαιοσύνη...