Το ευρωπαϊκό Μπαγκλαντές άνοιξε και σας περιμένει...

Η κυβέρνηση έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως έρχονται καλύτερες ημέρες: κάποια στιγμή όλοι μας θα πεθάνουμε οπότε θα γλιτώσουμε από τα μνημόνια, αυτά που ζούμε σήμερα κι όσα είναι να έρθουν μέσα στα επόμενα χρόνια. Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά το φθινόπωρο έρχεται ένα νέο πρόγραμμα "διάσωσης" της χώρας με την ίδια "επιτυχημένη" φιλοσοφία πάνω στην οποία βασίστηκαν και τα προηγούμενα. Νέοι φόροι και χαράτσια, τυφλές απολύσεις, περαιτέρω μειώσεις μισθών και συντάξεων κι ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, καθώς και ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Ολα αυτά θα μπουν σε ένα ωραίο "μπλέντερ" ώστε να βγει το καινούριο μείγμα άγριας λιτότητας με θύματα τους ίδιους και τους ίδιους. Κατά τα άλλα, καλά μπάνια...

Και να πεις πως οι αριθμοί ευημερούν, ακόμα κι αν οι άνθρωποι δυστυχούν. Το δημόσιο χρέος γιγαντώνεται, όπως και η ανεργία, ενώ ακόμα κι αν φτάσουμε σε πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι δώρο άδωρον, αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να το χρησιμοποιήσουμε προς όφελός μας: για να πούμε, δηλαδή, στους δανειστές μας "τρόπος του λέγειν κύριοι, μη ζητάτε κι άλλο αίμα από τους μικρομεσαίους γιατί σας κάνουμε μια στάση πληρωμών και σας κόβουμε το βήχα"... Ας μη γελιόμαστε, τα μνημόνια δεν πρόκειται να τελειώσουν αν η Ελλάδα δε μετατραπεί σε ένα ευρωπαϊκό Μπαγκλαντές, όπου οι είλωτες θα πρέπει να αισθάνονται ευγνωμοσύνη για τους δυνάστες τους αν τους δίνουν ένα πιάτο φαΐ. Η ξένη και διεθνής ελίτ θέλει τον υπέργειο, υπόγειο και θαλάσσιο πλούτο αυτής της χώρας και δεν θα σταματήσουν μέχρι να τα πάρουν όλα. Οσο ταΐζεις, άλλωστε, το τέρας τόσο περισσότερο αυτό θα πεινά. Εχω την αίσθηση, επομένως, πως η εξόντωση του τέρατος δεν θα πρέπει να ονομαστεί δολοφονία, αλλά απελευθέρωση...

Φωνάζουμε γιατί δε μπορούσαμε κι εμείς να ανοίξουμε σαμπάνια για τον Ρέμο...

Εχουν περάσει λίγες ημέρες, αλλά ακόμα δυσκολεύομαι να καταλάβω για ποιό λόγο τα συστημικά μίντια εξαπέλυσαν μύδρους για το πάρτι των οργίων στη Μύκονο, συνοδεία τής φωνής τού Αντ. Ρέμου. Αυτήν την Ελλάδα, της γαλλικής σαμπάνιας και της ψευτομαγκιάς, υπερασπίζονται οι εικονοκλάστες των μνημονίων: την Ελλάδα τής κρατικοδίαιτης κι αφορολόγητης επιχειρηματικότητας, η οποία δεν θέλει ούτε καν να σκέφτεται πως μπορεί να έρθει κάποτε η ημέρα που σε αυτήν τη χώρα ο καθένας θα αμείβεται αναλόγως της προσφοράς του και θα φορολογείται δίκαια με βάση το εισόδημά του. Τα άτομα που κατέκλυσαν το νυχτερινό  κέντρο τής Μυκόνου για να ακούσουν σοκολατένια τραγούδια για την καψούρα κι επαναστατικά άσματα του τύπου "κομμένα πια τα δανεικά" είναι ακριβώς η Ελλάδα που μας οδήγησε στα μνημόνια και τώρα μας ζητά τα ρέστα γιατί κάποιοι από εμάς  την προηγούμενη δεκαετία παίρναμε δάνεια ή ζητούσαμε ρουσφέτια για να μπορέσουμε να ζήσουμε έστω και λίγο όπως οι κροίσοι. Αφού πρώτα μας τάισαν με το παραμύθι τού "greek dream", τη διαχρονική πλάνη τού καπιταλισμού πως αξίζει να ανέχεσαι τη φτώχεια γιατί μια ημέρα μπορεί να γίνεις πλούσιος, τώρα απαιτούν να συνεχίζουμε να πληρώνουμε τις ξέφρενες νύχτες τους...

Η Ελλάδα τής Μυκόνου όχι μόνο δεν έχει τελειώσει, αλλά θα διαιωνίζεται όσο ακολουθούνται πολιτικές που κάνουν τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους  πλουσιότερους. Αυτό που τέλειωσε είναι η ψευδαίσθηση ευτυχίας που καλλιέργησε το "λάιφσταϊλ" όλα αυτά τα χρόνια για να καταναλώνεται αφειδώς από το πόπολο. Τώρα θα πρέπει να βλέπουμε μόνο από την τηλεόραση κι από τα κουτσομπολίστικα περιοδικά αυτούς τους "beautiful people", που κάποτε είχαμε τη δυνατότητα να βλέπουμε από κοντά στην παραλία  τής Ψαρρούς καταθέτοντας το διακοποδάνειό μας. Κι αυτό είναι που μας εξοργίζει περισσότερο κι όχι οι αδικίες που γεννά το φαύλο σύστημα. Κι εμείς, έτσι λούμπεν και ταξικώς ασυνείδητοι που είμαστε, θα θέλαμε να είμαστε στο νυχτερινό κέντρο που ο λαϊκός αοιδός υμνούσε τον επιφανειακό έρωτα και λοιδορούσε σωματικά ελαττώματα φαύλων πολιτικών για να γουστάρουν από τα τραπέζια τους ζάπλουτα μηδενικά. Το ότι δε μας βγαίνει ο λογαριασμός για να κάνουμε κάτι τέτοιο είναι που μας στενοχωρεί κι όχι η φούσκα αυτού του τρόπου ζωής. Γι' αυτό και συνεχίζουμε να χρηματοδοτούμε και να στηρίζουμε, έστω με την ανοχή μας, το εκτελεστικό απόσπασμα που μας οδηγεί στον "τοίχο τής Καισαριανής"...    

Πόσο ακόμα θα εκθέτουμε τη μεταπολίτευση;...

Μου αρέσουν τα μήλα, όταν όμως είναι ώριμα κι όχι σαπισμένα. Το ίδιο ισχύει και για τη μεταπολίτευση, της οποίας γιορτάζουμε (τρόπος τού λέγειν) σήμερα τα 39α γενέθλια. Προφανώς και μου αρέσει που δε  με κυβερνούν συνταγματάρχες, που τα τανκ δεν πηγαίνουν πάνω κάτω την Πατησίων ή που η Μπουμπουλίνας στεγάζει υπουργείο κι όχι κέντρο βασανιστηρίων. Γι' αυτό και δεν ανήκω στους αρνητές τής μεταπολίτευσης, με την έννοια πως δεν την θεωρώ κατάρα για τον τόπο. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως σήμερα στην Ελλάδα υφίστανται θεμελιώδεις προϋποθέσεις για να χαρακτηρίζουμε το πολίτευμά μας ολιγαρχικό, με τη διαφορά πως κουμάντο δεν κάνουν τα γαλόνια αλλά οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές και λοιποί κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες. Το ολιγαρχικό μας σύστημα, εξάλλου, είναι ελάχιστα κοινοβουλευτικό αφού ένα σωρό επώδυνες για το λαό ρυθμίσεις περνούν με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, με υπουργικές αποφάσεις και προεδρικά διατάγματα, ενώ κι όταν ακόμα συνεδριάζει το Κοινοβούλιο, οι βουλευτές απειλούνται με αποκλεισμό από τα επόμενα ψηφοδέλτια των κομμάτων τους στην περίπτωση που καταψηφίσουν μνημονιακά μέτρα...

Στα αστυνομικά τμήματα οι βασανισμοί κρατουμένων, κυρίως μειονοτήτων, πάνε σύννεφο. Οι συγκεντρώσεις, όταν δεν απαγορεύονται, "πνίγονται" στα χημικά, η μιντιακή προπαγάνδα θυμίζει ΥΕΝΕΔ, η δημόσια ραδιοτηλεόραση είναι κλειστή (εδώ αδικώ τη χούντα, αφού αυτό δεν έγινε ούτε τότε), τα στρατόπεδα συγκέντρωσης έχουν ανοίξει (προς το παρόν μόνο για τους μετανάστες) και η ακροδεξιά επιβάλλει την ατζέντα της με χαρακτηριστική άνεση. Ακόμα κι όταν διεξάγονται, εξάλλου, εκλογές θυμίζουν το χουντικό δημοψήφισμα για το πολίτευμα, αφού οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν με βάση τους εκβιασμούς εντός κι εκτός συνόρων για το αν προτιμούν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ή την πυρηνική καταστροφή...

Η μεταπολίτευση ήταν μια ωραία γυναίκα που κακογέρασε. Δεν είναι κρίμα, επομένως, να την αφήνουμε να εκτίθεται ακόμα περισσότερο αντί να της ζητήσουμε να παραμερίσει για να την αντικαταστήσει κάποια νεώτερη; Ας την κηδέψουμε δημοσία δαπάνη, με όλες τις τιμές που της αναλογούν, κι ας πάμε παρακάτω. Βασική προϋπόθεση, βεβαίως, για να συμβεί αυτό είναι να κάνουν επιτέλους στην άκρη τα πρόσωπα που σημάδεψαν και στιγμάτισαν τη  μεταπολίτευση. Ό,τι ήταν να προσφέρουν το πρόσφεραν. Ακόμα και να ήθελαν να δώσουν κάτι παραπάνω, δεν το μπορούν γιατί από όπου κι αν τους πιάσεις, στάζουν διαφθορά και σαπίλα. Θα μου πείτε πως ο δρόμος μετά είναι άγνωστος και μπορεί να έχει φαντάσματα και λύκους. Ενδεχομένως, αλλά αν δεν αποφασίσουμε να τον διανύσουμε δεν θα σιγουρευτούμε ποτέ, έτσι δεν είναι;...  

Είμαστε όλοι βορειοκορεάτες...

Θυμάστε με πόση ειρωνεία και ψευδοανωτερότητα είχε σχολιάσει η "πολιτισμένη" Δύση τον κλαυθμό και τον οδυρμό των βορειοκορεατών όταν πέθανε ο "Πολυαγαπημένος Ηγέτης" τους Κιμ Γιονγκ Ιλ; Πριν από δύο χρόνια όλοι μιλούσαν, και με το δίκιο τους, για ένα δεσποτικό σύστημα που επιτάσσει από τους πολίτες του να σπαράζουν για το χαμό τού ηγέτη του, σε διαφορετική περίπτωση τους περίμεναν φριχτές τιμωρίες. Πόσο πιο συνειδητοποιημένος λαός είναι όμως, για παράδειγμα, ο βρετανικός όταν αναμένει τη γέννηση ενός βασιλικού μωρού σα να έρχεται η δευτέρα παρουσία; Μπορεί στην περίπτωσή του να μην είναι ο στρατός ή η αστυνομία που επιβάλλουν στους πολίτες να συμμετέχουν ενεργά στη γιορτή χαραμοφάηδων μοναρχών, αλλά είναι κάτι ακόμα χειρότερο: η συντονισμένη μιντιακή προπαγάνδα, η οποία σπεύδει να κάνει αυτό που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα, να κάνει δηλαδή το πόπολο να ξεχνά την υποβάθμιση της δικής του ζωής προσφέροντάς του θεάματα χωρίς άρτο, προς τέρψη κυρίως των αφεντικών της...

Φυσικά το ίδιο ισχύει και στην Ελλάδα, μόνο που εδώ για να φτουρήσουν τα επικοινωνιακά "success stories" κρίνονται απαραίτητες τόσο οι προβοκάτσιες όσο και η χρησιμοποίηση αστυνομικής (προς το παρόν τουλάχιστον όχι και στρατιωτικής) καταστολής. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για τις ελίτ να επιδιώξουν ο λαός να ασχολείται περισσότερο με τη δίκαιη αναδιανομή του πλούτου που παράγει ο ίδιος από το νέο μαγιό τής Ελ. Μενεγάκη. Σε μια κοινωνία που δεν θέλει να είναι υποκριτική ασφαλώς και δεν θα έπρεπε να αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να ασχολούμαστε μόνο με τα σοβαρά και να μη χαλαρώναμε και με πιο εύπεπτα πράγματα. Το πρόβλημα, ωστόσο, ξεκινά όταν χάνεται το μέτρο και η ζωή μας δεν περιστρέφεται γύρω από την ανάκτηση κι εμβάθυνση των εργασιακών μας δικαιωμάτων, για παράδειγμα, αλλά για το τί θα γίνει στο επόμενο επεισόδιο της αγαπημένης μας τουρκικής σαπουνόπερας. Τότε μετατρεπόμαστε σε "ανθρώπους τής Μαντζουρίας", σε άβουλα πιόνια δηλαδή συμφερόντων που δε μας απειλούν πάντοτε με περίστροφα, αλλά που παίζουν με το μυαλό μας σα να ήταν κι αυτό ιδιοκτησία τους... 

Ολα μέλι γάλα με την προβοκάτσια...

Οταν η πραγματικότητα που εσύ δημιούργησες σε εχθρεύεται, είναι λογικό να καταφεύγεις στην επιστημονική φαντασία, στις προβοκάτσιες και στη δημιουργία εμφυλιοπολεμικού κλίματος προκειμένου να επιβιώσεις. Ποιός ο λόγος, για παράδειγμα, να εμφανιστεί ο Αδ. Γεωργιάδης με διμοιρίες των ΜΑΤ στο Αττικό Νοσοκομείο; Γιατί δεν καταγράφηκε ποτέ η σωματική επίθεση που δέχθηκε ο υπουργός Υγείας, για να ξέρουμε αν λέει αλήθεια ή όχι, η οποία δεν επιβεβαιώθηκε από κανέναν άλλο πλην από το...MEGA; Γιατί ο Αδ. Γεωργιάδης και λοιποί υπουργοί δε ζήτησαν συγγνώμη από το ΣΥΡΙΖΑ για την αρχική ενοχοποίησή του για το όποιο επεισόδιο, όταν στη συνέχεια οι ίδιοι έκαναν λόγο για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Γιατί η κυβέρνηση έσπευσε να υιοθετήσει κάτι που είπε ένας χρυσαυγίτης βουλευτής για "ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς" προκειμένου να βρει αφορμή να επιτεθεί στην αξιωματική αντιπολίτευση; Τα ερωτήματα είναι ρητορικά και οι απαντήσεις τους προφανείς...

Στο χρονικό διάστημα που απομένει μέχρι την κατανάλωση κι αυτής της κυβέρνησης με σύντομη ημερομηνία λήξης θα δούμε πολλές ακόμα προσπάθειες να χρεωθεί στην επίσημη Αριστερά η κοινωνική αναταραχή, που τρομάζει τους λιγοστούς εναπομείναντες νοικοκυραίους κι ακόμα περισσότερο τους νταβατζήδες τους. Το έργο, άλλωστε, το έχουμε ξαναδεί σε αυτήν τη χώρα πριν από το 1974, με τις διαφόρων μορφών προβοκάτσιες σε βάρος των "εαμοβούλγαρων", των "ανταρτοσυμμοριτών" και των "προδοτών κομμουνιστών". Το ότι, βεβαίως, την Ελλάδα κυβέρνησαν οι ρουφιάνοι των ναζί και των συνταγματαρχών θα πρέπει να το παραβλέπουμε, αφού σύμφωνα με την πιο πρόσφατη κυβερνητική προπαγάνδα για τα χάλια αυτού του τόπου φταίνε εκείνοι που δεν άσκησαν ποτέ διοίκηση, αλλά σέρνονταν στις φυλακές και στα ξερονήσια επειδή αρνούνταν τον αυτοεξευτελισμό των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων στην Ελλάδα των ελλήνων χριστιανών...

Δεν τρέφω αυταπάτες: ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, με τις ευλογίες φυσικά των γερμανών, είναι πρόθυμοι να κυβερνήσουν ακόμα και με τη Χρυσή Αυγή, αν είναι με αυτόν τον τρόπο να διαιωνιστεί η εξουσία τους και να διασφαλιστεί ότι δεν θα ανοιχτεί ποτέ ζήτημα δίκαιης αναδιανομής τού πλούτου. Οι νεοναζί, άλλωστε, ήδη εδώ και καιρό δίνουν τον τόνο τής πολιτικής ατζέντας, είτε μιλάμε, για παράδειγμα, για τη μετανάστευση είτε για την επιβολή τής "ευταξίας". Αυτό, όμως, που δε λογαριάζουν, υποταγμένοι στο μιθριδατισμό τους, είναι πως όσο περισσότερο χώρο δίνεις στην ακροδεξιά να κάνει παιχνίδι, τόσο περισσότερο θα τον εκμεταλλευτεί ακόμα και σε βάρος σου. Δεν έχουν περάσει δα και τόσα χρόνια από τη δεκαετία τού 1960 για να μην θυμόμαστε πού οδήγησε η πλήρης ασυδοσία τού παρακράτους. Τί περιμένουν, δηλαδή, ο Αντ. Σαχλαμαράς κι ο Β. Βενιζέλος για να βάλουν στοπ στην ακραία πολιτική τους και στους ακραίους συνοδοιπόρους τους; Να δολοφονηθούν ξανά ο Γρηγόρης Λαμπράκης κι ο Σωτήρης Πέτρουλας ή να γίνει μια νέα αποστασία και ύστερα να βγουν τρομοκρατημένοι και να αναρωτηθούν, σαν άλλοι Καραμανλής-Παπανδρέου, ποιός κυβερνά αυτόν τον τόπο; Εσείς τον κυβερνάτε και τα τέρατα που εκθρέψατε για να εξοντώσουν τους αντιπάλους σας και στο τέλος θα φάνε κι εσάς τους ίδιους...

  

Μπατιράκια εφοπλιστές, λεφτάδες άνεργοι...

Σκεφτείτε να πήγαινε ένας μισθωτός στην εφορία για να της ανακοινώσει πως ο ίδιος αποφάσισε πως θέλει να συνδράμει στην εθνική προσπάθεια για απομείωση του δημόσιου χρέους με ένα χ ποσό. Προσέξτε, ένα χ ποσό το οποίο ο ίδιος ο μισθωτός θα έχει επιλέξει πως μπορεί να προσφέρει. Αυτόν τον τύπο πώς θα τον αποκαλούσε η κυβέρνηση και τα μιντιακά παγαλάκια της, πατριώτη ή, μήπως, κομπιναδόρο; Μάλλον το δεύτερο. Οταν, όμως, πηγαίνει ένας εφοπλιστής και δηλώνει πως θέλει να δώσει στο δημόσιο ταμείο ένα απειροελάχιστο ποσό σε σύγκριση με τον πραγματικό του πλούτο, τότε βγαίνει ο ίδιος ο πρωθυπουργός για να εξυμνήσει τον πατριωτισμό του και τα μέσα ενημέρωσης της διαπλοκής αφιερώνουν σελίδες επί σελίδων και μακροσκελή τηλεοπτικά ρεπορτάζ στον ΕΛΛΗΝΑ, ο οποίος την ώρα που τον έχει ανάγκη η πατρίδα του, εκείνος δεν της γυρίζει την πλάτη...

Προσπαθώ να βρω έναν καλό λόγο για να αισθάνομαι εθνικώς υπερήφανος που η ελληνική ναυτιλία είναι από τις πρώτες στον κόσμο. Δεν φορολογείται, έχοντας εξασφαλίσει για τον εαυτό της δεκάδες φοροαπαλλαγές, πολλές φορές δεν κυκλοφορεί με ελληνική σημαία και οι εργαζόμενοι που χρησιμοποιεί είναι, κυρίως, ξένοι. Με συγχωρείτε, αλλά αν οι κυβερνήσεις που έχουν περάσει από αυτόν τον τόπο είχαν εξασφαλίσει τέτοιου είδους προνόμια στον κάθε φουκαρά μεροκαματιάρη, ο τελευταίος θα έπρεπε να είναι πολύ ανόητος για να μην είναι τουλάχιστον οικονομικώς αυτάρκης. Γι' αυτό κι αδυνατώ να κατατάξω τύπους όπως οι Μαρινάκηδες, οι Βενιάμηδες ή οι Βερνίκοι στη χορεία των ιερών τεράτων που γέννησε αυτή η χώρα και στους οποίους θα πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη μόνο και μόνο που μας κάνουν τη χάρη να συμμετέχουν στο δημόσιο κορβανά με ένα χαρτζιλίκι...

Αν οι εφοπλιστές μας θέλουν να διασφαλίσουν ότι δεν θα χάσουν ούτε ένα ευρώ από τα υπερκέρδη τους, ας μετακομίσουν πλήρως από την Ελλάδα. Δυστυχώς γι' αυτούς, όμως, δε μπορούν να πάρουν μαζί τους ούτε την θάλασσα ούτε το εξειδικευμένο προσωπικό που βγάζει αυτή η χώρα, που είναι συνυφασμένη με το υγρό στοιχείο. Κι αν δεν θέλουν, τέλος πάντων, να κάνουν κάτι τέτοιο, ας σταματήσεουν επιτέλους να παριστάνουν τους πατριώτες στις κοσμικές τους συνάξεις και στην επιφανειακή ζωή τους. Είναι, το λιγότερο, πρόκληση να ζητάς από έναν άνεργο να πληρώσει στην εφορία περισσότερα από όσα ένας εφοπλιστής και την ίδια στιγμή τον πρώτο να του απαγορεύεις ακόμα και να διαδηλώσει ή να τον ποτίζεις με δακρυγόνα, τη στιγμή που για το δεύτερο στρώνεις το κόκκινο χαλί στο μέγαρο Μαξίμου...  

Ο Σαμαράς είπε την αλήθεια μετά από το διάγγελμά του για την τυροκαυτερή...

Λίγο πριν βγει στον "αέρα" ο Αντ. Σαχλαμαράς αναρωτιόμουν τί σπουδαίο θα ανακοίνωνε: την απεμπλοκή μας από  τα μνημόνια, εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας με αξιοπρεπείς όρους, την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών; Τίποτα από όλα αυτά, απλώς ο πρωθυπουργός ήθελε να μας αποδείξει ότι το "success story" του δεν είναι παραμύθι τής Χαλιμάς, προσφέροντας στο πόπολο όχι μαγικά καθρεφτάκια (θεωρούνται ντεμοντέ), αλλά τη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση, και μάλιστα για πέντε "ολόκληρους" μήνες! Υστερα από αυτήν την τεράστια  εθνική επιτυχία, που μόνο με την απελευθέρωση από τους γερμανούς και την πτώση των συνταγματαρχών μπορώ να τη συγκρίνω, απορώ με τη  σεμνότητα του ανδρός που το μόνο που βρήκε να σχολιάσει ηταν το "γαμώ το κεφάλι μου μαλάκα". Ή, μήπως, δεν ήταν σεμνότητα, αλλά υπολανθάνουσα αυτογνωσία;...

 Η μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση είναι ευχάριστο νέο, με  την προϋπόθεση ότι θα περάσει στους καταναλωτές. Είναι, όμως, επαρκής λόγος ώστε ο πρωθυπουργός να προβαίνει σε διάγγγελμα στον ελληνικό λαό προκειμένου να του το ανακοινώσει; Προφανώς κι όχι, ωστόσο ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται κι ο  Αντ. Σαχλαμαράς από περιορισμένης δυναμικής "δωράκια" των δανειστών μας σε μια απέλπιδα προσπάθειά του να μας πείσει ότι τους έχει  στριμώξει στα σκοινιά και η διαπραγματευσή του είναι αποτελεσματική. Θα χρειαστούν, όμως, πολύ περισσότερα για να πειστούμε γι' αυτό. Πόσω μάλλον όταν την ίδια ώρα που ο πρωθυπουργός κομπάζει πως θέλει να είναι ευθύς απέναντί μας, δε μας λέει κουβέντα για  την επισημοποίηση της κατάργησης του πενθημέρου εργασίας και του οκταώρου ή για  το νέο φορολογικό με το  οποίο θα πιάσει  στις δαγκάνες του το Μήτσο το μπακάλη, αυτόν τον απίστευτα ισχυρό εχθρό τού έθνους, αλλά "ξεχνά", για μια  ακόμα φορά, να συμπεριλάβει τους πατριώτες εφοπλιστές και μεγαλοεργολάβους, οι οποίοι εξαιρούνται τιμής ένεκεν για την προσφορά τους στη χώρα από τα βάρη που τους αναλογούν με βάση τα εισοδήματά  τους. Φαίνεται πως μας αρκεί το  ξέπλυμα μαύρου χρήματος που κάνουν με τις φιλανθρωπίες τους...

 Την επόμενη  φορά, λοιπόν, που θα θελησει ο πρωθυπουργός να κοινωνησει κάτι στις μάζες, ας φροντίσει να είναι για σοβαρότερο λόγο από  το αν θα φάμε την τυροκαυτερή στην ταβέρνα με ΦΠΑ 13% ή 23%. Σε διαφορετική περίπτωση δεν εξευτελίζει  μόνο  τον εαυτό του, αλλά και τον θεσμό που εκπροσωπεί. Αποδεικνύει, μάλιστα, εμμέσως τα πενιχρά  αποτελέσματα των πολιτικών του. Αν είχε, άλλωστε, κάτι  σημαντικότερο και πιο ευχάριστο να πει στον ελληνικό λαό, δεν θα σπαταλούσε  μια δημόσια εμφάνισή του για τη μείωση του φόρου στη χωριάτικη σαλάτα. Ετσι δεν είναι;...