Ο σκοπός δεν αγιάζει τη βία...

Στα χρόνια των μνημονίων η αντιπολιτευόμενη τότε Αριστερά- εξωκοινοβουλευτική και κοινοβουλευτική, του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου- πέρα από τα πολιτικά επιχειρήματα είχε χρησιμοποιήσει και πρακτικές που άγγιζαν ή και ξεπερνούσαν τα όρια της βίας. Και τα γιαούρτια, για παράδειγμα, στον Θ. Πάγκαλο ή στον Γ. Νταλάρα βία ήταν, ανεξαρτήτως αν όσοι τα πέταξαν δεν είχαν προσκαλέσει σε "νύχτα των κρυστάλλων", όπως έπραξε στέλεχος της ΝΔ στη βόρεια Ελλάδα με αφορμή το Μακεδονικό. Αλίμονο αν μπούμε στη λογική να συγκρίνουμε τις πράξεις βίας και να αξιολογούμε, για παράδειγμα, αν το σπάσιμο ενός αυτοκινήτου είναι χειρότερο ή όχι από το πέταγμα μιας ντομάτας. Υποβιβάζουμε τότε τον πολιτικό λόγο σε παιδικό καβγά...

Το πολιτικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ- πέρα βεβαίως από το προφανές, που είναι η πιθανή πτώση του από τους φυλλορροούντες ΑΝΕΛ- δεν ξεκινά από τα επεισόδια που προκαλούν χιμπαντζήδες με τα μαύρα ή στελέχη τής αξιωματικής αντιπολίτευσης από τη Μακεδονία με χρυσαυγιτική νοοτροπία. Η πηγή κινδύνου για το κυβερνών κόμμα εντοπίζεται στο ότι αυτά τα επεισόδια αποσπούν την επιδοκιμασία πλέον σημαντικού κομματιού τού ελληνικού λαού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή, πέφτει θύμα τής ίδιας πολιτικής εκμετάλλευσης της οποίας θύτης ήταν ο ίδιος όταν αξιοποιούσε επεισόδια σε βάρος εκπροσώπων, επίσημων ή άτυπων, των μνημονιακών πολιτικών. Γι' αυτό και σήμερα δεν τα καταδικάζει η ΝΔ, μολονότι υποτίθεται πως καταδικάζει τη βία από όπου κι αν προέρχεται, γιατί ακριβώς διαπιστώνει ότι έχουν αξιομνημόνευτη λαϊκή έγκριση η οποία μπορεί να αποτυπωθεί και στην κάλπη...

Δεν ξέρω αν ο Αλ. Τσίπρας βρει τις 180 ψήφους για τη συμφωνία για το Μακεδονικό που του ζητά ο Π. Καμμένος προκειμένου να μην ρίξει την κυβέρνηση, αλλά εκτιμώ πως ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ προχώρησε σε μια ακόμα πολιτική πιρουέτα προκειμένου να κερδίσει χρόνο και να παραμείνει στην θέση τού υπουργού Άμυνας όσο γίνεται περισσότερο. Ο ίδιος φαίνεται πως έχει παίξει όλα τα χαρτιά του και στις επόμενες εκλογές θα μείνει εκτός Βουλής κι ενδεχομένως κι εκτός πολιτικής για λίγο, για πολύ ή για πάντα...

Την ίδια ώρα, ο πρωθυπουργός είναι ικανός να περιγράψει τον Στ. Θεοδωράκη ακόμα και σαν νέο Ελ. Βενιζέλο αν είναι να πετύχει τη συνεργασία μαζί με έναν άνθρωπο που μέχρι πριν μερικά χρόνια αποκαλούσε όργανο της διαπλοκής. Όλα αυτά, όμως, όπως για παράδειγμα και το ότι ο Κ. Μητσοτάκης έγινε "πατροκτόνος" στο Μακεδονικό για να μην διασπαστεί η ΝΔ κι απολέσει την ακροδεξιά ψήφο, θεωρούνται φυσιολογικά στην ελληνική πολιτική ζωή. Ήδη, δηλαδή, χτίζουμε τα μνημόνια του μέλλοντός μας μολονότι ακόμα δεν έχουμε βγει επισήμως από το τελευταίο...

Αναρχικός ήταν ο Νικόλας Άσιμος, όχι ο Τζίμης Πανούσης...

Συμφωνούσα και γελούσα με αρκετά από αυτά που έλεγε ο Τζίμης Πανούσης, αν κι όχι με όλα, αφού ο εκλιπών αρκετές φορές μπέρδευε το χιούμορ με την πρόκληση για την πρόκληση, μισαλλοδοξία κι εμμονική διαστροφή ακόμα και για πρόσωπα, όπως ο Γ. Νταλάρας, ή θεσμούς, όπως η εκκλησία, τα οποία ούτε ο γράφων εκτιμά ιδιαιτέρως. Σαφώς και η δημόσια στάση του δεν χαρακτηριζόταν από τον πολιτικό ορθολογισμό με τον οποίο έχει δηλητηριαστεί και η ελληνική κοινωνία.

Αλίμονο, όμως, αν πιστέψουμε ότι ο Τζιμάκος ήταν αναρχικός κι αντιεξουσιαστής. Αναρχικός κι αντιεξουσιαστής ήταν, για παράδειγμα, ο Νικόλας Άσιμος, όχι όμως κι ο Πανούσης, ο οποίος συναγελάστηκε με κάθε μορφή εξουσίας- από τα μίντια έως τους ιδιοκτήτες κέντρων διασκέδασης και λοιπούς μεγαλοεπιχειρηματίες- προκειμένου να κοινοποιεί τη δουλειά του και να βγάζει φράγκα από αυτή...

Για να μην παρεξηγηθώ από εκείνους που έχουν έφεση να παρεξηγούνται: δεν κακολογώ τον Πανούση γιατί χρησιμοποίησε το σύστημα για να το πολεμήσει. Πολύ καλά έπραξε, αφού χρειάζονται και οι Δούρειοι Ίπποι για να μας θυμίζουν πως κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας...

Ούτε υποκύπτω στο λαϊκισμό τής δεξιάς να αναρωτιέται πώς ένας Αριστερός μπορεί να ζει στην Εκάλη. Αν μη τι άλλο, γνωρίζουμε πώς έκανε τα λεφτά του ο Τζιμάκος, χάρη στην εργασία του στο χώρο τής τέχνης, ο οποίος είναι πολύ καλώς αμειβόμενος για όσους έχουν ταλέντο και το καλλιεργούν ποικιλοτρόπως. Αυτό που δεν ξέρουμε, επισήμως τουλάχιστον, είναι, για παράδειγμα, πού βρήκε τα λεφτά ο Κ. Μητσοτάκης για να αγοράσει το σπίτι τού Βολτέρου...

Ο πραγματικός αναρχικός κι αντιεξουσιαστής, ωστόσο, δεν χρησιμοποιεί κανενός είδους θεσμό, κρατικό ή ιδιωτικό, ώστε να βγάζει εκατομμύρια από αυτόν. Ναι μεν βρίσκει τρόπους να βιοπορίζεται με αξιοπρέπεια εντός τού συστήματος που του έλαχε, αλλά δεν φτάνει στο σημείο να γίνεται πλούσιος από αυτό...

Επαναλαμβάνω, πολύ καλώς έπραξε ο Τζιμάκος κι αξιοποίησε τα παράθυρα που του άφησε το κοινοβουλευτικό- τραπεζικό- κεφαλαιουχικό καθεστώς ώστε να το αποδομεί. Ούτε ο ίδιος, όμως, αποπειράθηκε, από όσο γνωρίζω τουλάχιστον, να αποδώσει στον εαυτό του το χαρακτηρισμό τού αντισυστημικού τον οποίο τόσο εύκολα του προσδίδουν κάποιοι σήμερα από άγνοια ή από ενοχές. Τι να πεις Τζιμάκο; Έλληνες, κωλοέλληνες...