Για το δημογραφικό δείτε Μουντιάλ...

Δεν είναι τυχαίο πως η αντιμετώπιση του δημογραφικού ζητήματος από το σύνολο του κομματικού μας συστήματος γίνεται με τον επιδερμικό τρόπο που βλέπουμε. Τόσο είναι, τόσα κάνει και λέει. Από τη μία η κυβέρνηση μοιράζει επιδόματα κι από την άλλη η αντιπολίτευση το συνδέει με την οικονομική ανέχεια. Λες και είναι οι πιο προηγμένες χώρες τού κόσμου όπου βλέπουμε οικογένειες με πέντε και δέκα παιδιά κι όχι οι πιο υπανάπτυκτες...

Φυσικά το δημογραφικό συνδέεται και με την οικονομική στενότητα αλλά είναι πολύ πιο σύνθετο και οι αιτίες του πολυπαραγοντικές. Οι γυναίκες, για παράδειγμα, είναι πολύ πιο ενσωματωμένες στην αγορά εργασίας από όσο ήταν πενήντα χρόνια πριν. 

Σήμερα, επίσης, είναι πολύ πιο σπάνιο να πεθαίνουν μωρά, όπως και η απαίτηση για μια καλύτερη ποιότητα ζωής η οποία δεν συνδέεται με την ανατροφή ενός λόχου είναι πολύ μεγαλύτερη. Ο καπιταλισμός έχει θριαμβεύσει κι αυτό σημαίνει και πως ο ατομικισμός έχει διεισδύσει ακόμα και στην απόφαση για το αν θα κάνεις οικογένεια, με τις υποχρεώσεις προς άλλους ανθρώπους που αυτό συνεπάγεται, ή θα επιλέξεις την προσωπική σου ευζωία... 

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν νομίζω πως η λύση είναι να γυρίσουν οι γυναίκες στα σπίτια τους και να μην έχουν καμία άλλη απασχόληση από το να γεννοβολάνε και να μεγαλώνουν παιδιά. Ούτε είναι λογικό να ζητάμε από το είδος μας που δεν ζει αιώνια να θυσιάσει την καλοπέρασή του για να καλοπεράσουν κι άλλοι στο μέλλον. Όσοι παρακολουθούμε το Μουντιάλ και βλέπουμε τις συνθέσεις των εθνικών ομάδων πλούσιων κρατών καταλαβαίνουμε ότι το προσφυγικό- μεταναστευτικό δεν είναι μόνο πρώτη ύλη για τους μισαλλόδοξους αλλά κι εθνική ευκαιρία, αν θέλουμε να το δούμε και κυνικά...